กับดักระเบิดเวลา

"เสียงหัวเราะนั่น... ไม่ใช่ของคนแปลกหน้าเลยสักนิด" ผมพึมพำกับตัวเองในความมืด อะดรีนาลีนในร่างกายพุ่งพล่านจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมครามดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท ภายใต้แสงไฟฉายที่สาดส่องตัดความมืดทึบของชั้นใต้ดิน แฟ้มคดีเล่มสุดท้ายที่พวกเราตามหามาตลอดสามเดือนถูกถือไว้ด้วยมือของคนที่ควรจะอยู่ห่างจากจุดเกิดเหตุนี้มากที่สุด ก๊อง! เสียงโลหะหนักหน่วงกระแทกเข้ากับพื้นคอนกรีตดังสนั่น ตามมาด้วยแรงสั่นสะเทือนระดับริกเตอร์ย่อมๆ ที่ไล่ขึ้นมาจากพื้นใต้ฝ่าเท้าจนข้อต่อชาหนึบ ระบบเตือนภัยอัตโนมัติของอาคารส่งเสียงหวีดร้องแหลมสูง *อี๊ด—อี๊ด—* แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบถี่ระรัว อาบย้อมผนังปูนเปลือยให้กลายเป็นฉากนรกเพลิงขนาดย่อม "คิน... หมอบลง!" เสียงของอาจารย์รินเฉียบคมดั่งใบมีด เธอพุ่งตัวเข้ามาคว้าไหล่ผมแล้วกดลงต่ำไปพร้อมกับที่แรงระเบิดลูกที่สองปะทุขึ้นจากผนังด้านซ้าย ฝุ่นปูนหนาทึบและเศษคอนกรีตขนาดเท่ากำปั้นร่วงหล่นราวกับหابلฝน ไอความร้อนระอุแผดเผาผิวหน้าจนแสบแปลบ ระบบดวงตาอัจฉริยะ 'Insight Eye' ในหัวของผมทำงานหนักหน่วง ภาพตรงหน้าปรากฏเป็นเส้นตารางสีฟ้าโปร่งแสง วิเคราะห์โครงสร้างที่กำลังวิบัติด้วยความเร็วสูง [คำเตือน: โครงสร้างคานรับน้ำหนักหลักเสียหาย 89%] [ตรวจพบการติดตั้งระเบิดเวลา C-4 บริเวณเสาหลัก A-4 ถึง A-6] [เวลาที่เหลือก่อนอาคารทรุดตัวทั้งหมด: 2 นาที 45วินาที] บ้าจริง... มันคือกับดักตั้งแต่แรก! พวกเราถูกต้อนให้เข้ามาในอุโมงค์ปิดตายนี้เพื่อรอเวลาจุดชนวน ผมกัดฟันกรอด รสคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปากจากการกระแทกเมื่อครู่ ผมเงยหน้าขึ้นมองผ่านกลุ่มควันสีเทาหนาทึบ ร่างสูงโปร่งของบุคคลปริศนายังคงยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคงท่ามกลางความโกลาหล ภายใต้เงาดำทะมัดทะมือ รอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากนั้นสะท้อนความสำเร็จอย่างเลือดเย็น "แปลกใจมากสินะครับ คุณนักสืบตัวน้อย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ท่ามกลางเสียงคำรามของโครงสร้างตึกที่กำลังฉีกขาดออกจากกัน "ความจริงก็อยู่ตรงหน้าคุณแล้ว แต่คุณกลับมองไม่เห็นมันเอง... น่าผิดหวังเสียจริง" "แก..." ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นโดยมีอาจารย์รินคอยใช้แขนข้างหนึ่งพยุงน้ำหนักไว้ ดวงตาคมกริบของอาจารย์สาวไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเย็นชาที่พร้อมจะสังหารคู่ต่อสู้ได้ทุกเมื่อ "อย่าเพิ่งใจร้อนไปเลยครับเด็กๆ" ร่างนั้นก้าวถอยหลังเข้าสู่เงาดำของประตูนิรภัยที่กำลังจะปิดลง "ถ้าอยากได้แฟ้มเล่มนี้คืน... ก็ต้องมีชีวิตรอดออกไปจาก 'สุสาน' แห่งนี้ให้ได้เสียก่อนนะ" ครืนนน—! ประตูเหล็กกล้าหนาเตอะกระแทกปิดลงอย่างรวดเร็ว ตัดขาดเส้นทางหนีหลักไปต่อหน้าต่อตา แรงสั่นสะเทือนระลอกใหม่รุนแรงเสียจนผมเซถลาเกือบชนกองซากปรักหักพัง เพดานคอนกรีตด้านบนเริ่มปริแตก เสียงเหล็กเส้นภายในคานกรีดร้องลั่นก่อนจะหักงอลงมาปิดกั้นทางเดินเดิมจนหมดสิ้น "คิน ทางนั้นถูกปิดตายแล้ว" อาจารย์รินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับกวาดมองรอบด้านอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางออกสำรอง เธอดึงมีดพกสเตนเลสออกจากซองที่ต้นขาอย่างคล่องแคล่ว "เราเหลือเวลาไม่มากแล้ว แรงระเบิดเมื่อครู่ทำให้ระบบระบายอากาศพังทับถมทางออกทิศเหนือ" ผมสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา สมองที่เคยประมวลผลเชื่องช้าเพราะความตกใจกลับมาทำงานด้วยความเร็วสูงสุด ดวงตา 'Insight Eye' กวาดมองไปรอบห้องใต้ดินขนาดใหญ่นี้อีกครั้ง เส้นตารางสีฟ้าพาดผ่านท่อระบายน้ำทิ้งขนาดใหญ่ที่มุมห้อง และช่องชาร์จแบตเตอรี่ฉุกเฉินที่เชื่อมต่อกับระบบควบคุมลิฟต์ขนของเก่า "อาจารย์ครับ... ทางนั้น!" ผมชี้ไปยังท่อระบายน้ำเหล็กหล่อขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเกือบสองเมตรที่อยู่ด้านหลังกองลังไม้เก่า "ระบบวิเคราะห์บอกว่า ท่อส่งน้ำนี้เชื่อมต่อกับอุโมงค์ระบายน้ำทิ้งสาธารณะด้านนอก มันอยู่แนวเดียวกับแรงดันลมภายนอก แรงระเบิดจะผลักเราให้ออกไปด้านนอกได้เร็วกว่าการวิ่งฝ่าทางหลัก!" อาจารย์รินไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เธอพยักหน้ารับสั้นๆ "นำทางไป" พวกเราออกวิ่งฝ่ากลุ่มควันหนาทึบที่แสบจมูก เสียงเพลิงไหม้ลามเลียไปตามสายไฟเกิดเสียงดังเปรี๊ยะปร้างราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้าย ผนังปูนด้านขวาเริ่มยุบตัวลงมาทีละน้อย เศษหินและฝุ่นผงร่วงลงมาประดุจหิมะมรณะ ทุกย่างก้าวคือความเป็นความตาย ตึง! แผ่นปูนขนาดใหญ่ร่วงหล่นลงมาตัดหน้าห่างจากปลายเท้าผมไปไม่ถึงคืบ แรงลมจากการกระแทกพัดจนร่างผมเซถลาเกือบคว่ำ หากอาจารย์รินไม่คว้าปกเสื้อด้านหลังแล้วกระชากตัวให้พุ่งไปข้างหน้า ร่างของผมคงถูกฝังอยู่ใต้กองซากปรักหักพังไปแล้ว "มีสติหน่อย คิน!" เสียงของเธอเฉียบขาด ดึงผมกลับสู่โลกความเป็นจริงที่เดิมพันด้วยลมหายใจ "ผม... ไหวครับ!" ผมกัดฟันตอบ พุ่งทะยานเข้าสู่ช่องท่อระบายน้ำทิ้งตามคำแนะนำของระบบทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมทันทีที่พวกเรามุดเข้ามาด้านใน มีเพียงแสงไฟฉายจากอุปกรณ์ของอาจารย์รินที่ส่องนำทาง เบื้องหลังคือเสียงถล่มทลายครั้งใหญ่ของอาคารที่ดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะเทือนมหาศาลไล่หลังมาติดๆ ราวกับภูเขาไฟที่กำลังพังทลายลงมาทับถมกัน แรงอัดอากาศมหาศาลพุ่งทะลักเข้ามาในท่อราวกับพายุเฮอร์ริเคน ผลักร่างของพวกเราให้พุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง "จับแน่นๆ นะครับอาจารย์!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงกัมปนาท "นายต่างหากที่ต้องจับให้แน่น!" เสียงของอาจารย์รินดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงลมกรรโชก แสงสว่างจ้าที่ปลายอุโมงค์ท่อระบายน้ำปรากฏขึ้นเบื้องหน้า พร้อมกับกลิ่นอายของสายฝนและอากาศบริสุทธิ์ภายนอก แรงระเบิดครั้งสุดท้ายส่งพวกเราพุ่งทะยานหลุดออกจากปากท่อ ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศชั่วพริบตาก่อนจะตกลงกระแทกพื้นสนามหญ้าชุ่มน้ำด้านนอกอย่างไม่เป็นท่า ตุ้บ! ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วแผ่นหลัง แต่เสียงหอบหายใจอย่างโล่งอกกลับดังแข่งกับเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา ผมนอนหงายมองท้องฟ้าสีเทหะหม่นผ่านม่านฝน อาคารแปดชั้นเบื้องหลังพวกเราบัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังที่คุกรุ่นไปด้วยกลุ่มควันสีดำทึบ รอดแล้ว... พวกเราเอาชีวิตรอดจากกับดักระเบิดเวลานั้นมาได้ ผมยันกายลุกขึ้นด้วยความอ่อนล้า มือปาดหยาดน้ำฝนปนคราบเขม่าควันออกจากใบหน้า ก่อนจะหันไปมองอาจารย์รินที่กำลังชันเข่าลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้เสื้อผ้าจะมีรอยเปื้อนและรอยขาด แต่แววตาของเธอยังคงคมกริบเช่นเดิม แต่แล้ว... ความรู้สึกเย็นเยือกประหลาดก็แล่นพล่านขึ้นมาตามสันหลังอีกครั้ง เมื่อสายตาของผมเหลือบไปเห็นวัตถุชิ้นหนึ่งที่ตกอยู่ใกล้กับรอยต่อของสนามหญ้า มันคือแฟ้มข้อมูลหนังสีดำสนิท... แฟ้มคดีเล่มเดียวกันกับที่บุคคลปริศนาถืออยู่ในห้องใต้ดินเมื่อครู่นี้ หัวใจของผมกระตุกวูบ ทันทีที่เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา หน้าจอระบบ 'Insight Eye' ในหัวก็สว่างวาบขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่กระพริบเตือนรัวเร็วจนน่ากลัว [แจ้งเตือนระดับ SSS: ตรวจพบรหัสลับในแฟ้มคดี - "ยินดีต้อนรับสู่จุดเริ่มต้นของจุดจบ, ผู้สังเกตการณ์รุ่นที่สอง"] [คำเตือนจากระบบ: เป้าหมายที่คุณตามหาไม่ได้อยู่ข้างนอก... แต่กำลังยืนอยู่ด้านหลังของคุณในตอนนี้] รี้ดเดอร์ทุกท่านครับ... เตรียมตัวรับมือกับความจริงที่น่าตกใจในบทต่อไปได้เลยนะครับ ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้แฟ้มคดีลับ007 มาโดยตลอดนะครับ!