วิญญาณใหม่ในร่างคุณแม่ลูกหนึ่ง

# วิญญาณใหม่ในร่างคุณแม่ลูกหนึ่ง “แม่จ๋า... อันอันหิว แต่อันอันจะอดทนนะคะ ไม่ร้องไห้แล้ว” เสียงแหบพร่าของเด็กน้อยวัยสี่ขวบดึงสติฉันให้ตื่นจากภวังค์แห่งความมืดมิด กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและกลิ่นสาบของฟางแห้งแตะเข้าจมูกอย่างรุนแรง ความรู้สึกแรกคือความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ราวกับถูกรถสิบล้อชนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เมื่อพยายามลืมตาขึ้น ภาพที่ปรากฏกลับไม่ใช่ห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาลที่ฉันคุ้นเคย แต่มันคือหลังคาไม้ผุๆ ที่มีรูโหว่จนเห็นแสงแดดสลัวลอดผ่านลงมา ฉันคือ 'หลินเยว่' แม่ค้าออนไลน์ระดับพันล้านในยุคปัจจุบัน ผู้ที่เพิ่งปิดดีลธุรกิจส่งออกอาหารแช่แข็งรายใหญ่ไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แล้วนี่ฉันมาอยู่ที่ไหน? “แม่จ๋า... แม่ยังไม่ตายใช่ไหม” เฉินอัน เด็กน้อยตัวผอมแห้งที่ขอบตาแดงก่ำ พยายามเขย่าแขนฉันด้วยเรี่ยวแรงที่แทบจะไม่มีเหลือ มือเล็กๆ ของเขาสั่นเทา ร่างกายของเด็กน้อยเย็นเฉียบจนฉันสัมผัสได้ถึงความตายที่คืบคลานเข้ามา ฉันรีบพยุงตัวขึ้นนั่ง แม้จะรู้สึกเหมือนกระดูกจะหลุดออกจากกัน ความทรงจำที่ไม่ใช่ของฉันเริ่มไหลทะลักเข้ามาดั่งเขื่อนแตก... ร่างนี้มีชื่อว่า 'หลินเยว่' หญิงสาวที่ถูกสามีทหารทอดทิ้งไว้ในหมู่บ้านห่างไกลพร้อมลูกชายเพียงลำพัง ท่ามกลางยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงและความอดอยากกัดกินหัวใจคน สเบียงสุดท้ายถูกขโมยไปโดยญาติฝ่ายสามีที่หวังจะฮุบส่วนแบ่งเงินค่าเลี้ยงดู “อันอัน... มานี่ลูก” ฉันรวบตัวเด็กน้อยเข้ามากอด ความอบอุ่นที่ส่งผ่านผิวหนังทำให้ฉันตระหนักได้ทันทีว่า นี่ไม่ใช่ความฝัน ท้องของเด็กน้อยส่งเสียงร้องโครกคราก มันคือเสียงเตือนภัยที่ดังกว่าเสียงนาฬิกาปลุกใดๆ ฉันกวาดสายตาไปรอบห้องที่ว่างเปล่าราวกับถูกพายุหมุนถล่ม มีเพียงไหใส่เกลือที่ก้นไหเหลือเพียงคราบขาวจางๆ กับกระสอบข้าวเปล่าที่แห้งสนิท “เราต้องรอด” ฉันพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นหนักแน่นจนเฉินอันเงยหน้ามองด้วยความงุนงง “แม่จะไม่ปล่อยให้อันอันหิวอีก” ฉันลุกขึ้นยืนด้วยความมุ่งมั่น สัญชาตญาณนักธุรกิจในตัวมันเรียกร้องให้ฉันมองหา 'โอกาส' ในความวิกฤตนี้ ฉันเพ่งสมาธิไปที่กำไลหยกที่ติดข้อมือมาตั้งแต่จำความได้ ความรู้สึกประหลาดบางอย่างแล่นผ่านข้อมือ พื้นที่สีขาวโพลนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นในมิติความคิดของฉัน มันคือคลังสินค้าออนไลน์ที่ฉันใช้เก็บของก่อนทะลุมิติมา! *พระเจ้าช่วย!* เครื่องปรุงรส อาหารกระป๋อง และเสบียงฉุกเฉินที่ฉันเคยสั่งไว้เพื่อเตรียมบริจาคยังอยู่ครบ! “แม่มองอะไรอยู่เหรอคะ?” เฉินอันถามพลางขยี้ตา “มองอนาคตของเราไงล่ะคนเก่ง” ฉันยิ้มให้ลูกชาย ก่อนจะหยิบเอาข้าวสวยร้อนๆ และซุปไก่ฉีกออกจากมิติอย่างแนบเนียนผ่านแขนเสื้อ กลิ่นหอมฟุ้งของอาหารลอยอบอวลไปทั่วกระท่อมจนแม้แต่หนูในรูยังต้องโผล่หัวออกมาดม ทว่า... ขณะที่กำลังตักข้าวป้อนลูก เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังพินาศเข้ามา ประตูไม้ผุถูกกระแทกจนสะเทือน “หลินเยว่! เปิดประตูออกมาเดี๋ยวนี้! ถ้าเจ้ายังไม่ออกมาจ่ายค่าเช่ากระท่อมเดือนนี้ ข้าจะเอาตัวเด็กนั่นไปขายใช้หนี้แทน!” เสียงตวาดแหลมสูงของป้าสะใภ้จอมโลภดังขึ้นข้างนอก ฉันวางช้อนลงช้าๆ ความรู้สึกเยือกเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความโกรธที่พุ่งพล่านในฐานะแม่ที่ถูกรังแก ฉันเช็ดปากให้ลูกชายอย่างเบามือ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ฉันเดินไปที่ประตูด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคง ดวงตาคู่สวยฉายแววเย็นเยียบและเฉลียวฉลาด เมื่อเปิดประตูออกไป ฉันไม่ได้เห็นแค่ป้าสะใภ้ร่างท้วม แต่ด้านหลังของนางยังมีกลุ่มคนถือไม้กระบองและชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารที่เพิ่งก้าวลงจากรถจี๊ปคันเก่งด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับจับจ้องมาที่ฉันดั่งพญาเหยี่ยว “ใครจะขายลูกข้า?” ฉันถามเสียงเรียบแต่ก้องกังวานไปทั่วบริเวณ ชายในชุดทหารชะงักฝีเท้า สายตาที่คมกริบนั้นหยุดลงที่ใบหน้าของฉัน ก่อนจะมองผ่านไหล่เข้าไปเห็นเด็กน้อยที่นั่งกินข้าวอย่างมีความสุขอยู่ข้างใน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ “ดูเหมือนว่า... ข้าจะกลับมาในช่วงเวลาที่น่าสนใจทีเดียว” เขาคือใคร? และทำไมหัวใจของร่างนี้ถึงเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาเมื่อเห็นเขา? ความลับที่ถูกซ่อนไว้ในจดหมายฉบับหนึ่งในกระเป๋าเสื้อของเขากำลังจะเปิดเผยออกมา และมันอาจเปลี่ยนชะตากรรมของฉันและอันอันไปตลอดกาล! ส้มหวานมิติลับหวังว่าบทเปิดตัวนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นและติดตามการเดินทางครั้งใหม่นี้ไปพร้อมกันนะคะ!