ดอกรักเริ่มผลิบาน

"ปล่อยมือเธอเดี๋ยวนี้!" เสียงคำรามต่ำในลำคอของเฉินเฟิงดังสะท้อนก้องในความมืด เขาไม่ได้ขู่เล่นๆ แต่เป็นน้ำเสียงของนักล่าที่พร้อมจะฉีกกระชากใครก็ตามที่บังอาจมาแตะต้องคนของเขา หลินเยว่รู้สึกได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เธออาศัยจังหวะที่แรงกระชากนั้นชะงักลงด้วยความตกใจ รีบสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุมแล้วถอยกรูดไปซบแผ่นหลังแกร่งของทหารหนุ่มทันที กลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคย ทั้งกลิ่นสะอาดของสบู่ก้อนและกลิ่นจางๆ ของดินปืนที่ติดตัวเฉินเฟิงมาตลอด ทำให้หัวใจของหลินเยว่ที่เต้นระรัวในอกเริ่มสงบลง ชายแปลกหน้าที่มืดดำมองมาด้วยสายตาอาฆาตก่อนจะสบถคำหยาบคายแล้ววิ่งหายเข้าไปในตรอกมืดโดยไม่หันกลับมามอง เฉินเฟิงไม่ได้ไล่ตาม เขาทำเพียงแค่คว้าไหล่ของหลินเยว่ให้หมุนกลับมาเผชิญหน้า มือหนาหยาบกร้านจากการจับปืนคู่นั้นกอบกุมใบหน้าของเธอไว้แน่น ปลายนิ้วโป้งไล้ไปตามข้างแก้มที่ยังสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก "เจ็บตรงไหนไหม... เยว่เอ๋อร์ บอกผมมาว่ามันทำอะไรคุณหรือเปล่า?" เสียงของเขาขาดห้วง ลมหายใจที่หอบถี่บอกให้รู้ว่าเขาแทบจะวิ่งมาที่นี่ด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้ หลินเยว่ส่ายหน้าเบาๆ พยายามปรับลมหายใจ "ฉันไม่เป็นไรค่ะ แค่ตกใจนิดหน่อย... ขอบคุณนะคะเฉินเฟิง ถ้าคุณมาไม่ทัน ฉันคง..." "อย่าพูดคำนั้นอีก" เขาขัดขึ้นทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนน่าตกใจ สายตาที่มักจะดูเคร่งขรึมและเฉยชาต่อโลกใบนี้ บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่เขากดทับไว้มานาน "เยว่เอ๋อร์ คุณรู้ไหมว่าวินาทีที่เห็นเงาคนพวกนั้นพยายามพาตัวคุณไป ผมรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น... ผมไม่เคยกลัวอะไรในสมรภูมิ แต่ความกลัวที่เห็นคุณหายไปจากสายตา มันช่างน่ารังเกียจกว่ากันร้อยเท่า" บรรยากาศรอบกายเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางความมืดมิดของย่านการค้าในยุค 80 แสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้ากะพริบถี่ๆ ราวกับจะดับลงเสียให้ได้ หลินเยว่เผลอกลั้นหายใจ สายตาของเขาไม่ได้กำลังมองแค่ 'แม่ค้า' ที่เขาเคยช่วยเหลือ แต่มันคือนัยน์ตาของบุรุษที่กำลังร้องขอชีวิตและความรักจากสตรีตรงหน้า เฉินเฟิงขยับเข้ามาใกล้จนหน้าผากของเขาแตะกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดกัน "เยว่เอ๋อร์ ผมไม่ใช่คนพูดเก่ง ผมรู้ว่าผมดูแข็งกระด้าง แต่ตั้งแต่วันแรกที่เห็นคุณกับอันอัน ผมก็รู้ว่าผมจะไม่มีวันปล่อยให้ชีวิตของพวกคุณต้องเผชิญกับอันตรายลำพังอีกต่อไป" "เฉินเฟิง..." เธอพึมพำ ชื่อของเขาที่หลุดจากปากเธอมันช่างหวานหูในความรู้สึกของเขา "ให้ผมดูแลคุณ... ไม่ใช่ในฐานะทหารที่ผ่านทางมา แต่ในฐานะคนรัก ในฐานะพ่อของอันอัน และในฐานะคนที่พร้อมจะยืนอยู่เคียงข้างคุณไม่ว่าวันข้างหน้าจะมีพายุซัดกระหน่ำแค่ไหน ผมพร้อมจะให้คุณมากกว่าที่ผมมี... แม้แต่ชีวิต" มือของเขาเลื่อนลงมาจับมือเธอไว้แน่น ประสานนิ้วมือเข้าด้วยกันอย่างแนบแน่นราวกับจะปฏิญาณตนต่อหน้าความมืดมิดนี้ ความอบอุ่นที่ซึมผ่านฝ่ามือของเขาทำให้น้ำตาของหลินเยว่คลอเบ้า เธอผ่านโลกที่โหดร้ายมามาก ผ่านการต่อสู้เพื่อความอยู่รอดลำพังมานานเกินไป จนลืมไปว่าการมีใครสักคนให้พึ่งพามันมีความหมายอย่างไร เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะยิ้มออกมาทั้งน้ำตา "คุณสัญญาแล้วนะ... ว่าจะให้ฉันเป็นคนตัดสินใจทุกอย่างในบ้าน แม้แต่เรื่องการค้าขายที่คุณมักจะบ่นว่าฉันเสี่ยงเกินไป" เฉินเฟิงหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความเอ็นดู "ต่อให้คุณจะเปิดร้านขายของข้ามมิติหรือขายอะไรที่แปลกประหลาดกว่านี้ ผมก็จะเป็นคนกั้นหลังให้คุณเอง ยอมทุกอย่างครับ" เขาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของเธอแผ่วเบา เป็นจุมพิตที่สะอาดบริสุทธิ์และมั่นคงที่สุดเท่าที่หลินเยว่เคยได้รับมา ความรักของชายยุค 80 คนนี้อาจไม่ได้หวือหวา แต่ทุกการกระทำคือการเดิมพันด้วยชีวิต แต่ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความหวานล้ำกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังแทรกเข้ามาในตรอก เสียงนั้นหนักแน่นและเป็นจังหวะที่บ่งบอกว่าผู้มาเยือนไม่ใช่คนธรรมดา เฉินเฟิงชะงักกึก เขาดึงตัวหลินเยว่ไปไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุร้ายอีกครั้งเมื่อเห็นร่างของชายในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มของหน่วยรักษาความสงบเดินออกมาจากเงามืด "สิบเอกเฉินเฟิง... ดูเหมือนว่าเรื่องที่คุณทำเมื่อกี้จะขัดต่อกฎระเบียบของเขตพื้นที่พิเศษนะ" เสียงเรียบเฉยแต่เย็นยะเยือกของหัวหน้าเขตที่หลินเยว่พยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดดังขึ้น พร้อมกับทหารอีกสามนายที่ก้าวตามมาปิดทางออกไว้ทุกทิศทาง "เยว่เอ๋อร์ ฟังผมนะ" เฉินเฟิงกระซิบเสียงต่ำ "ถ้าผมบอกให้วิ่ง... วิ่งไปหาอันอันที่ร้านให้เร็วที่สุด ห้ามหันกลับมามอง เข้าใจไหม!" หลินเยว่ตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นปืนในมือของทหารฝ่ายตรงข้ามไม่ได้เล็งไปที่เฉินเฟิง แต่มันกำลังเล็งมาที่กระเป๋าผ้าที่เธอมักใช้เก็บของจากมิติ... พวกเขารู้แล้ว! พวกเขารู้เรื่องสินค้าลึกลับที่เธอขาย! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่ผลิบานของเฉินเฟิงและหลินเยว่นะคะ ส้มหวานมิติลับหวังว่าทุกคนจะส่งกำลังใจให้ทั้งคู่ผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปด้วยกันค่ะ!