เปิดถุงแป้งเริ่มสร้างตัว

# เปิดถุงแป้งเริ่มสร้างตัว “ถ้าเจ้ายังไม่หยุดร้องไห้ แม่จะไม่มีแรงทำซาลาเปาให้กินนะเจ้าตัวเล็ก” หลินเยว่กระซิบเสียงต่ำพลางหยิกแก้มลูกชายที่กำลังสะอื้นฮักจนตัวโยนด้วยความหิวโหย บรรยากาศภายในห้องแคบๆ ที่มีเพียงกลิ่นอับของไม้เก่าและคราบเขม่าควันไฟชวนให้อึดอัดใจ แต่นัยน์ตาของเธอกลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น มือบางกวาดเอาเศษแป้งที่เหลือติดก้นถุงใบเก่าออกมาอย่างทะนุถนอม วันนี้คือวันที่สามหลังจากการทะลุมิติมาของเธอ หลินเยว่ไม่ได้มีเวลามานั่งร้องไห้โศกเศร้ากับโชคชะตาที่ผันผวน เธอรู้ดีว่าในยุคสมัยที่ข้าวสารหนึ่งชั่งยังต้องแลกด้วยหยาดเหงื่อ การมีชีวิตรอดคือการค้าขาย และความลับคืออำนาจ “ท่านแม่... อันอันหิว” เฉินอันในวัยสี่ขวบเอ่ยเสียงแผ่ว ดวงตากลมโตบวมช้ำจากการร้องไห้จ้องมองแป้งในมือมารดาด้วยความโหยหา “แม่รู้แล้ว คนเก่งของแม่...” หลินเยว่จัดแจงผสมแป้งกับน้ำจากมิติส่วนตัวที่เธอค้นพบเมื่อคืน มันคือน้ำใสสะอาดที่ช่วยเปลี่ยนรสชาติอาหารธรรมดาให้กลายเป็นของวิเศษ เธอหยิบหมูสับที่เหลือเพียงหยิบมือลงไปผัดกับต้นหอมจนส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วกระต๊อบ กลิ่นหอมของแป้งนึ่งผสมกับกลิ่นเครื่องเทศที่หาได้ยากในย่านคนจนเช่นนี้ คืออาวุธร้ายแรงที่เธอกำลังจะใช้ฟาดฟันกับตลาดมืด เวลาเกือบเที่ยงคืน หลินเยว่จูงมือลูกชายก้าวออกจากบ้านในเงามืด เธอใช้ผ้าคลุมหัวมิดชิด เดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยที่มืดสนิทจนกระทั่งถึงหลังตลาดเก่า ตลาดมืดที่นี่ไม่ได้มีป้ายไฟสว่างไสว แต่มันมีเพียงเสียงกระซิบกระซาบและการแลกเปลี่ยนของมีค่าที่ดูเหมือนผิดกฎหมาย แต่นี่คือโอกาสทำเงินก้อนแรกของเธอ “เจ้าจะขายอะไร?” เสียงแหบพร่าของชายวัยกลางคนคนหนึ่งดังขึ้นจากมุมมืด หลินเยว่ไม่ได้สะดุ้งตัว แต่เธอกลับยิ้มมุมปาก “ซาลาเปาหมูสับสูตรพิเศษ เนื้อแน่น รสชาติเข้มข้น ไม่เหมือนที่ใครเคยได้กิน” เธอวางตะกร้าลงบนลังไม้ แผ่นผ้าที่คลุมไว้ถูกเลิกออก กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งนุ่มๆ อบอวลขึ้นมาทันทีจนคนในบริเวณนั้นเริ่มหยุดชะงัก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ฝูงคนจะเริ่มกรูเข้ามาหาสินค้าของเธอด้วยความประหลาดใจ ราคาที่เธอตั้งไว้นั้นสูงกว่าปกติ แต่เมื่อได้ลองชิมคำแรก ดวงตาของทุกคนก็เปลี่ยนไป จากความแคลงใจกลายเป็นความโหยหา “อร่อย! นี่ไม่ใช่แป้งแข็งๆ ที่เคยกินแน่ๆ เจ้าไปเอาสูตรมาจากไหน!” หลินเยว่รับเงินเข้ามือไม่หยุดหย่อน สองมือว่องไวสลับกับการทอนเงินจนแทบไม่ทัน เธอทำเงินได้มากกว่าค่าแรงรายเดือนของคนงานในโรงงานด้วยซ้ำไป ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะปิดตะกร้าใบสุดท้ายนั้นเอง... “หยุด!” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจสั่งก้องไปทั่วบริเวณ ผู้คนรอบข้างต่างแตกตื่นและวิ่งหนีไปคนละทิศละทางเหมือนฝูงนกกระจอกที่โดนไล่ หลินเยว่ตัวแข็งทื่อ เธอหันไปมองต้นเสียง แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องกระทบใบหน้าคมเข้มของผู้มาใหม่ เขาเป็นชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม รูปร่างสูงใหญ่ราวกับภูผา นัยน์ตาคู่นั้นดุดันและเย็นชาจนคนมองรู้สึกหนาวสั่น เฉินเฟิง... พ่อของเด็กน้อยในอ้อมกอดเธอ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นกายของเขามีกลิ่นอายของปืนและป่าเขาที่แฝงความน่าเกรงขาม เขาก้มมองตะกร้าซาลาเปาที่เหลืออยู่ ก่อนจะขยับสายตามาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ขายของผิดกฎหมาย... รู้ใช่ไหมว่าบทลงโทษคืออะไร?” หัวใจของหลินเยว่เต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงดึงดูดบางอย่างที่สั่นคลอนหัวใจเธออย่างประหลาด เธอสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าเงยหน้าสบตาชายตรงหน้าอย่างไม่ลดละ “ผิดกฎหมายหรือคะ? ฉันเพียงแค่เอาของที่ฉันตั้งใจทำมาแลกเปลี่ยนเพื่อเลี้ยงดูลูกชายที่หิวโหย...” เธอเว้นจังหวะหนึ่ง พลางขยับตัวไปบังเฉินอันไว้ “หรือว่านายทหารผู้รักชาติ จะใจดำถึงขนาดจับแม่ค้าตัวเล็กๆ ส่งเข้าคุก ทั้งที่ลูกของเขากำลังจะอดตายต่อหน้าต่อตาคุณ?” เฉินเฟิงชะงักไปเล็กน้อย เมื่อสายตาคมกริบของเขาเลื่อนไปเห็นเด็กน้อยที่ซบอยู่ข้างขาแม่ ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวของเขาก็อ่อนลงชั่วขณะ แต่ทว่า... วินาทีต่อมา เขากลับโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ “แม่ค้าตัวเล็กงั้นหรือ? หึ... ฉันไม่ได้มาเพื่อจับเธอ แต่ฉันมาเพื่อจะบอกว่า ถ้าเธอยังอยากค้าขายต่อโดยไม่ถูกตำรวจลับตามล่า พรุ่งนี้ที่จุดเดิม... เธอต้องแบ่ง 'ซาลาเปา' ของเธอให้ฉันเป็นคนแรก ไม่เช่นนั้น อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” ส้มหวานมิติลับหวังว่าคุณรี้ดจะชื่นชอบการเริ่มต้นการเดินทางของแม่ค้าคนเก่งของเราในบทนี้นะคะ!