วันหยุดสุดหรรษาของครอบครัว

"ถ้าพี่เฉินยังไม่หยุดจ้องหน้าหนูตอนกินข้าวล่ะก็... อาหารมื้อนี้คงไม่ได้ลงไปถึงกระเพาะ แต่อาจจะกลายเป็นอาหารทางสายตาแทนแล้วนะคะ" หลินเยว่วางตะเกียบลงบนชามข้าว จ้องมองใบหน้าคมเข้มของสามีในนามที่วันนี้ดูจะผิดปกติไปจากทุกวัน ดวงตาคมกริบของเฉินเฟิงไม่ได้มองอาหารตรงหน้าแม้แต่น้อย แต่กลับตรึงอยู่ที่พวงแก้มใสของนางและริมฝีปากที่ขยับเจื้อยแจ้วขณะป้อนกุ้งผัดซอสให้เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยอย่างเฉินอัน เฉินเฟิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของหลินเยว่กระตุกวูบโดยไม่รู้ตัว "ผมแค่กำลังคิดว่า... วันหยุดเพียงหนึ่งวันที่จะได้อยู่กับคุณและอันอัน มันมีค่ามากกว่าภารกิจใดๆ ที่ผมเคยรับมาเสียอีก" "คุณพ่อขา! วันนี้เราจะไปเล่นว่าวที่ทุ่งหญ้านอกเมืองจริงๆ ใช่ไหมครับ?" เฉินอันถามแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น มือเล็กๆ เปื้อนคราบซอสพยายามจะเอื้อมไปจับชายเสื้อเครื่องแบบทหารที่รีดเรียบกริบของบิดา เฉินเฟิงก้มลงมองลูกชาย สายตาที่เคยดุดันยามสั่งการลูกน้องในกรม เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนน่าใจหาย เขาเอื้อมมือไปเช็ดคราบซอสที่มุมปากลูกน้อยอย่างเบามือ "แน่นอนครับอันอัน พ่อเตรียมว่าวตัวที่ใหญ่ที่สุดไว้ให้แล้ว... วันนี้เราจะใช้เวลาด้วยกันทั้งวัน จะไม่มีใครมารบกวนเราได้" ประโยคท้ายเขากล่าวด้วยน้ำเสียงเน้นหนัก พลางช้อนสายตามองหลินเยว่ สื่อความหมายบางอย่างที่ทำให้นางรู้สึกหน้าร้อนผ่าว การเดินทางในวันหยุดท่ามกลางยุคสมัยที่ทุกอย่างยังคงดูเรียบง่าย รถจี๊ปคันเก่งของเฉินเฟิงแล่นไปตามถนนลูกรังที่สองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งนาสีเขียวขจี หลินเยว่ทอดสายตามองทิวทัศน์พลางคิดถึงหนทางที่นางก้าวเดินมา ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา นางจากหญิงสาวผู้สิ้นหวังในชีวิตเก่า กลายเป็นแม่ค้ามือทองที่พลิกฟื้นฐานะของครอบครัวเฉินให้มั่นคงขึ้น ทว่าสิ่งที่ทำให้นางหนักใจที่สุด กลับไม่ใช่เรื่องยอดขาย แต่เป็นความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอกเมื่ออยู่ใกล้ทหารหนุ่มผู้ซื่อตรงคนนี้ "คุณกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่หรือเปล่า?" เฉินเฟิงถามขึ้นท่ามกลางความเงียบขณะมือยังคงบังคับพวงมาลัย เขาไม่ได้มองมาที่นาง แต่เสียงทุ้มต่ำนั้นกลับปลอบประโลมจิตใจได้อย่างประหลาด "แค่นึกถึงวันที่ลำบากค่ะ" หลินเยว่ตอบเบาๆ "ตอนที่ฉันต้องเอาของจากมิติไปขายแลกกับข้าวสารเพียงไม่กี่กิโลกรัม... ในตอนนั้น ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่ครอบครัวเราได้มานั่งรถไปเที่ยวด้วยกันแบบนี้" เฉินเฟิงชะลอรถลง ก่อนจะหันมามองนางชั่วครู่ "คุณไม่ได้แค่รอดชีวิตหลินเยว่... คุณคือคนที่เปลี่ยนชีวิตผม และเป็นคนสร้างครอบครัวนี้ขึ้นมาใหม่ ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ ที่ไม่ยอมแพ้แม้ในวันที่ชีวิตยากลำบากที่สุด" มือหนาเลื่อนมาวางทับมือของนางบนตักชั่วครู่ ไออุ่นจากฝ่ามือเขาส่งผ่านเข้ามาจนหลินเยว่รู้สึกได้ถึงความจริงใจที่มากกว่าคำพูดใดๆ เมื่อถึงทุ่งหญ้ากว้าง เฉินอันวิ่งร่าไปกับสายลม เสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังกังวานไปทั่วบริเวณ เฉินเฟิงทิ้งมาดนายทหารผู้เคร่งขรึม เขาถอดเสื้อนอกออกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนที่แน่นตึงภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขน ทั้งสองช่วยกันวิ่งไล่ว่าวให้ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ยามที่มือของทั้งคู่สัมผัสกันโดยบังเอิญขณะที่ต่างฝ่ายต่างดึงเชือกว่าว หลินเยว่รู้สึกราวกับเวลาหยุดหมุน "เหนื่อยไหมคะ?" นางถามพลางยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เขา เฉินเฟิงรับไปแต่ไม่ได้เช็ดหน้าตัวเอง เขากลับนำมาซับเหงื่อที่หน้าผากของนางอย่างทะนุถนอม สายตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำให้นางแทบจะละลาย "เหนื่อยครับ... เหนื่อยที่ต้องคอยระวังไม่ให้ตัวเองเผลอคว้าคุณมากอดกลางทุ่งหญ้าแบบนี้" หลินเยว่ชะงัก คำหยอดคำหวานที่โผล่มาดื้อๆ ทำให้แก้มของนางแดงก่ำยิ่งกว่าลูกท้อ "คุณ... คุณเฉินเฟิง! เป็นทหารต้องสำรวมนะคะ!" "ต่อหน้าลูกน้องผมเป็นทหารครับ แต่ต่อหน้าคุณ... ผมก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่อยากเป็นที่พึ่งให้คุณได้ตลอดไป" ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนอบอุ่น จู่ๆ เสียงรถยนต์คันหนึ่งที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดก็แล่นตรงมาจอดที่ริมทุ่งหญ้า เฉินเฟิงชะงักไปทันที แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจเหยี่ยว ร่างสูงรีบก้าวเข้ามาบังหน้าหลินเยว่และคว้าตัวเฉินอันมาไว้ในอ้อมแขนโดยสัญชาตญาณ ประตูรถคันนั้นเปิดออก ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาสะอาดตาซึ่งเป็นภาพที่หาได้ยากในชนบทก้าวลงมา พร้อมกับผู้ติดตามอีกสองคนท่าทางขึงขัง "ผู้กองเฉินเฟิง... ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอคุณที่นี่ในวันหยุดแบบนี้" ชายคนนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "ผมคือตัวแทนจาก 'หน่วยพิเศษส่วนกลาง' มีเรื่องด่วนที่ต้องขอความร่วมมือจากคุณทันที... และเรื่องนี้ เกี่ยวข้องกับ 'ความลับ' ของภรรยาคุณโดยตรง" หัวใจของหลินเยว่หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อชายคนนั้นหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาแล้วยื่นให้เฉินเฟิง ภายในซองมีรูปถ่ายของหลินเยว่ขณะกำลังขายของอยู่ในตลาดมืด แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือ รูปถ่ายเหล่านั้นถูกถ่ายจากระยะไกลด้วยกล้องสายลับที่ไม่มีขายในยุคนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่ติดตามการเติบโตของทั้งคู่มาจนถึงตอนนี้นะคะ!