วินาทีความเป็นความตาย

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศยามค่ำคืนนั้นรุนแรงเสียจนฉันแทบจะอาเจียนออกมา แต่สิ่งที่บีบคั้นหัวใจยิ่งกว่า คือภาพร่างสูงใหญ่ของเฉินเฟิงที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงสนามในโรงพยาบาลทหารที่ห่างไกลจากตัวเมือง เสื้อเครื่องแบบทหารที่เคยเรียบกริบตอนนี้ขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสีเข้มจนดูไม่ออกว่าสีเดิมคือสีอะไร "อย่าทิ้งฉันไว้ตรงนี้... เฉินเฟิง! คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าสัญญาอะไรไว้กับลูก" ฉันตะโกนสุดเสียง เสียงของฉันสั่นเครือจนกลายเป็นเสียงสะอื้น มือที่พยายามกดผ้าพันแผลไว้บนบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้องของเขาสั่นระริก "เยว่เอ๋อร์..." เขาพึมพำออกมาแผ่วเบา ดวงตาที่เคยทรงอำนาจและเย็นชาบัดนี้ปรือปรอยราวกับจะดับวูบลงทุกขณะ "หนีไป... หน่วยตรวจสอบ... พวกเขามาถึงแล้ว... อย่าให้พวกเขาเจอตัวเธอ" "หุบปากเดี๋ยวนี้!" ฉันตวาดกลับทั้งน้ำตา มืออีกข้างรีบล้วงเข้าไปในมิติที่ซ่อนอยู่เพื่อคว้ายาห้ามเลือดชั้นดีและอุปกรณ์เย็บแผลที่เคยแอบเก็บไว้จากการค้าขายข้ามภพ "เรื่องของฉัน ฉันจัดการเองได้ แต่ชีวิตของคุณ... คุณไม่มีสิทธิ์ยกให้ใครทั้งนั้น แม้แต่ความตาย!" บรรยากาศในห้องพักฟื้นเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรที่ดังจังหวะแผ่วเบาประหนึ่งจะบอกว่าเวลาของเขาเหลือน้อยเต็มที เจ้าหน้าที่กองบัญชาการที่เฝ้าอยู่หน้าห้องได้รับคำสั่งจากเบื้องบนให้คุมเข้มการเข้าออก การที่ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ถือว่าหมิ่นเหม่ต่อการถูกจับกุมเต็มทน แต่ในห้วงวินาทีความเป็นความตายนี้ ความกลัวต่ออำนาจมืดในยุค 80 แทบจะมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาเดียว คือการยื้อลมหายใจของผู้ชายที่รักฉันหมดหัวใจคนนี้ไว้ให้ได้ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสมาธิทั้งหมดที่สั่งสมมาจากการทำธุรกิจที่ต้องอาศัยการตัดสินใจเฉียบคม ฉันค่อยๆ บรรจงเย็บแผลให้เขาด้วยมือที่นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้เหงื่อเย็นจะไหลซึมเต็มหลัง แต่ในหัวของฉันกลับคิดวางแผนรับมือกับกลุ่มคนที่กำลังเดินทางมาถึงในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า "ถ้าคุณตายไป ใครจะปกป้องเฉินอัน ใครจะคอยขับรถไปส่งฉันที่ตลาดมืด ใครจะคอยกินของอร่อยที่ฉันทำ..." ฉันกระซิบข้างหูเขาขณะพันแผลรอบสุดท้าย ความอบอุ่นจากร่างกายของเขายังคงเป็นเครื่องยืนยันว่าเขายังอยู่ "สู้หน่อยสิคะเฉินเฟิง คุณมันคนขี้โกง... คุณสัญญากับฉันแล้วว่าจะไม่ทิ้งกัน" เวลาผ่านไปเนิ่นนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูททหารหลายคู่ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพักฟื้น เสียงโวยวายของเจ้าหน้าที่ที่เฝ้าอยู่ถูกแทนที่ด้วยเสียงการโต้เถียงที่ดุดัน "หลีกไป! พวกเรามีคำสั่งด่วนจากส่วนกลางให้มาควบคุมตัวหลินเยว่ และตรวจสอบความผิดปกติของเจ้าหน้าที่เฉินเฟิง!" ประตูห้องถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง! แสงไฟจากโถงทางเดินสาดเข้ามาปะทะใบหน้าของฉัน ฉันยืนขึ้นช้าๆ ร่างกายบังเฉินเฟิงที่นอนนิ่งสนิทไว้มิด สายตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบและเด็ดเดี่ยวราวกับแม่ค้าที่เตรียมจะปิดการขายครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต ชายในเครื่องแบบเต็มยศเดินเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ ทว่าเมื่อเขาสบเข้ากับสายตาของฉัน เขากลับชะงักไปครู่หนึ่ง "คุณนายเฉิน... คุณถูกควบคุมตัวในข้อหาค้ากำไรเกินควรและลักลอบนำเข้าสินค้าต้องห้ามจากต่างมิติ... เอ่อ... จากต่างแดน" เขาเว้นวรรคไปชั่วขณะ ก่อนจะชี้ไปที่กองเอกสารบนโต๊ะข้างเตียง "และนี่คือหลักฐานที่พบในบ้านของคุณ... มันเป็นของที่ไม่ควรจะมีอยู่ในประเทศนี้!" ฉันมองเห็นสิ่งที่เขาชี้... มันไม่ใช่หลักฐานการค้าปกติ แต่มันคือสมุดบันทึกที่ฉันเคยลืมทิ้งไว้ในมิติ มันไม่ใช่สมุดธรรมดา แต่มันบันทึกวิธีการผลิตและเทคโนโลยีล้ำสมัยที่ฉันพยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้ใครเห็นมาตลอด! หัวใจฉันหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ เสียงแผ่วเบาที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "หยุด..." ฉันหันขวับไปมอง เฉินเฟิงลืมตาขึ้นแล้ว เขายันตัวลุกขึ้นทั้งที่แผลยังไม่ได้สมาธิดี พร้อมกับดึงปืนที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนขึ้นมาจ่อไปที่หัวหน้าหน่วยตรวจสอบคนนั้นโดยไม่ลังเล แม้ใบหน้าของเขาจะซีดเผือด แต่สายตานั้นกลับดุดันประหนึ่งพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจะขย้ำศัตรู "ใครที่แตะต้องเธอ... ต้องก้าวข้ามศพฉันไปก่อน" ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินของโรงพยาบาลก็ดังขึ้นพร้อมกับการระเบิดจากภายนอกอาคาร! ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ท่ามกลางความโกลาหลนั้น มีเงาร่างหนึ่งพุ่งตัวเข้ามาในห้องพักฟื้น... เขาไม่ได้มาเพื่อช่วยพวกเรา แต่เขากลับยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ฉันในความมืด พร้อมเสียงกระซิบที่ทำให้ฉันต้องหยุดหายใจ "หนีไปซะ... ก่อนที่ความลับของ 'มิติ' ที่คุณซ่อนไว้จะกลายเป็นอาวุธที่ทำให้คนทั้งโลกตามล่าคุณ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินเยว่มาถึงช่วงเวลาที่ระทึกใจที่สุดเช่นนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ จากส้มหวานมิติลับค่ะ