โชคร้ายที่นำไปสู่โอกาส

"รูปพวกนี้... คุณได้มาจากไหน" น้ำเสียงของเฉินเฟิงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก นัยน์ตาสีเข้มดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรจ้องมองชายแปลกหน้าตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ เขาไม่ได้ขยับตัวเข้าหา แต่แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายทหารอาชีพก็ทำเอาชายในชุดสูทสีเทาผู้ถือซองเอกสารต้องถอยกรูดไปหนึ่งก้าว "ผมเป็นเพียงผู้รับจ้าง... คุณเฉิน คุณก็รู้ว่าในยุคสมัยที่ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนผ่าน ความลับมีราคาแพงกว่าทองคำ" ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก ขณะที่หลินเยว่ซึ่งยืนอยู่ข้างกายเฉินเฟิงรู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่แล่นขึ้นมาจากปลายเท้า เธอไม่ใช่คนโง่ที่จะยืนตัวสั่นเป็นลูกนก หลินเยว่สูดลมหายใจเข้าลึก กวาดสายตามองภาพถ่ายในมือของเฉินเฟิง ภาพที่เธอในชุดผ้ากันเปื้อนกำลังหยิบยื่นสินค้าให้ลูกค้าในตลาดมืดถูกถ่ายไว้ชัดเจนราวกับอยู่ในเหตุการณ์จริง มุมกล้องที่ซ้อนทับกันบ่งบอกถึงเทคโนโลยีที่ล้ำหน้าเกินกว่าปี 1980 ไปไกลโข แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจที่สุด... สิ่งที่แย่กว่านั้นคือ 'สินค้าล็อตใหญ่' ที่เธอเพิ่งสั่งเข้ามาจากมิติร้านค้ากำลังถูกอายัดโดยหน่วยงานรัฐเพราะมีคนจงใจสลับฉลากและแจ้งเบาะแสเท็จ "คุณกำลังพยายามจะแบล็กเมลเราด้วยภาพถ่ายงั้นหรือ" หลินเยว่แทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าหนักแน่น เธอเอื้อมมือไปกุมมือหนาของเฉินเฟิงไว้แน่น สัมผัสที่ส่งผ่านไปคือการบอกว่า 'ฉันไม่เป็นไร' "เปล่าเลยครับคุณผู้หญิง... ผมแค่มาเสนอ 'ทางออก' หากคุณยอมสละสินค้าล็อตนั้นทิ้งและ... เลิกยุ่งเกี่ยวกับการค้าขายที่ไม่มีใบอนุญาตนี้เสีย ชีวิตที่สงบสุขจะรอคุณอยู่" หลินเยว่แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ "สงบสุข? หรือถูกขังไว้ในกรงทองที่พวกคุณสร้างขึ้นเพื่อผูกขาดตลาดกันแน่คะ?" เฉินเฟิงบีบมือเธอตอบเบาๆ ก่อนจะหันไปหาชายคนนั้นด้วยสายตาที่พร้อมจะสังหาร "กลับไปบอกเจ้านายของแก ว่าถ้าอยากเล่นเกมนี้ ฉันพร้อมจะเป็นผู้เล่นคนสำคัญให้เอง ส่วนสินค้าล็อตนั้น... ต่อให้มันกลายเป็นเถ้าถ่าน ฉันก็จะไม่มีวันก้มหัวให้พวกนอกกฎหมายอย่างแก" เมื่อชายแปลกหน้าจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แฝงไปด้วยแรงระเบิดหลินเยว่รีบดึงเฉินเฟิงเข้าไปในห้องทำงานที่ปิดมิดชิด สินค้าล็อตใหม่นับพันชิ้นของเธอไม่ว่าจะเป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดเล็กและเสื้อผ้าแฟชั่นทันสมัยถูกกักตัวไว้ที่โกดังกลางท่าเรือ หากปล่อยไปเช่นนี้เธอต้องล้มละลายและติดคุกฐานลักลอบค้าของเถื่อน "เยว่เอ๋อร์ พี่ขอโทษ" เฉินเฟิงกล่าวพลางลูบศีรษะเธออย่างแผ่วเบา "พี่ไม่น่าปล่อยให้พี่คลาดสายตาจนพวกมันได้รูปถ่ายพวกนี้ไป" "ไม่ใช่ความผิดของพี่ค่ะ" หลินเยว่ส่ายหน้า แววตาที่เคยหวั่นวิตกแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น "ในเมื่อพวกมันอยากให้มันเป็น 'ของเถื่อน' นัก เราก็แค่ทำให้มันเป็น 'ของที่ทุกคนต้องมี' แทนสิคะ... พี่จำได้ไหมที่หนูเคยบอกว่า 'การตลาดคือศิลปะของการเปลี่ยนศัตรูให้เป็นลูกค้า' " เธอเริ่มวางแผนทันที สินค้าเหล่านั้นถูกอายัดไว้ที่โกดัง แต่เธอยังมีระบบมิติที่สามารถ 'สลับ' ของบางอย่างได้ในระยะเวลาอันสั้น หลินเยว่ไม่ได้ต้องการขายสินค้าเหล่านั้นแบบลับๆ อีกต่อไป แต่เธอจะใช้โอกาสนี้สร้าง 'แบรนด์' ที่เป็นทางการขึ้นมา โดยการยื่นเรื่องจดทะเบียนวิสาหกิจชุมชนร่วมกับกลุ่มสตรีในหมู่บ้านเพื่อขอสนับสนุนจากทางการท้องถิ่น! "เราจะจัดงานนิทรรศการสินค้าต้นแบบ" หลินเยว่กล่าวด้วยแววตาเป็นประกาย "เราจะเชิญนักข่าวท้องถิ่น เชิญหัวหน้าหน่วยงานรัฐที่ดูแลเรื่องนี้ มาดูด้วยตาตัวเองว่าสิ่งที่พวกเขาคิดว่าเป็น 'ของเถื่อน' คือเทคโนโลยีที่ช่วยยกระดับคุณภาพชีวิตของคนในยุคนี้ได้มากแค่ไหน ถ้าเราทำให้มันเป็นเรื่องของผลประโยชน์ส่วนรวม ใครจะกล้าแตะต้องเรา?" เฉินเฟิงมองภรรยาด้วยความทึ่ง ความฉลาดที่เปี่ยมไปด้วยไหวพริบและความกล้าหาญทำให้เขารักเธอจนแทบคลั่ง เขาไม่ลังเลที่จะใช้ตำแหน่งและคอนเน็กชันในกองทัพหนุนหลังเธออย่างเต็มที่ หลายวันต่อมา งานนิทรรศการสินค้าถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยพลัง สินค้าที่เคยถูกตราหน้าว่าผิดกฎหมายถูกวางเรียงรายอย่างสวยงาม หลินเยว่ในชุดเดรสสีครีมอ่อนที่ดูเรียบหรูและมั่นใจ ยืนต้อนรับแขกเหรื่อด้วยรอยยิ้มที่เป็นการค้าขายระดับมืออาชีพ เธอแจกแจงสรรพคุณสินค้าแต่ละชิ้นด้วยความรู้ที่ไม่มีใครในยุคนี้เทียบได้ เฉินอัน ลูกชายตัวน้อยยืนถือลูกโป่งสีสดใสอยู่ข้างๆ พ่อเฉินเฟิงที่สวมเครื่องแบบเต็มยศยืนเป็นกำแพงเหล็กกล้าปกป้องครอบครัว ภาพลักษณ์ของทหารหนุ่มที่ทั้งรักทั้งหลงภรรยาจนใครๆ ก็ต่างอิจฉา กลายเป็นเครื่องการันตีความน่าเชื่อถือชั้นดีให้กับธุรกิจของหลินเยว่ ทว่า... ในขณะที่งานกำลังดำเนินไปได้ด้วยดีและผู้คนเริ่มให้ความสนใจอย่างล้นหลาม จู่ๆ ไฟในห้องจัดงานก็ดับพรึบลง! เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วบริเวณ หลินเยว่รู้สึกได้ถึงสัมผัสเย็นเฉียบของโลหะที่จ่อเข้ามาที่เอวของเธอจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นหูแต่เต็มไปด้วยความแค้น "คิดหรือว่าแผนการตลาดราคาถูกๆ จะช่วยให้แกพ้นผิดไปได้... คุณนายเฉิน" เสียงนั้นคือชายชุดสูทคนเดิม แต่คราวนี้มันไม่ได้มาเพียงคนเดียว "กล้องที่ถ่ายรูปแกวันนั้น มันไม่ได้มีไว้แค่ถ่ายภาพ แต่คนของฉันเพิ่งติดตั้ง 'ระเบิดเวลา' ไว้ในโกดังที่แกเอาของไปเก็บไว้ทั้งหมด... นับถอยหลังได้เลย 10... 9... 8..." หลินเยว่เบิกตากว้างในความมืด เธอสัมผัสได้ถึงมือของเฉินเฟิงที่พยายามจะคว้าตัวเธอไป แต่มีแรงดึงมหาศาลจากใครบางคนล็อกตัวเธอไว้แน่น! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะคะ ส้มหวานสัญญาว่าจะพาไปลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ!