ญาติฝ่ายสามีตัวร้ายปรากฏตัว

"ถ้าจะมาเพื่อทวงบุญคุณหรือหวังเงินจากกระเป๋าฉัน บอกไว้ก่อนเลยว่าประตูทางออกอยู่ตรงไหนก็เดินไปทางนั้นค่ะ อย่าให้ฉันต้องใช้มาตรการ 'แม่ค้าล้างบาง' กับคนในครอบครัวเลย" หลินเยว่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนคนฟังถึงกับชะงัก เธอไม่ได้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ตัวเก่า เพียงแค่ปัดเศษฝุ่นที่เกาะอยู่บนผ้ากันเปื้อนอย่างใจเย็น สายตาคู่สวยคมกริบกวาดมองกลุ่มญาติฝ่ายสามีที่ยืนเรียงรายเต็มโถงบ้าน นำโดย 'ป้าสะใภ้ใหญ่' ผู้ที่มีใบหน้าอิ่มเอิบแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความโลภ เฉินเฟิงที่เพิ่งก้าวเข้ามาจากลานบ้านหยุดชะงัก ดวงตาคมดุจเหยี่ยวของนายทหารหนุ่มวาวโรจน์ขึ้นทันทีเมื่อเห็นเหตุการณ์ ร่างสูงใหญ่ของเขาขยับเข้าไปยืนเคียงข้างภรรยาในพริบตา กลิ่นอายกดดันแบบทหารชั้นผู้ใหญ่แผ่ออกมาจนพวกญาติที่ปากดีเมื่อครู่เริ่มตัวลีบ "ใครอนุญาตให้พวกคุณเข้ามาในบ้านของผม?" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเฉินเฟิงดังก้อง มันไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำสั่งที่แฝงไปด้วยแรงปะทะ "เฉินเฟิง! นี่แกเห็นแก่ได้จนลืมหัวนอนปลายเท้าแล้วหรือไง?" ป้าสะใภ้ใหญ่เค้นเสียงแหลมสูง พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ตอนนี้เต็มไปด้วยกล่องสินค้าที่หลินเยว่เตรียมส่งให้ลูกค้า "หลานสะใภ้คนนี้ของแกมันเป็นแค่แม่ค้าเร่ขายของตลาดมืด ร่ำรวยขึ้นมาได้ก็เพราะโกงกิน! ฉันในฐานะญาติผู้ใหญ่ จะมาจัดการแบ่งปันทรัพย์สินที่แกควรจะมอบให้ครอบครัวบ้าง มันผิดตรงไหน!" หลินเยว่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่สดใสแต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสันหลังวาบ เธอหยิบสมุดบัญชีเล่มเล็กขึ้นมาสะบัดเบาๆ "โกงกินหรือคะ? หรือว่าอิจฉาที่ฉันขยันแล้วรวยผิดกับคนแถวนี้ที่วันๆ เอาแต่แบมือขอเงินคนอื่น?" เธอเดินเข้าไปใกล้ป้าสะใภ้ใหญ่ เว้นระยะห่างเพียงพองาม "สินค้าเหล่านี้เป็นแรงกายและแรงใจของฉัน ทุนทุกหยวนกำไรทุกเหมาไม่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของพวกคุณแม้แต่เซ็นเดียว และที่สำคัญ... บ้านหลังนี้เป็นที่พักของราชการ การที่คุณบุกรุกเข้ามาเช่นนี้ คิดดูให้ดีนะคะว่าข้อหา 'ก่อความวุ่นวายในเขตทหาร' มีโทษหนักแค่ไหน" "เธอ! นังเด็กปากดี!" ป้าสะใภ้ใหญ่พุ่งตัวหมายจะคว้าแขนหลินเยว่ ทว่าเฉินอันน้อยที่ยืนเกาะขาแม่อยู่กลับร้องไห้จ้าขึ้นมาทันที เฉินเฟิงคว้าข้อมือป้าสะใภ้ใหญ่ไว้แน่น แรงบีบที่มหาศาลทำให้หญิงสูงวัยหน้าเขียวคล้ำ "อย่าได้แตะต้องภรรยาผม... และอย่าทำให้ลูกผมตกใจ" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก หลินเยว่ก้มลงลูบหัวเฉินอันน้อยเบาๆ สายตาเธอยังคงจับจ้องไปที่กลุ่มคนตรงหน้าด้วยความเด็ดขาด เธอไม่ใช่หลินเยว่คนเดิมที่ยอมให้ใครรังแกได้ง่ายๆ ในโลกก่อนเธอคือแม่ค้าที่ผ่านการเจรจาธุรกิจมานับครั้งไม่ถ้วน เรื่องคนพาลแค่นี้ถือเป็นแค่เศษธุลี "เอาล่ะค่ะ" หลินเยว่ปรบมือเบาๆ ให้จังหวะ "ถ้าอยากได้เงินนัก ฉันมีข้อเสนอ ถ้าพวกคุณสามารถระบุได้ว่าวันนี้ฉันขายสินค้าอะไรไปบ้างและทำกำไรเท่าไหร่ ฉันจะยอมมอบเงินส่วนหนึ่งให้... แต่ถ้าตอบไม่ได้ ก็เชิญออกไป และนับแต่วันนี้ อย่าได้โผล่หน้ามาที่นี่อีก เพราะฉันจะแจ้งความฐานพยายามกรรโชกทรัพย์" ป้าสะใภ้ใหญ่ชะงักกึก ความโลภในดวงตาเริ่มเปลี่ยนเป็นความลังเล เธอไม่รู้เรื่องค้าขายของหลินเยว่เลยสักนิด รู้เพียงแค่ว่าเห็นบ้านนี้มีของกินของใช้เต็มไปหมดจึงคิดจะมาตักตวง ทันใดนั้นเอง เสียงรถจี๊ปคันที่สองก็แล่นเข้ามาจอดสนิทหน้าบ้าน เสียงฝีเท้าที่ดูเป็นระเบียบกว่ากลุ่มญาติป้าสะใภ้ดังขึ้นที่หน้าประตูชายฉกรรจ์ในเครื่องแบบทหารยศสูงก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด โดยมีนายทหารคนสนิทติดตามมาด้วย เฉินเฟิงขมวดคิ้ว "ผู้พัน?" ผู้พันมองไปรอบห้องที่วุ่นวาย ก่อนจะหันมาสบตาเฉินเฟิงด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เฉินเฟิง... ที่ผมมาวันนี้ เพราะมีคำสั่งด่วนที่สุดจากส่วนกลาง เรื่องการตรวจสอบที่มาของสินค้าล็อตใหญ่ที่ถูกระบุว่ามีการลักลอบส่งเข้าเขตทหารอย่างผิดกฎหมาย" เขาหยุดนิ่ง ก่อนจะหันไปทางหลินเยว่ที่ยังคงนิ่งสงบ "และคุณ... หลินเยว่ คุณต้องไปกับเรา เพื่อให้ปากคำในฐานะผู้ต้องสงสัยคนสำคัญในคดีนี้ครับ" หลินเยว่ที่มั่นใจในแผนการของตนมาตลอดถึงกับชะงัก สายตาของเธอประสานกับผู้พันที่ดูเหมือนจะไม่ได้มาเพื่อ 'เจรจา' แต่มาเพื่อ 'ทำลาย' โดยมีป้าสะใภ้ใหญ่ที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ข้างหลังเป็นพยานปากเอก... ในวินาทีนั้นเองที่หลินเยว่ตระหนักได้ว่า นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของญาติขี้อิจฉา แต่มันคือกับดักครั้งใหญ่ที่วางไว้เพื่อถอนรากถอนโคนเธอและเฉินเฟิงให้พ้นจากเส้นทางนี้ไปตลอดกาล! ส้มหวานมิติลับหวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกคนตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอค่ะ!