ขยายร้านค้า สู่เถ้าแก่เนี้ยเต็มตัว

"ถ้าคุณยังลังเลเรื่องทำเลร้านใหม่ ผมเกรงว่าคนอื่นคงจะคว้าโอกาสนี้ไปตัดหน้าเราในอีกไม่เกินสองชั่วโมงข้างหน้าแน่ค่ะ" หลินเยว่เอ่ยขึ้นพลางวางปากกาหมึกซึมในมือลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบกันของมันดูหนักแน่นพอๆ กับแววตาที่จ้องมองไปยังบุรุษในชุดเครื่องแบบทหารที่กำลังนั่งขมวดคิ้วแน่นอยู่ฝั่งตรงข้าม เฉินเฟิงชะงักไปเล็กน้อย เขาละสายตาจากเอกสารสัญญาเช่าพื้นที่ตลาดกลางเมืองที่นางนำมาเสนอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสุกใสที่ซ่อนความดื้อรั้นเอาไว้คู่นั้น เขาไม่ได้กลัวเรื่องเงินทอง—เพราะเงินเดือนนายทหารของเขาและกำไรจากการค้าขายของนางในช่วงสองเดือนที่ผ่านมามันมากเกินกว่าจะนับด้วยนิ้วมือ—แต่เขาห่วงความปลอดภัยของนางมากกว่า "ที่นั่นเป็นย่านพลุกพล่านเกินไป เยว่เอ๋อร์" เฉินเฟิงลดเสียงต่ำลงพลางขยับกายเข้ามาใกล้ สื่อถึงความห่วงใยที่แฝงมากับความเผด็จการเบาๆ "ผมไม่อยากให้คุณต้องเหนื่อยเกินไปกับการรับมือพวกอันธพาลหรือการค้าที่วุ่นวาย" หลินเยว่แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหมุนเก้าอี้ไปหาลูกชายตัวน้อยที่กำลังตั้งอกตั้งใจวาดรูปเรือใบอยู่ในมุมห้อง เธอคว้าขวดน้ำผึ้งที่นางแอบเอาออกมาจากมิติลับมาหยอดใส่ถ้วยชาให้เขาอย่างใจเย็น "การค้าที่วุ่นวาย คือกำไรที่มหาศาลค่ะท่านทหาร" นางกล่าวพลางโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเขา กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวนางทำให้ลมหายใจของเฉินเฟิงสะดุด "ถ้าเราไม่ขยายร้านตอนนี้ ตอนที่คู่แข่งเริ่มไหวตัวทัน เราจะกลายเป็นแค่แม่ค้าธรรมดา แต่ถ้าเราขยายตอนนี้ เราคือเถ้าแก่เนี้ยที่ผูกขาดตลาดของแห้งทั้งหมดในเขตนี้... คุณอยากมีภรรยาที่เก่งกาจ หรือภรรยาที่นั่งรอคอยความช่วยเหลืออยู่ที่บ้านล่ะคะ?" คำถามนั้นทำให้เฉินเฟิงนิ่งงันไปทันที เขาจ้องมองใบหน้าที่มั่นใจเกินร้อยนั้น ก่อนจะหลุดยิ้มบางๆ ออกมาอย่างยอมจำนน นิ้วมือหนาของเขายื่นไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากนางอย่างอ่อนโยน "ผมแพ้ทางคุณเสมอ" เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อลงในสัญญาโดยไม่ลังเลอีกต่อไป "งั้นผมจะส่งคนไปช่วยเฝ้าร้านใหม่ในช่วงแรก คุณห้ามปฏิเสธเด็ดขาด" "ตกลงค่ะ" นางยิ้มกว้างด้วยความยินดี เฉินอันที่นั่งฟังเงียบๆ มาตลอด วางพู่กันลงแล้ววิ่งเข้ามาซุกที่ตักของมารดาพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก "แม่ค้าเถ้าแก่เนี้ย! แล้วอันอันจะได้มีร้านขายขนมของตัวเองไหมครับ?" หลินเยว่หัวเราะร่วนพลางรวบตัวลูกชายขึ้นมาหอมแก้มฟอดใหญ่ ความสุขที่เกิดจากความสำเร็จในหน้าที่การงานและครอบครัวที่สมบูรณ์แบบกำลังเบ่งบานในใจของนางอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา นางสามารถเปลี่ยนของเหลือในมิติลับให้กลายเป็นสินค้าพรีเมียมที่ใครๆ ก็ตามหา ยอดขายที่พุ่งทะยานไม่เพียงแต่ทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น แต่มันทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเฉินเฟิงแน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิม เขาไม่ใช่แค่ทหารที่เย็นชาอีกต่อไป แต่เป็นเสาหลักที่พร้อมจะแบกรับโลกทั้งใบไว้ให้เพื่อให้นางได้ทำตามฝัน ทว่า... ความสุขนั้นมักมีเสียงที่คอยรบกวนเสมอ ในขณะที่หลินเยว่กำลังจัดเตรียมรายการสินค้าล็อตใหญ่เพื่อเตรียมย้ายเข้าสู่ร้านใหม่ในวันรุ่งขึ้น เสียงเคาะประตูที่รุนแรงและผิดจังหวะก็ดังขึ้นขัดจังหวะความสุขนั้น เฉินเฟิงขมวดคิ้ว มือของเขากดลงบนด้ามปืนที่เอวโดยสัญชาตญาณทันที "ใครมาตอนดึกขนาดนี้?" หลินเยว่พึมพำ เมื่อเปิดประตูออกไป ทั้งสองต้องหยุดชะงัก หญิงชราในชุดมอมแมมที่จำได้ว่าเป็นเพื่อนบ้านในละแวกเก่ากำลังยืนหอบหายใจรุนแรง ดวงตาของนางเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว "เยว่... เธอรีบหนีไป!" หญิงชราตะโกนเสียงหลงจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "คนพวกนั้น... คนจากตระกูลเก่าของสามีเธอ... พวกเขารู้แล้วว่าเธอมีเงินทองมากมายขนาดนี้ พวกเขากำลังมาที่นี่พร้อมกับเอกสารบางอย่างเพื่อจะแย่งตัวเฉินอันไป!" ใบหน้าของหลินเยว่ซีดเผือดลงทันที มือที่ถือบัญชีร้านค้าสั่นระริก เธอหันไปมองเฉินเฟิงที่ตอนนี้แววตาเปลี่ยนไปเป็นดุดันราวกับราชสีห์ที่พร้อมจะขย้ำศัตรู ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือเสียงรถจี๊ปหลายคันที่แล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าบ้านพักของพวกเขาในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายฉกรรจ์นับสิบคนดังขึ้นบนพื้นไม้หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงกระแทกประตูที่บ่งบอกว่า... เรื่องราวที่นางสร้างมากับมือ กำลังจะถูกทำลายลงในพริบตา ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินเยว่และเถ้าแก่เนี้ยมือใหม่คนนี้มาจนถึงตอนนี้นะคะ ส้มหวานมิติลับสัญญาว่าจะพาไปพบกับความตื่นเต้นที่คาดไม่ถึงในตอนหน้าแน่นอนค่ะ!