รอดมาได้เพราะใคร?

"ถ้าก้าวพลาดไปอีกเพียงมิลลิเมตรเดียว สมองของคุณคงกระจายอยู่บนผนังปูนเปลือยด้านหลังไปแล้วครับ คิน" เสียงกระซิบที่เย็นเยียบแต่แฝงด้วยความห่วงใยระคนดุของอาจารย์รินดังขึ้นชิดริมหู แรงดึงกระชากจากเรียวแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อกระชับภายใต้เสื้อโค้ดสีดำ ทำให้ร่างของผมพุ่งถอยหลังหลุดพ้นจากรัศมีของวิถีกระสุนปริศนาที่เจาะทะลุกระจกหน้าต่างห้องทำงานร้างได้อย่างเฉียดฉิว เศษกระจกใสแตกละเอียดโปรยปรายราวกับสายฝนประกายเพชร สะท้อนแสงไฟนีออนกะพริบจากตึกฝั่งตรงข้าม กลิ่นอายจางๆ ของคาโมมายล์ที่คุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นดินปืนอบอวลอยู่ในบรรยากาศตึงเครียด นัยน์ตาคมกริบของอาจารย์สาวกวาดมองไปทั่วบริเวณความมืดสลัวอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณการต่อสู้ระดับสูงของเธอกำลังแผ่รังสีปกป้องผมไว้อย่างมิดชิด ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของผมเต้นระส่ำไม่ได้มาจากความตายที่เพิ่งเฉียดผ่านไปเมื่อครู่... แต่เป็นคำเตือนระดับ SSS จากระบบที่ยังคงค้างอยู่บนเรติน่าของผมต่างหาก *[คำเตือนจากระบบ: เป้าหมายที่คุณตามหาไม่ได้อยู่ข้างนอก... แต่กำลังยืนอยู่ด้านหลังของคุณในตอนนี้]* สมองของผมประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุด 'Insight Eye' ทำงานเกินขีดจำกัด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ เมื่อข้อมูลทางจิตวิทยาและร่องรอยวัตถุรอบตัวไหลทะลักเข้ามาในหัว รหัสลับในแฟ้มคดี "ยินดีต้อนรับสู่จุดเริ่มต้นของจุดจบ, ผู้สังเกตการณ์รุ่นที่สอง" ไม่ได้หมายถึงมือปืนที่ซุ่มอยู่ด้านนอกตึก... แต่มันหมายถึงคนที่อยู่ใกล้เราที่สุดต่างหาก ผมค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ สายตาประสานเข้ากับนัยน์ตาสีเทานิ่งสนิทของอาจารย์รินที่ยังคงยืนประชิดตัว มือเรียวยาวของเธอยังคงกุมแขนผมไว้แน่นเพื่อพยุงตัว ทว่าความอบอุ่นจากสัมผัสนั้นกลับสวนทางกับบรรยากาศรอบตัวที่หนתทึบราวกับถูกแช่แข็ง "อาจารย์ครับ..." ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นพอที่จะทำลายความเงียบ "คำว่า 'ผู้สังเกตการณ์รุ่นที่สอง' ในระบบ... หมายถึงอาจารย์ใช่ไหมครับ?" รินไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เธอยังคงจ้องมองผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากยิ่ง รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหมายในเชิงเยาะเย้ย แต่เป็นความโล่งอก... และการยอมรับ "นายฉลาดเกินไปแล้วนะ คิน" รินผ่อนลมหายใจยาวออกมา เธอค่อยๆ ปล่อยมือจากแขนของผม ยืดตัวขึ้นยืนตรงอย่างสง่างามท่ามกลางเศษกระจกที่เกลื่อนพื้น "ถ้านายโง่กว่านี้อีกนิด นายคงมีชีวิตรอดในฐานะเด็กฝึกงานธรรมดาไปจนแก่เฒ่าแล้วล่ะครับ" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนก้อนน้ำแข็งที่ตกลงกลางอก แม้ผมจะพอคาดเดarไว้บ้างจากร่องรอยและข้อมูลที่ 'Insight Eye' ประเมินได้เป็นระยะๆ ว่าอาจารย์สาวลึกลับคนนี้มีความเกี่ยวข้องกับองค์กรเบื้องหลังคดีทั้งหมด แต่วินาทีที่ความจริงถูกเฉลยออกมาจากปากของเธอเอง ความรู้สึกหน่วงในอกกลับรุนแรงเสียยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับคนร้ายเสียอีก "ทำไมล่ะครับ?" ผมเค้นเสียงถาม แม้พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว แต่แววตาที่มองเธอกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมาย "ทำไมอาจารย์ต้องปิดบังตัวตน ทำไมต้องคอยชี้นำผมเข้าสู่กองเพลิงแห่งอันตรายพวกนี้ตั้งแต่แรก... ถ้าผมเป็นแค่วัตถุดิบในการทดลอง หรือหมากตัวหนึ่งในเกมของพวกคุณ ทำไมเมื่อครู่ถึงต้องช่วยชีวิตผมไว้ด้วยล่ะครับ?" ผมก้าวเข้าไปประชิดเธอหนึ่งก้าว สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาคู่นั้นเพื่อค้นหาความจริง คินในอดีตอาจเป็นคนประเภทที่ใช้เหตุผลนำทางทุกอย่างโดยปราศจากความรู้สึก แต่ไม่ใช่กับตอนนี้... ตลอดระยะเวลาหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาที่เราต้องร่วมเป็นร่วมตาย ไขปริศนาทีละปม เผชิญหน้ากับความตายมาด้วยกัน ความผูกพันที่ถักทอขึ้นอย่างเงียบเชียบได้หยั่งรากลึกเกินกว่าที่ระบบคอมพิวเตอร์หรือแฟ้มคดีใดๆ จะประเมินได้ รินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอมองสำรวจใบหน้าของผมที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและร่องรอยความเหนื่อยล้า ก่อนที่มือเรียวบางจะยกขึ้นอย่างช้าๆ แล้วแตะลงบนบ่าของผมเบาๆ แรงกดที่มั่นคงถ่าย2ทอดความอบอุ่นและความรู้สึกผิดที่ซ่อนอยู่ภายใน "นายคิดว่าฉันใช้ประโยชน์จากนายเหรอ คิน?" รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา "นายมองข้ามความจริงข้อหนึ่งไป... ระบบ 'Insight Eye' ไม่ได้ถูกมอบให้ใครก็ได้อย่างไร้เหตุผล และคนที่เลือกนาย ไม่ใช่เบื้องบนขององค์กร... แต่เป็น 'ฉัน' ต่างหากครับ" หัวใจของผมกระตุกวูบ "อาจารย์เป็นคนเลือกผม?" "ใช่" รินพยักหน้ารับช้าๆ แววตาสั่นไหวเล็กน้อยราวกับกำลังรำลึกถึงอดีตที่เจ็บปวด "องค์กรกำลังเน่าเฟะจากภายใน ผู้สังเกตการณ์รุ่นแรกต่างล่มสลายเพราะความโลภและความหลงใหลในอำนาจ ฉันต้องการใครสักคนที่มีจิตใจบริสุทธิ์พอที่จะมองเห็นความจริง แต่มียอดฝีมือทางตรรกะมากพอที่จะไม่ถูกชักจูง... และคนๆ นั้นคือนาย คิน" เธอมองลึกเข้ามาในตาของผม รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับน้ำเสียงที่จริงจังกว่าครั้งไหนๆ "ส่วนเรื่องที่ฉันต้องช่วยชีวิตนาย... นั่นไม่ใช่เพราะนายเป็นหมากที่ยังมีประโยชน์หรอกนะ คิน" รินเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลายนี้วเรียวขยับเข้าใกล้สร้อยคอรูปกุญแจโบราณที่ผมสวมไว้ "แต่เป็นเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา... นายคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันอยากปกป้องความเป็นมนุษย์ที่เหลืออยู่ของตัวเองต่างหากล่ะครับ" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงลมหายใจของเรารabประสานกันท่ามกลางซากปรักหักพังของห้องทำงานร้าง ความสัมพันธ์ที่เคยมีเส้นแบ่งระหว่าง "อาจารย์" กับ "ลูกศิษย์" พังทลายลงในชั่วพริบตา เหลือเพียงความไว้วางใจที่หนักหน่วงและลึกซึ้งยิ่งกว่าสิ่งใด ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความเปราะบางและลึกซึ้งนั้นกินเวลาได้เพียงไม่กี่วินาที *ตึ้ง!* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ดังขึ้นที่บริเวณทางเดินด้านนอก ประตูเหล็กนิรภัยของห้องทำงานถูกกระแทกด้วยแรงมหาศาลจนบิดเบี้ยว รังสีอำมหิตพุ่งทะลักเข้ามาผ่านรอยแยกของบานประตู พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นยะเยือกที่คุ้นเคยดังแทรกผ่านความมืดเข้ามา "โอ้... ดูเหมือนเราจะมาขัดจังหวะช่วงเวลาซาบซึ้งระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์สินะครับ ริน" เสียงของชายปริศนาผู้สวมหน้ากากโลหะครึ่งซีกดังขึ้น พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงที่จ่อทะลุบานประตูเข้ามาตรงจุดที่ผมยืนอยู่พอดี! --- ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้คินและอาจารย์รินในศึกตัดสินครั้งนี้ด้วยนะครับ!