เฉลยแผนการที่เหนือความคาดหมาย

*ตูมมม—!* แรงระเบิดสะเทือนเลื่อนลั่นแผ่ซ่านผ่านพื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้า กลิ่นดินปืนและควันสีเทาพวยพุ่งตลบอบอวลจนทัศนียภาพเบื้องหน้าพร่ามัว ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความโกลาหลนั้น ร่างของคินกลับไม่ได้ขยับถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นใสจ้องมองกลุ่มควันหนาทึบด้วยความนิ่งสงบผิดมนุษย์ ระบบ *Insight Eye* ในหัวใจของเขาเต้นระรัว เส้นแสงสีฟ้าจางๆ วาดผ่านเรตินา วิเคราะห์วิถีแรงดันอากาศและเศษซากปูนที่กระเด็นออก It’s a classic diversion. การระเบิดเมื่อครู่ไม่ได้มีเป้าหมายเพื่อสังหาร แต่เพื่อสร้างม่านควันอำพรางการเคลื่อนไหวของเป้าหมายต่างหาก "ระวังตัวด้วยครับ อาจารย์ริน" คินเอ่ยเตือนเสียงเรียบ พรางเอื้อมมือไปคว้าข้อศอกเรียวบางของหญิงสาวข้างกายที่ขยับตัวเตรียมพุ่งออกไปอย่างรู้ทัน อาจารย์รินชะงักเล็กน้อย ดวงตากลมโตภายใต้ความมืดของโถงทางเดินร้างหรี่ลงครึ่งหนึ่ง เธอมองมือของลูกศิษย์ที่สัมผัสแขนตนเองเพียงชั่วครู่ก่อนจะเบนกลับไปมองเบื้องหน้า รอยยิ้มบางเบาจนแทบมองไม่เห็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของอาจารย์สาว "นายรู้ทันมันตั้งแต่แรกแล้วสินะ เจ้าเด็กแสบ" "ผมแค่คาดเดาจากพฤติกรรมของคนที่จนมุมก็เท่านั้นครับ" คินตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพตามเคย แม้สถานการณ์รอบตัวจะตึงเครียดจนแทบขาดใจ "คนที่สะสมสารเคมีชนิดนี้ไว้ในโกดังร้างย่อมรู้ดีว่าโครงสร้างตึกรับแรงระเบิดได้แค่ไหน การทำลายทางออกหลักแปลว่ามันต้องการต้อนเราให้เข้าไปในจุดอับ... หรืออีกนัยหนึ่ง มันอยากให้เราคิดว่ามันหนีไปทางนั้น" ในความเงียบสงบที่ถูกแทรกด้วยเสียงสะเก็ดไฟจากการลัดวงจรของสายไฟ เสียงฝีเท้าที่พยายามย่องเบาอย่างยิ่งยวดก็ดังขึ้นทางด้านหลัง—จุดที่ควรจะเป็นทางตัน *แกร๊ก...* เสียงไกปืนถูกงัดขึ้นกระทบกับโครงเหล็กดังชัดเจนในโสตประสาท คินไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขายกมือซ้ายขึ้นจัดแว่นตาเล็กน้อย ราวกับครูใหญ่กำลังตรวจการบ้านนักเรียน ขณะที่ *Insight Eye* ทำงานเต็มกำลังจนเห็นโครงร่างของมนุษย์ที่ซ่อนตัวอยู่หลังเสาปูนซีเมนต์ผ่านเงาสะท้อนของเศษกระจกแตกบนพื้น "เล่นละครตบตาได้แนบเนียนมากครับ... สารวัตรโต้ง" ชื่อที่ถูกเอ่ยขึ้นทำให้เสียงฝีเท้าเบื้องหลังชะงักกึกทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหัวเราะแหบพร่าจะดังลอดออกมาจากเงาความมืด "ฮี่ๆๆ... รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เจ้าเด็กนักเรียนสืบสวนฝึกหัด แกน่าจะกำลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไปทางทิศตะวันตกตามที่ฉันวางแผนไว้สิถึงจะถูก" ร่างท้วมในชุดนอกเครื่องแบบก้าวออกมาจากมุมมืด มือขกดยกปืนพกสั้นเล็งตรงมาที่ศีรษะของคิน นัยน์ตาของสารวัตรโต้งแดงก่ำเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและความหวาดระแวงผสมปนเปกัน ใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงื่อและเขม่าควัน "แกมันฉลาดเกินไป... ฉลาดจนน่ารำคาญ เหมือนกับอาจารย์ของแกในอดีตไม่มีผิด!" อาจารย์รินขยับตัวเล็กน้อย กล้ามเนื้อทุกส่วนเตรียมพร้อมปะทะ รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวเธอจนอากาศรอบข้างหนาวเยือกขึ้นมาทันที แต่คินกลับยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามปรามผู้เป็นอาจารย์ นัยตาของเขายังคงนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ "ผมไม่ได้ฉลาดขึ้นหรอกครับสารวัตร... แค่สารวัตรทำตัวมีพิรุธตั้งแต่ตอนที่พวกเราพบกันครั้งแรกที่สถานีตำรวจแล้ว" คินก้าวเท้าเข้าไปหาชายวัยกลางคนช้าๆ ทีละก้าวอย่างมั่นคง "การที่ตำรวจระดับสารวัตรเลือกที่จะปิดบังรายงานการชันสูตรศพของเหยื่อรายที่สาม ทั้งที่มันมีรอยแผลจากการใช้มีดผ่าตัดแบบเดียวกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อสี่ปีก่อน... นั่นไม่ใช่ความสะดุดสะเทือนในการทำงาน แต่เป็นการจงใจปกปิดหลักฐาน" สารวัตรโต้งหน้าถอดสี มือที่ถือปืนสั่นเทาน้อยๆ แต่รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมยังคงประดับอยู่บนใบหน้า "แล้วไงล่ะ? ในเมื่อแกรู้อยังไงก็ต้องตายอยู่ที่นี่อยู่ดี ไม่มีใครรู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นในตึกร้างที่กำลังจะถล่มหลังนี้!" "นั่นคือสิ่งที่คุณคำนวณไว้สินะครับ" คินหยุดยืนห่างจากปากกระบอกปืนเพียงแค่เอื้อมมือ เขายังคงรักษารอยยิ้มสุภาพไว้บนใบหน้าได้อย่างน่าประหลาดใจ "แต่คุณลืมคิดไปอย่างหนึ่ง... ในเมื่อผมรู้ว่าคุณจะพาเรามาที่นี่ ทำไมผมถึงยังยอมเดินตามแผนของคุณมาล่ะครับ?" สารวัตรโต้งชะงักกุน "หมายความว่า..." *คลิก!* เสียงปลดล็อกอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นพร้อมๆ กับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระรัวจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของสารวัตรเอง หน้าจอสมาร์ทโฟนของนายตำรวจทุจริตสว่างวาบขึ้นมาโดยอัตโนมัติ เผยให้เห็นหน้าจอการถ่าย24ชั่วโมงจากห้องเก็บหลักฐานของสถานีตำรวจ พร้อมกับภาพถ่ายเอกสารลับทางราชการที่ถูกอัปโหลดขึ้นสู่คลาวด์สาธารณะเรียบร้อยแล้ว "ระบบรักษาความปลอดภัยของสถานีตำรวจอาจจะดูแน่นหนาในสายตาคนทั่วไปครับ..." คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รากำลังอธิบายบทเรียนให้เด็กฟัง "แต่สำหรับอาจารย์รินที่เคยเจาะระบบเครือข่ายขององค์กรระดับประเทศมาแล้ว การส่งข้อมูลสำรองออกไปใช้เวลาแค่สามวินาทีเท่านั้น... ตอนนี้ หลักฐานการรับสินบนและบัญชีลับทั้งหมดของคุณถูกส่งตรงถึงมืออัยการสูงสุดและสำนักข่าวทุกสำนักเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ" "แก... แกมันปีศาจชัดๆ!" สารวัตรโต้งคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว นิ้วชี้กำลังจะเหนี่ยวไกปืนด้วยความสิ้นหวัง ปัง—! ทว่ากระสุนนัดนั้นไม่เคยได้ลั่นออกจากรังเพลิง ในเสี้ยววินาทีที่นิ้วของสารวัตรขยับ ร่างของอาจารย์รินก็หายวับไปจากจุดเดิมราวกับภูตผี ก่อนจะปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าของนายตำรวจทุจริต ส้นเท้าเรียวสวยฟาดเข้าที่ข้อมือถือปืนอย่างแม่นยำจนอาวุธหลุดกระเด็นลอยละลิ่วตกลงไปในกองซากปูน และตามด้วยการกดล็อกตัวสารวัตรกดลงแนบกับพื้นคอนกรีตอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด การต่อสู้จบลงในเวลาไม่ถึงสามวินาที คินก้มลงเก็บปืนพกที่กระเด็นออกมา เขย่ามันเบื้องหน้าพรางถอนหายใจยาว "ความรุนแรงไม่เคยแก้ปัญหาได้หรอกครับสารวัตร... มันมีแต่จะทำให้เราเสียเวลาเดินทางกลับบ้านแค่นั้นเอง" อาจารย์รินปล่อยมือจากร่างที่นอนหอบหายใจโรยรินของสารวัตรโต้ง เธอยืนขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองลูกศิษย์หนุ่มด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "นายคำนวณไว้หมดแล้วสินะ ทั้งเวลา ตำแหน่ง และจังหวะการส่งข้อมูล... คิน บางครั้งฉันก็สงสัยนะว่าในหัวของนายมีคอมพิวเตอร์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ซ่อนอยู่หรือเปล่า" "ผมแค่เป็นคนรอบคอบครับอาจารย์" คินยิ้มบางๆ ก่อนจะหันไปมองทางออกของตึกร้างที่ตอนนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจหน่วยสนับสนุนและรถพยาบาลกำลังวิ่งกรูเข้ามาตามพิกัด GPS ที่เขาส่งออกไปอัตโนมัติ เรื่องราวทั้งหมดควรจะจบลงตรงนี้... คดีปิดลง คนร้ายถูกจับกุม หลักฐานครบถ้วนสมบูรณ์ ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกต่อไป *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของคิน ทว่ามันไม่ใช่เสียงของระบบ *Insight Eye* แบบเดิมที่เขาคุ้นชิน แต่มันเป็นเสียงสังเคราะห์ความถี่ต่ำที่เย็นเยียบจนขนลุกซู่ ข้อความสีเลือดปรากฏขึ้นกลางอากาศในลานสายตาของเขาเพียงลำพัง [ ตรวจพบเป้าหมายระดับ SSS: 'ผู้บงการเงา' กำลังเข้าใกล้พิกัดของคุณในรัศมี 500 เมตร ] [ คำเตือน: ข้อมูลการสืบสวนของคุณถูกแทรกแซงจากบุคคลภายนอก ] [ สถานะภารกิจปัจจุบัน: เปลี่ยนแปลงกะทันหัน - 'เกมซ่อนหา' เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ] คินชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา เขารีบหันขวับกลับไปมองรอบตัว ท่ามกลางเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังวิ่งวุ่นช่วยเหลือผู้คน มีเงาร่างหนึ่งในชุดสูทสีดำสนิทกำลังยืนนิ่งอยู่บนดึกฝั่งตรงข้าม ภายใต้แสงไฟกะพริบของรถตำรวจ ชายคนนั้นยกมือขึ้นแตะปีกหมวกเป็นการทักทาย... พร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่ส่งตรงมายังคินราวกับจะบอกว่า — *การแสดงเพิ่งเริ่มต้นขึ้นต่างหาก* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมไขคดีไปกับคินและอาจารย์รินในบทนี้นะครับ