จังหวะหัวใจของคู่หู

"อย่าขยับครับ" เสียงกระซิบต่ำทุบทำลายความเงียบงันในความมืดสนิทลงทันที มือหนาของผมเอื้อมไปคว้าข้อศอกเรียวบางของอาจารย์รินไว้โดยสัญชาตญาณ แรงดึงเพียงเล็กน้อยทำให้ร่างเพรียวบางของเธอเซถอยหลังเข้ามาแนบชิดกับแผ่นอกของผมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นอายจางๆ คล้ายดอกการ์เดเนียผสมกับกลิ่นอายดินฝนจางๆ ลอยแตะจมูกท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงจังหวะหัวใจเต้นโครมคราม เบื้องหน้าเราไม่กี่เมตร ประตูเหล็กบานใหญ่ที่ขึ้นสนิมกรอบแกรบกำลังเปิดอ้าออก ความมืดมิดด้านหลังบานประตูถูกแทนที่ด้วยลำแสงสีขาวนวลจากไฟฉายแรงสูง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งกำลังย่างก้าวเข้ามาทีละนิด ทุกจังหวะที่กระทบพื้นคอนกรีตเปรียบเสมือนเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังลมหายใจของเรา [ ตรวจพบสิ่งเร้าอันตรายระดับ B ] [ ทักษะ Insight Eye ทำงาน: เป้าหมายคือนักฆ่ารับจ้างจากองค์กรเงา มีอาวุธปืนพกติดตัวพร้อมใช้งาน อัตราการรอดชีวิต 32% หากปะทะตรงๆ ] หน้าต่างสีฟ้าใสของระบบปรากฏขึ้นในห้วงความคิดอย่างรวดเร็ว ผมขบกรามแน่น สมองส่วนหน้าทำงานอย่างบ้าคลั่งเพื่อประมวลผลทางหนีทีไล่ ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ การตัดสินใจผิดพลาดเพียงเสี้ยววินาทีหมายถึงความตาย แต่สิ่งที่ทำให้ผมกังวลมากกว่าคือสัมผัสจากอุณหภูมิร่างกายของอาจารย์รินที่แนบอยู่ อาจารย์รินไม่ได้สะดุ้งตกใจอย่างที่ควรจะเป็น ร่างกายของเธอนิ่งสนิท มีเพียงดวงตาส่งประกายคมกริบในความมืดที่ปรายมองมายังมือของผมที่ยังกุมข้อมือเธออยู่ "นายกำลังใช้โอกาสนี้ฉวยจังหวะหรือไง คิน" เสียงหวานทุบกระซิบแผ่วเบาแทบไม่หลุดรอดจากริมฝีปาก แต่มันเต็มไปด้วยความเย้าแหย่และคมมีดที่ซ่อนอยู่ "ในสถานการณ์ที่กระสุนอาจจะเจาะกะโหลกเราได้ทุกเมื่อ ผมคงไม่มีอารมณ์มาคิดเรื่องแบบนั้นหรอกครับ อาจารย์" ผมกระซิบตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง สายตายังคงจับจ้องเงาร่างที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ผ่านช่องว่างของชั้นวางของเก่า ทว่า ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุด ดวงตาของผมที่เปิดใช้งาน *Insight Eye* ก็พลันกวาดไปเห็นความผิดปกติบางอย่างบนผนังปูนด้านซ้าย ท่อระบายอากาศขนาดพอดีตัวที่ถูกอำพรางด้วยลังไม้เก่าๆ กำลังสั่นไหวเล็กน้อย ไม่ใช่แค่คนเดียว... ยังมีอีกหนึ่งคนที่ลอบเข้ามาทางด้านหลังของพวกเรา! "ข้างหลังครับ!" ผมไม่รอช้า ใช้มืออีกข้างรวบเอวบางของอาจารย์รินแล้วพุ่งตัวหลบฉากออกไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว แรงเหวี่ยงทำให้เรากลิ้งหลบไปหลังกองลังไม้อย่างเฉียดฉิว วินาทีเดียวกันนั้น เสียงคำรามของกระสุนปืนก็แหวกอากาศดังสนั่น *เปรี้ยง!* สะเก็ดไฟพุ่งชนเข้ากับผนังปูนจุดที่เรายืนอยู่เมื่อครู่จนเศษปูนกระเด็นว่อน กลิ่นดินปืนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ความเงียบถูกฉีกกระชากโดยสมบูรณ์ อาจารย์รินพลิตัวกลับอย่างรวดเร็วดั่งแมวป่า สัญชาตญาณนักสู้ของเธอกำเริบขึ้นในพริบตา มือเรียวชักมีดพับสั้นออกจากเข็มขัดซ่อนรูปพร้อมตั้งรับการจู่โจมจากด้านหลัง ทว่าเมื่อเงาร่างที่กระโจนลงมาจากช่องระบายอากาศปรากฏตัวขึ้นภายใต้แสงสลัว มือที่ถืออาวุธของเธอก็ชะงักค้างไปชั่วขณะ "ริน... เธอจริงๆ ด้วย" เสียงทุ้มต่ำแต่คุ้นเคยดังขึ้นจากชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าของเขาคมคายแต่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า ดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาที่อาจารย์รินด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งอกและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน ผมหรี่ตามองบุคคลที่สามที่เพิ่งปรากฏตัว *Insight Eye* ส่องประกายสีทองจางๆ วิเคราะห์ข้อมูลเบื้องต้นทันที [ บุคคลเป้าหมาย: ส, สังกัดหน่วยสืบราชการลับระดับสูง (อดีตคู่หูของอาจารย์ริน) ] [ สถานะทางจิตวิทยา: ตึงเครียด มีเจตนาปกป้อง แต่มีความลับบางอย่างปกปิดอยู่ ] อาจารย์รินลดมีดลงเล็กน้อย แต่แววตาที่มองชายคนนั้นกลับเย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศรอบตัวเธอกลับเข้าสู่โหมดกำแพงน้ำแข็งอีกครั้ง "นายตามฉันมาทำไม, มาร์ค" อาจารย์รินเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความอบอุ่น ชายหนุ่มนามว่ามาร์คก้าวเข้ามาใกล้เราอีกนิด ยกมือขึ้นทั้งสองข้างเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ แต่สายตาของเขากลับเหลือบมองมาที่ผม ซึ่งกำลังยืนบังอาจารย์รินไว้ครึ่งตัวด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง "ฉันไม่ได้มาเพื่อจับเธอ... แต่ฉันมาเพื่อเตือน" มาร์คกวาดสายตามองไปรอบห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยเอกสารคดีเก่าๆ ก่อนจะหันมาสบตาอาจารย์รินตรงๆ "สิ่งที่เธอกำลังตามหาอยู่ มันไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรมธรรมดา และเด็กหนุ่มคนนี้... กำลังเอาชีวิตมาทิ้งโดยไม่รู้ตัว" ผมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขยับแว่นตาเข้าที่ด้วยท่าทีสุขุม แม้จะเผชิญหน้ากับอดีตคู่หูของอาจารย์ระดับมือพระกาฬ แต่หัวใจของผมกลับเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ "ขอบคุณที่เป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของผมนะครับคุณมาร์ค" ผมเอ่ยด้วยรอยยิ้มสุภาพแต่แฝงความนัย "แต่การที่พวกคุณองค์กรลับพยายามปิดบังความจริงบางอย่างมาตลอดห้าปี มันทำให้ผมคิดว่า... คนที่เอาชีวิตมาทิ้งจริงๆ น่าจะเป็นพวกคุณมากกว่านะครับ" มาร์คหรี่ตามองผมอย่างประเมินค่า รอยยิ้มฝื่อนๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา "เด็กนี่ปากดีใช้ได้เลยนี่ริน เธอดันไปหาคู่หูแบบนี้มาจากไหนกัน" อาจารย์รินไม่ได้ตอบคำถามนั้น เธอก้าวออกมาจากด้านหลังผม ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับผมในระยะห่างที่พอดี ความอบอุ่นจากร่างกายของเธอเมื่อครู่ยังคงหลงเหลือจางๆ บริเวณฝ่ามือของผม แต่วันนี้ แววตาของเธอกลับแน่วแน่และเด็ดเดี่ยวเสียยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "เขาไม่ใช่เด็กฝึกงานธรรมดา และคดีนี้... ฉันจะเป็นคนปิดมันด้วยตัวเอง" อาจารย์รินประกาศกร้าว เสียงของเธอนิ่งสนิทแต่ทรงพลังจนมาร์คถึงกับถอนหายใจยาว "ถ้าอย่างนั้น เธอก็ต้องรีบหน่อยแล้วล่ะ..." มาร์คพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด พร้อมกับโยนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเก่าๆ เล่มหนึ่งลงบนพื้นตรงหน้าเรา "เพราะตอนนี้... หัวหน้าใหญ่ของพวกมันรู้ตัวแล้วว่าพวกเรากำลังเข้าใกล้ห้องนิรภัยใต้ดินชั้นที่สาม" เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานพลันสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งตึกร้าง เสียงไซренаดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังวิ่งกรูเข้ามาล้อมกรอบพวกเราจากทุกทิศทุกทาง! [ ⚠️ แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: เผชิญหน้ากับกองกำลังไม่ทราบฝ่ายจำนวน 20 นาย ] [ เงื่อนไขพิเศษ: เวลาในการหลบหนีเหลือเพียง 3 นาที ก่อนที่ระเบิดเวลาทำลายหลักฐานจะทำงาน ] [ อัตราการรอดชีวิตในสถานการณ์ปัจจุบันลดลงเหลือ: 11.4% ] หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงกระพริบถี่รัว บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ หันไปสบตากับอาจารย์รินที่หันมามองผมพอดี ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม มุมปากของอาจารย์สาวผู้เย็นชากลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง "กลัวไหม คิน?" เธอถามเสียงกระซิบ ทว่ามั่นคง ผมยิ้มรับ ปรับกระดุมเสื้อสูทให้เข้าที่ พร้อมกับกระชับอุปกรณ์ในมือมั่น "ถ้ามีอาจารย์อยู่ข้างๆ ต่อให้ต้องถอดรหัสจากนรก ผมก็ไม่กลัวหรอกครับ..." ทว่า ในวินาทีที่ผมก้าวเท้าเตรียมจะพุ่งออกไปเปิดทางหนี มาร์คที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับดึงสลักวัตถุกลมสีดำในมือขวาออกแล้วโยนมันขึ้นไปบนเพดาน พร้อมกับตะโกนลั่นห้อง "วิ่ง!!" *ตูมมม—!* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสืบสวนและลุ้นระทึกไปกับคู่หูของเราในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!