คดีฆาตกรรมในโรงละครร้าง

กลิ่นอับของฝุ่นผงอิฐและคราบความชื้นสะสมมานานหลายทศวรรษ ตลบอบอวลอยู่ในโรงละครโอเปร่าเก่าแก่ใจกลางเมืองที่ถูกปิดตาย แสงไฟฉายสลัวจากมือถือสาดส่องตัดความมืดมิด เผยให้เห็นโครงสร้างเหล็กขึ้นสนิมและเก้าอี้กำมะหยี่สีแดงเข้มที่บัดนี้ขาดวิ่นราวกับซากโครงกระดูกของสัตว์ยักษ์ "คุณคิน... สภาพจิตใจของเหยื่อรายนี้ ไม่ได้ถูกทำลายด้วยความกลัวครับ แต่มันถูกรื้อถอนอย่างเป็นระบบ" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบของอาจารย์รินดังขึ้น ทำลายความเงียบงัน เธอยืนอยู่บนเวทีที่ถูกย้อมด้วยเงาดำทะมึน ในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีดำสนิทที่ขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวเธอดูเยือกเย็นและลึกลับยิ่งขึ้น เส้นผมสีดำสนิทของเธอไหวตามสายลมเย็นที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกละเอียด ผม (คิน) ก้มลงมองร่างไร้วิญญาณของชายหนุ่มวัยกลางคน สภาพศพนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานกรรมการแถวหน้าสุด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดผวา ดวงเบิกโพง แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือรอยกรีดมีดบนลำคอที่คมกริบและไร้ร่องรอยการต่อสู้ ในฐานะที่ผมครอบครองระบบ *Insight Eye* ดวงตาคู่นี้ไม่ได้มองเห็นแค่ศพตรงหน้า แต่มันกำลังวิเคราะห์ร่องรอยเชิงลึกที่มนุษย์มองไม่เห็น [ ตรวจพบร่องรอยหลักฐานระดับสูง: คราบเขม่าควันไฟจางๆ บริเวณพื้นรองเท้าของเหยื่อ ] [ ตรวจพบร่องรอยทางจิตวิทยา: เหยื่อมีความลังเลก่อนตาย 3.4 วินาที และเลือกที่จะนั่งลงรับความตายด้วยความสมัครใจ ] "อาจารย์ครับ..." ผมเอ่ยขึ้นพลางลุกขึ้นยืน ชายเสื้อโค้ทสะบัดเบาๆ "นี่ไม่ใช่การฆาตกรรมเพื่อชิงทรัพย์ หรือแม้แต่การแก้แค้นด้วยอารมณ์ชั่ววูบ สังเกตองศาการนั่งและมือที่ประสานกันบนตักสิครับ คนคนนี้รู้ว่าตัวเองจะต้องตาย และเขากำลังรอให้ 'ผู้พิพากษา' ของเขามาถึง" อาจารย์รินหันมามองผม แววตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งคู่นั้นมีความพึงพอใจฉายผ่านประกายตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าเดินลงมาจากเวที เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นไม้ดัง *ก๊อกๆ* สะท้อนก้องไปทั่วโถงโรงละครร้าง "คุณเติบโตขึ้นเร็วกว่าที่ผมประเมินไว้นะครับ คิน" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความอบอุ่นไว้จางๆ "การร่วมมือกันครั้งนี้... ดูท่าทางเราจะได้งานที่สนุกกว่าที่คิด" นี่คือการเริ่มต้นสืบคดีที่สองอย่างเป็นทางการ ระหว่างผม—นักวางแผนมือใหม่ผู้พึ่งพาระบบประเมินหลักฐาน และเธอ—อาจารย์สาวผู้กุมความลับดำมืดขององค์กรใต้ดิน เราทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าคดีฆาตกรรมในโรงละครร้างแห่งนี้ ไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องราวการตายของคนคนหนึ่ง แต่มันคือ "กับดัก" ที่ถูกเซ็ตฉากรอให้พวกเราเดินเข้าไปติดพัน ผมสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ สมองเริ่มประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่รวบรวมได้จากที่เกิดเหตุ เชื่อมโยงเข้ากับแผนผังเมืองและประวัติของโรงละครแห่งนี้ที่ถูกทิ้งร้างมาตั้งแต่ยุค 90s สถานที่แห่งนี้มีความเกี่ยวข้องกับคดีเก่าที่อาจารย์รินเคยพยายามปิดบังเอาไว้ และนั่นหมายความว่า ฆาตกรรายนี้ไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตเหยื่อ... แต่มันกำลังส่ง "สาส์น" ท้าทายมาถึงพวกเรา "ถ้าเรามองจากมุมมองของจิตวิทยาฆาตกรต่อเนื่อง" ผมเริ่มอธิบาย วิเคราะห์แผนผังในหัวอย่างรวดเร็ว "โรงละครแห่งนี้ถูกใช้เป็น 'เวที' ในการแสดงบทบาทสมมติ เหยื่อไม่ได้เป็นแค่เป้าหมาย แต่เป็น 'นักแสดง' ที่ถูกบังคับให้เล่นละครฉากสุดท้ายก่อนม่านจะปิดลง และถ้าผมเดาไม่ผิด..." ผมเดินเข้าไปใกล้เสาหลักต้นหนึ่งทางด้านซ้ายของเวที ดวงตาเปิดใช้งาน *Insight Eye* เต็มกำลังจนเกิดประกายแสงสีฟ้าจางๆ สะท้อนในม่านตา "...ผู้กำกับการแสดงคนนี้ ยังคงซ่อนตัวอยู่แถวนี้ครับ" พรึบ! สิ้นคำพูดของผม ไฟฉุกเฉินเก่าคร่ำครึที่ควรจะใช้งานไม่ได้ กลับติดสว่างขึ้นมาเองกะทันหัน แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วบริเวณโรงละครราวกับสัญญาณเตือนภัยอันตรายระดับวิกฤต เสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นมาจากชั้นลอยด้านบนของระเบียงผู้ชม พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ แปะ... แปะ... แปะ... ดังสะท้อนก้องกังวาน "ยอดเยี่ยมมาก... สมกับที่เป็นเด็กปั้นของอดีตมือหนึ่งแห่งองค์กร" เสียงทุ้มแหบพร่าดัดแปลงผ่านเครื่องมือสื่อสารดังกระหึ่มไปทั่วทิศทาง "ยินดีต้อนรับสู่องก์ที่สองครับคุณคิน และคุณริน... หวังว่าพวกคุณจะเอ็นจอยกับบทละครที่ผมเตรียมไว้ให้นะครับ" อาจารย์รินชักพกมีดสั้นออกมาจากซองหนังข้างเอวอย่างรวดเร็วท่าทางพร้อมปะทะ ร่างกายของเธอดีดตัวขึ้นเตรียมพุ่งทะยานไปยังต้นตอของเสียง ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างบานใหญ่เหนือระเบียงก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของเงาดำปริศนาที่พุ่งทะยานลงมาขวางกั้นระหว่างเราทั้งสอง [ แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบเป้าหมายอันตรายระดับ SSS "นักเชิดหุ่นเงา" ] [ สถานะปัจจุบัน: กับดักระเบียบเวลาทำงาน - เหลือเวลาอีก 120 วินาทีก่อนระเบียบทำลายหลักฐานอัตโนมัติจะทำงาน ] [ คำเตือน: นี่ไม่ใช่การสืบสวนธรรมดา... แต่มันคือการเดิมพันด้วยชีวิตของพวกคุณทั้งคู่ ] แฟ้มคดีลับ007 ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามการสืบสวนอันเข้มข้นนี้ และเตรียมพบกับความเดือดระอุในวินาทีชี้ชะตาชีวิตได้ในตอนถัดไปนะครับ