แต้มบุญหมดหรือยัง?

กลิ่นอายควันปืนและฝุ่นละอองจากการระเบิดยังคงลอยคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศยามวิกาล เสียงไซเรนรถตำรวจและรถพยาบาลดังระงมประสานกันจนแทบไม่ได้ยินเสียงความคิดของตัวเอง แต่สำหรับคินแล้ว เสียงที่ดังที่สุดในเวลานี้กลับเป็นเสียงจังหวะหัวใจของตนเองที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก ดวงตาภายใต้กรอบแว่นใสสะท้อนภาพเงาร่างในชุดสูทสีดำสนิทบนตึกฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มเย็นชาของชายคนนั้นยังคงติดตรึงอยู่ในเรตินา แม้ว่าอีกฝ่ายจะลดหมวกimลงและหันหลังเดินหายลับเข้าไปในความมืดของตึกร้างไปแล้วก็ตาม "คิน... ตั้งสติหน่อยครับ" เสียงนุ่มทุบทำลายภวังค์ความคิดของคินลง อาจารย์รินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ สายตาคมกริบของอาจารย์สาวกวาดมองไปรอบตัวด้วยความระแวดระวัง มือเรียวบางเอื้อมมาแตะที่ไหล่ของคินเบาๆ เป็นเชิฃเตือนสติ แรงสัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงนั้นช่วยดึงสติของคินให้กลับคืนสู่ความเป็นจริง "ผมเห็นมัน... อาจารย์ครับ" คินสูดหายใจเข้าลึก and กวาดสายตามองไปรอบบริเวณที่เกิดเหตุ "คนคนนั้นไม่ใช่แค่ผู้สมรู้ร่วมคิดธรรมดา แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขามันต่างจากพวกที่เราเคยเจอมาทั้งหมด" "[Insight Eye] กำลังประมวลผลข้อมูล..." เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของคิน ภาพตรงหน้าพลันเปลี่ยนเป็นโทนสีฟ้าใส ตัวอักษรสีแดงฉานปรากฏขึ้นลอยเด่นอยู่กลางอากาศเหนือจุดที่ชายชุดดำยืนอยู่เมื่อครู่ [ตรวจพบร่องรอยพลังงานความร้อนหลงเหลือ: ระดับอันตราย S] [วิเคราะห์จิตวิทยาเป้าหมาย: ควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดจากเบื้องหลัง, มีเจตนาคุกคามโดยตรงต่อผู้ใช้งาน] คินขบกรามแน่น สมองส่วนหน้าทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อเชื่อมโยงข้อมูลทั้งหมดเข้าด้วยกัน คดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่เต็มไปด้วยปริศนา การระเบิดที่ถูกคำนวณเวลาไว้อย่างแม่นยำ และการปรากฏตัวของชายปริศนารายนี้... ทุกอย่างไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ แต่มันคือ "เกม" ที่ถูกจัดฉากขึ้นมาเพื่อทดสอบพวกเขาโดยเฉพาะ "คุณหนูครับ อย่าทำหน้าเครียดแบบนั้นตอนวิเคราะห์คดีสิครับ มันทำให้ริ้วรอยถามหาเร็วนะครับ" อาจารย์รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นการผ่อนคลายบรรยากาศที่ตึงเครียดลงได้ชะงัก คินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะแห้งๆ ออกมา "อาจารย์ก็ยังมีอารมณ์มาแซวผมอีกนะครับเนี่ย สถานการณ์ตอนนี้เรากำลังโดนจ้องเล่นงานจากในความมืดนะคร้าบ" "เพราะรู้ว่ากำลังโดนจ้องต่างหาก เราถึงต้องเป็นฝ่ายเดินเกมรุกบ้าง" อาจารย์รินหันไปมองหน้าคิน แววตาคู่นั้นฉายประกายความเด็ดเดี่ยวที่ทำให้คินรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด "จำบทเรียนแรกที่ผมสอนได้ไหมครับ? 'เมื่อเหยื่อรู้ตัวว่าเป็นเหยื่อ ผู้ล่าที่แท้จริงจะเริ่มปรากฏตัว'" คำพูดนั้นทำให้คินนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อตระหนักถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ "หรือว่า..." ยังไม่ทันที่คินจะได้เอ่ยจบประโยค เสียงวิทยุสื่อสารของตำรวจที่เหน็บอยู่บนอกเสื้อของเจ้าหน้าที่นายหนึ่งใกล้ๆ ก็ดังแทรกขึ้นมาด้วยสัญญาณรบกวนซ่าๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบผ่านคลื่นความถี่ที่ถูกเจาะระบบ *[สวัสดีครับ... เหล่าผู้พิทักษ์ความยุติธรรม]* เสียงนั้นดังชัดเจนท่ามกลางความโกลาหล เจ้าหน้าที่ตำรวจรอบตัวหยุดชะงักและหันมามองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก คินรีบก้าวเข้าไปใกล้สายวิทยุพร้อมกับเปิดใช้งาน [Insight Eye] เพื่อแกะรอยสัญญาณทันที *[น่าเสียดายจริงๆ ที่แผนสนุกๆ ของเราต้องจบลงเร็วกว่าที่คิด แต่เอาเถอะครับ... เพื่อเป็นการต้อนรับการเข้าสู่เกมรอบใหม่ ผมมี 'ของขวัญ' ชิ้นพิเศษทิ้งไว้ให้พวกคุณ]* "ต้นตอสัญญาณมาจากไหน!" คินหันไปถามเจ้าหน้าที่เทคนิคของตำรวจที่กำลังหัวหมุนกับการพยายามตัดสัญญาณ "มะ...มาจากในนี้ครับ! จากตู้โทรศัพท์สาธารณะหัวมุมถนนนี่เอง!" เจ้าหน้าที่นายนั้นชี้ไปยังตู้กระจกเก่าๆ ที่ตั้งอยู่ห่างออกไปเพียงสิบเมตร อาจารย์รินไม่รอช้า ร่างระหงพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วสูงราวกับลูกศรที่หลุดจากคันธนู คินวิ่งตามไปติดๆ ด้วยสัญชาตญาณระวังภัย ขณะที่ฝูงชนและเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ต่างถอยร่นด้วยความหวาดระแวง เมื่อไปถึงหน้าตู้โทรศัพท์สาธารณะ ภายในนั้นว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ข้างใน มีเพียงหูโทรศัพท์สีดำที่ถูกวางทิ้งไว้บนแป้นพิมพ์ และกล่องพัสดุกระดาษสีน้ำตาลขนาดเล็กวางอยู่บนชั้นวางของ อาจารย์รินใช้ด้ามปืนเคาะกระจกตู้เบาๆ เพื่อตรวจสอบว่ามีกับดักหรือไม่ ก่อนจะค่อยๆ ผลักประตูตู้ให้เปิดออก กลิ่นอายจางๆ ของดินปืนลอยออกมาเตะจมูก คินก้าวเข้าไปใกล้ กล่องพัสดุกระดาษนั้นไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงกระดาษโน้ตสีขาวแปะอยู่ด้านบนด้วยลายมือบรรจงที่งดงามแต่เยือกเย็น *สำหรับ 'คิน' และ 'อาจารย์ริน'* *แต้มบุญของพวกคุณ... เหลือให้อายุกี่วันกันนะ?* ทันทีที่คินอ่านข้อความนั้นจบ หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานของระบบ [Insight Eye] ก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างกะทันหันโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า เสียงแจ้งเตือนดังรัวเป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่คินไม่เคยได้ยินมาก่อน [คำเตือน! ตรวจพบรหัสผ่านเปิดใช้งานระเบิดเวลาภายในกล่องพัสดุ] [เวลาถอยหลัง: 00:05... 00:04...] ดวงตาของคินเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างแทบจะแข็งค้างเมื่อตระหนักว่านี่ไม่ใช่แค่คำขู่ แต่มันคือกับดักมรณะที่ถูกตั้งเวลาไว้ล่วงหน้าเพื่อต้อนรับพวกเขาโดยเฉพาะ! "อาจารย์ครับ! ถอยไป—!" ปัง! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวกลบเสียงร้องเตือนของคินจนหมดสิ้น แรงอัดมหาศาลสาดซัดเศษกระจกและเปลวเพลิงพุ่งทะยานออกมากลืนกินร่างของพวกเขาทั้งสองคนในพริบตาเดียว! ... .. .[แฟ้มคดีลับ007 ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาก계ไป4ด้วยกันในตอนนี้นะครับ]