รหัสลับใต้พื้นพรม

เข็มวินาทีบนหน้าปัดนาฬิกาดิจิทัลกำลังกระโดดผ่านตัวเลขแต่ละหลักด้วยเสียงที่ดังราวกับค้อนทุบลงบนทั่งตีเหล็ก *ติก... ติก... ติก...* หนึ่งร้อยยี่สิบวินาที... เวลาที่เหลืออยู่เปรียบเสมือนเม็ดทรายในนาฬิกาทรายที่กำลังไหลลงสู่ก้นบึ้งอย่างไม่ยอมปรานีใคร ภายในห้องเก็บเอกสารลับใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของกระดาษเก่าและสนิมเหล็ก แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องกระทบกับใบหน้าด้านข้างของอาจารย์ริน เงาสะท้อนในดวงตาคู่คมของเธอนิ่งสนิทไร้ความหวาดกลัว มีเพียงรอยยับย่นที่หว่างคิ้วเท่านั้นที่บ่งบอกว่าสถานการณ์ในตอนนี้วิกฤตเพียงใด "ระเบียบทำลายหลักฐานอัตโนมัติทำงานแล้วครับ คิน" เสียงของอาจารย์รินเรียบนิ่งและเยือกเย็นเสียจนน่าประหลาดใจ ในยามวิกฤตเช่นนี้ เธอกลับขยับตัวเข้ามาชิดแผ่นหลังของผม พร้อมกับมือเรียวที่ดึงสลักนิรภัยของกระเป๋าอุปกรณ์สนามออกอย่างไร้ความลังเล "ระบบไม่ได้ตั้งใจจะลบแค่เอกสาร แต่มันกำลังล็อกเป้าหมายชีวภาพของเราด้วย... ถ้าเราถอดรหัสนี้ไม่ทันภายในสองนาที แรงระเบิดแรงดันสูงจะเปลี่ยนห้องนี้ให้กลายเป็นหลุมศพที่ไร้ชื่อ" ผมไม่ได้ตอบคำถามทันที ดวงตาของผมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย พร้อมๆ กับที่สมาธิทั้งหมดถูกดึงเข้าสู่ระบบ 'Insight Eye' ที่ตื่นตัวเต็มพิกัดในสมอง [ แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบเป้าหมายอันตรายระดับ SSS "นักเชิดหุ่นเงา" ] [ สถานะปัจจุบัน: กับดักระเบียบเวลาทำงาน - เหลือเวลาอีก 105 วินาทีก่อนระเบียบทำลายหลักฐานอัตโนมัติจะทำงาน ] [ คำเตือน: นี่ไม่ใช่การสืบสวนธรรมดา... แต่มันคือการเดิมพันด้วยชีวิตของพวกคุณทั้งคู่ ] เส้นแสงสีฟ้าจางๆ ปรากฏขึ้นในคลองสายตาของผม มันพาดผ่านชั้นหนังสือเหล็กหนาที่ตั้งเรียงราย และลากยาวลงไปจนถึงพรมเปอร์เซียสีแดงเข้มผืนใหญ่ที่ปูลาดอยู่เบื้องหน้า ใต้พื้นพรมผืนนั้น... มีกลไกบางอย่างกำลังส่งเสียงหึ่งต่ำๆ คล้ายกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่รอคอยเวลาขย้ำเหยื่อ "อาจารย์ครับ ช่วยคุ้มกันมุมขวาให้ผมสามสิบวินาทีครับ" ผมเอ่ยขึ้นเสียงเรียบแต่หนักแน่น ขณะที่เหงื่อเม็ดโตไหลย้อยลงมาจากขมับ "ตามใจคุณ... แต่อย่าทำให้ฉันต้องเสียเวลากู้ศพคุณก็พอครับ" เธอตอบรับสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวไปเผชิญหน้ากับประตูเหล็กกล้าที่เริ่มมีประกายไฟแลบแปล๊บจากแผงวงจรด้านนอก ผมทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นพรมเปอร์เซียผืนหนา มือทั้งสองข้างสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นผลพวงจากการประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ระบบ 'Insight Eye' ป้อนเข้ามาในหัวอย่างต่อเนื่อง พื้นพรมผืนนี้ไม่ได้ถูกปูไว้เพื่อความสวยงาม แต่มันคือ "หน้ากาก" ที่อำพรางรหัสลับกลไกโบราณ ซึ่งเชื่อมโยงกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อสิบปีก่อน—คดีที่อาจารย์รินเคยพยายามไขปริศนาแต่ล้มเหลว *รหัสผ่านมีสี่หลัก... แต่เบาะแสอยู่ตรงไหน?* ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ผนังห้องเต็มไปด้วยแฟ้มคดีที่ถูกเผาไหม้บางส่วน เศษขี้เถ้าปลิวว่อนไปตามแรงลมจากระบบระบายอากาศฉุกเฉิน ทันใดนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นรอยขีดข่วนแปลกๆ บนขาโต๊ะทำงานไม้สักที่ตั้งอยู่ใกล้กัน รอยเหล่านั้นไม่ใช่ร่องรอยจากการใช้งานทั่วไป แต่ถูกแกะสลักขึ้นด้วยความตั้งใจ เป็นสัญลักษณ์รูปวงกลมซ้อนทับกันสามวง และมีตัวเลขโรมันกำกับไว้ [ วิเคราะห์สำเร็จ: รูปแบบรหัสผ่านสอดคล้องกับทฤษฎีจิตวิทยาอาชญากร "The Puppet Master's Core" ] [ คำแนะนำจากระบบ: รหัสไม่ได้ซ่อนอยู่บนตัวเลข แต่ซ่อนอยู่บน 'น้ำหนัก' ที่กดทับลงบนพื้นพรม ] สมองของผมทำงานด้วยความเร็วสูงราวกับเครื่องยนต์เจ็ต การเชิดหุ่นเงาไม่ได้หมายถึงแค่การควบคุมเหยื่อผ่านจิตวิทยา แต่หมายถึงการใช้ 'ความสมดุล' ของน้ำหนักในการเปิดกลไก! ผมเอื้อมมือไปสัมผัสผืนพรมใต้โต๊ะทันที นิ้วมือสัมผัสเข้ากับพื้นไม้ปาร์เกต์ที่อยู่ใต้พรม ความรู้สึกบอกให้รู้ว่าแผ่นไม้แผ่นหนึ่งมีความหนาแน่นต่างจากแผ่นอื่น มันถูกออกแบบให้เป็นแป้นเหยียบขนาดใหญ่ ถ้าน้ำหนักกดลงไปไม่สมดุล กลไกทำลายล้างก็จะทำงานทันทีโดยไม่ต้องรอให้ครบสองนาที "เหลือเวลาอีก 45 วินาทีครับ คิน!" เสียงเตือนของอาจารย์รินดังขึ้นพร้อมกับเสียงกระแทกอย่างรุนแรงจากประตูเหล็กด้านนอก ใครบางคน—หรืออะไรบางอย่าง—กำลังพยายามพังเข้ามาจากภายนอก แรงกระแทกนั้นทำให้ชั้นหนังสือสั่นสะเทือนจนฝุ่นตลบอบولไปหมด "ผมกำลังพยายามครับ!" ผมกัดฟันกรอด เหงื่อไหลอาบใบหน้าจนแสบตา ถ้าผมเหยียบลงไปบนแป้นไม้ผิดตำแหน่ง แรงกดจะกระตุ้นสลักระเบิดที่ซ่อนอยู่ใต้พรม แต่ถ้าผมไม่เหยียบมัน ระบบก็จะทำลายตัวเองและหลักฐานทั้งหมดก็จะหายไปชั่วนิรันดร์ นี่คือเกมวัดใจที่ "นักเชิดหุ่นเงา" จงใจทิ้งไว้เป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายก่อนที่พวกมันจะหลบหนีไป ผมสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ ดวงตาคู่เดิมจ้องมองลงไปที่รอยขีดข่วนบนขาโต๊ะสลับกับพื้นพรม รอยวงกลมสามวง... น้ำหนักสามจุด... หากอ้างอิงตามทฤษฎีจิตวิทยาที่อาจารย์รินเคยสอนผมเมื่อสัปดาห์ก่อน เหยื่อมักจะเลือกยืนในมุมที่รู้สึกปลอดภัยที่สุดเมื่อเผชิญหน้ากับความตาย นั่นคือมุมอับแสงทางด้านซ้ายของห้อง ผมตัดสินใจในเสี้ยววินาที ทิ้งน้ำหนักตัวลงบนหัวเข่าข้างขวาอย่างแม่นยำ ขณะที่มือซ้ายเอื้อมไปดึงชายพรมขึ้นเพื่อเผยให้เห็นร่องรอยของกลไกเหล็กที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ *คลิก...* เสียงกลไกโลหะดีดตัวดังขึ้นเบาๆ ท่ามกลางเสียงหวอเตือนภัยที่ดังระรัว แสงไฟสีแดงฉานในห้องพลันเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตอย่างกะทันหัน แรงสั่นสะเทือนจากประตูเหล็กหยุดลงทันทีราวกับเวทมนตร์ หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงของระบบดีดเด้งขึ้นตรงหน้าผมด้วยตัวอักษรสีทองอร่าม [ ยินดีด้วยครับ! คุณผ่านเงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS สำเร็จ ] [ ปลดล็อกข้อมูลลับ: ประวัติเบื้องหลังของ "นักเชิดหุ่นเงา" และพิกัดที่ซ่อนตัวจริง ] [ สถานะปัจจุบัน: ปลอดภัยชั่วคราว ] ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ร่างกายแทบจะทรุดลงไปนอนราบกับพื้นพรมด้วยความเหนื่อยล้า ทว่าในจังหวะนั้นเอง อาจารย์รินที่ยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตูกลับหันกลับมามองผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความโล่งใจเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความตกตะลึงและร่องรอยของความหวาดกลัวที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในตัวเธอ "คิน..." เสียงของอาจารย์รินแผ่วเบาจนแทบกระซิบ เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวราวกับต้องการรักษาระยะห่างจากผม "รหัสที่คุณเพิ่งกดลงไปเมื่อกี้... คุณรู้ได้อย่างไรว่ามันตรงกับรหัสผ่านนิรภัยส่วนตัวของ... ของฉันเองเมื่อสิบปีก่อน?" ผมชะงักค้าง มือที่กำลังถืออุปกรณ์กู้ภัยนิ่งสนิท หัวใจที่เพิ่งจะสงบลงกลับเต้นระรัวขึ้นมาใหม่อย่างบ้าคลั่ง เมื่อเหลือบมองไปที่หน้าจอระบบอีกครั้ง ข้อมูลแถวใหม่ก็ปรากฏขึ้นด้วยตัวอักษรสีแดงเด่นชัด [ คำเตือนจากระบบ: ผู้ใช้งานไม่ได้เป็นผู้ไขปริศนา... แต่กำลังทำตาม 'บทบาท' ที่ถูกเขียนไว้ล่วงหน้า ] [ ตรวจพบการเชื่อมต่อสัญญาณชีวภาพจากบุคคลที่สาม: ยินดีต้อนรับสู่กับดักขั้นสุดท้าย, คุณหนูริน ] ประตูเหล็กด้านหลังอาจารย์รินค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนก้าวเข้ามาในความมืด... โปรดติดตามตอนต่อไปครับ --- *ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ* — แฟ้มคดีลับ007