คลื่นลมแรงในหน้าที่การงาน

"วางถุงนั่นลง แล้วถอยออกมาซะ หลินเยว่!" เสียงตะคอกแหบพร่าของชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบนอกรีตดังก้องไปทั่วโกดังร้าง กลิ่นสนิมเหล็กและฝุ่นคลุ้งผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อเย็นเยียบที่ผุดพรายบนแผ่นหลังของฉัน หลินเยว่หายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่เป็นเพราะปืนปากกระบอกสีดำทมิฬนั่นเล็งตรงมาที่ ‘กระเป๋าผ้าใบเก่า’ ของฉัน... สิ่งเดียวที่เชื่อมโยงฉันกับมิติเก็บของที่ช่วยให้ครอบครัวเรามีกินมีใช้มาตลอด เฉินเฟิงที่ยืนอยู่เบื้องหน้าฉัน ขยับตัวเพียงเล็กน้อย ร่างกำยำของเขากางออกบดบังฉันไว้มิดชิด แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความกดดัน แต่สุ้มเสียงของเขากลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นคลอน "พวกแกรู้อะไรมาไม่สำคัญหรอก แต่นี่คือเขตอำนาจของหน่วยปฏิบัติการพิเศษ การเล็งอาวุธใส่พลเรือนคือความผิดร้ายแรง" เฉินเฟิงกล่าวพลางขยับเท้าซ้ายไปข้างหลังอย่างมีจังหวะ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ดวงตาของหัวหน้ากลุ่มตรงข้าม ไม่มีการหลบเลี่ยง ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัว "พลเรือนเหรอ? หึ! พลเรือนที่ไหนเสกอาหารสดๆ ออกมาได้ทุกวันในยุคที่แม้แต่แป้งยังขาดแคลน อย่ามาเล่นตลกกับเรา เฉินเฟิง! แค่ส่งกระเป๋านั่นมา แล้วเราจะปล่อยแกไปพร้อมกับชีวิตที่เหลือ" ฉันกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ในหัวหมุนวนราวกับพายุ หากฉันยอมเปิดมิติเพื่อดึงอาวุธป้องกันตัวออกมา ตอนนี้พวกมันก็จะเห็นพลังที่เหนือธรรมชาติชัดเจน แต่หากไม่ทำ เฉินเฟิงที่ไร้อาวุธในมือขณะนี้จะกลายเป็นเป้านิ่งทันที "เฉินเฟิง..." ฉันกระซิบเรียกชื่อเขาเบาๆ มือที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะชายเสื้อด้านหลังของเขาเบาๆ เฉินเฟิงไม่หันกลับมา แต่เขากลับกุมมือของฉันไว้แน่น บีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความมั่นใจ อุณหภูมิจากฝ่ามือหนาที่ร้อนผ่าวทำให้ฉันตั้งสติได้ "อย่าได้กลัวเยว่เอ๋อร์... อยู่ข้างหลังพี่" วินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายสิบคนก็ดังสนั่นมาจากทางเข้าโกดัง ฝุ่นตลบอบอวลจนมองแทบไม่เห็นทาง "ท่านหัวหน้า! หน่วยเสริมมาแล้วครับ!" ท่าทีของกลุ่มคนร้ายเปลี่ยนไปในทันที พวกมันเริ่มลนลาน หันรีหันขวางมองหาทางหนี เฉินเฟิงฉวยโอกาสจังหวะที่คนตรงหน้าเสียสมาธิ พุ่งตัวเข้าประชิดด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาห์ เขาปัดปืนกระบอกนั้นทิ้งด้วยทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่งดงามและเฉียบขาด เสียงโลหะกระทบพื้นดังเคร้ง พร้อมกับเสียงปะทะของหมัดและเท้าที่ดุเดือด ฉันรีบถอยไปหลบมุมกว้าง ยืนมองภาพการต่อสู้ที่ทำเอาลมหายใจสะดุด เฉินเฟิงดุดันราวกับเทพเจ้าแห่งสงคราม เขาสู้เพื่อปกป้องความลับของฉัน สู้เพื่อปกป้องอนาคตของเราสองคนและลูกชายตัวน้อยที่รออยู่ที่บ้าน เมื่อความวุ่นวายเริ่มสงบลง ฝุ่นจางหายไป เหลือเพียงร่างของคนร้ายที่นอนระเนระนาดบนพื้น เฉินเฟิงหอบหายใจถี่ รอยแผลถลอกที่ข้างแก้มไม่ได้ทำให้ความสง่างามของเขาลดลงแม้แต่น้อย เขารีบก้าวเข้ามาหาฉันทันที สองมือคว้าไหล่ฉันไว้แน่น สำรวจทุกตารางนิ้วของร่างกายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใย "บาดเจ็บตรงไหนไหม? บอกพี่มาเดี๋ยวนี้" เขากล่าวเสียงสั่นเครือ ความเคร่งขรึมเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงชายผู้เป็นสามีที่รักภรรยาเหนือชีวิต "ฉันไม่เป็นไรค่ะ... คุณต่างหากที่ทำเพื่อฉันมากเกินไป" ฉันสวมกอดเขาไว้แน่น ซบหน้าลงบนอกกว้างที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อ "พวกเขา... พวกเขารู้แล้วจริงๆ ว่าของพวกนั้นมาจากไหน" เฉินเฟิงลูบผมฉันเบาๆ สัมผัสของเขาอ่อนโยนราวกับจะปลอบประโลมพายุที่โหมกระหน่ำในใจ "ตราบใดที่พี่ยังมีลมหายใจ ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีวันกระชากความลับนี้ไปจากเธอได้ พี่จะจัดการเรื่องนี้ให้จบสิ้นโดยเร็วที่สุด เพื่อเรา... เพื่อลูก และเพื่อชีวิตใหม่ที่เราสร้างมาด้วยกัน" คำมั่นสัญญาของเขาหนักแน่นราวกับภูเขาผา ฉันเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความตั้งใจนั้น รู้สึกได้เลยว่าความรักที่เขามีให้นั้นไม่ใช่เพียงแค่ความคลั่งรักชั่วคราว แต่มันคือพันธะสัญญาที่จะอยู่เคียงข้างกันไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบเริ่มกลับมาเยือนอีกครั้ง เสียงวิทยุสื่อสารที่เหน็บอยู่ข้างเอวของเฉินเฟิงก็ดังขึ้นถี่ๆ เขาขมวดคิ้วแน่นก่อนจะหยิบขึ้นมาฟัง สีหน้าของเขากลายเป็นเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "รับทราบ... กำลังไปเดี๋ยวนี้" เขาเก็บวิทยุลงแล้วหันมามองฉันด้วยแววตาที่สับสนและกังวลอย่างเห็นได้ชัด "เยว่เอ๋อร์... พี่ต้องไปที่กองบัญชาการด่วน" เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ "มีรายงานเข้ามาว่า... มีคนพบ 'หลักฐาน' การค้าขายผิดปกติที่บ้านของเรา และหน่วยตรวจสอบภายในกำลังเดินทางไปค้นที่นั่น พร้อมกับเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่ได้รับคำสั่งโดยตรงจากเบื้องบนให้มาคุมตัวเธอไปสอบสวน!" ส้มหวานมิติลับขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะคะ