ร่องรอยของนักฆ่า

คราบเลือดบนพื้นปูนเปลือยไม่ได้เก่าอย่างที่ควรจะเป็น มันยังสดใหม่ ทว่าสิ่งที่ทำให้สัญชาตญาณดิบในกายของคินส่งเสียงกรีดร้องเตือนภัย ไม่ใช่กลิ่นคาวสนิมเหล็กที่ลอยอวลอยู่ในความอับชื้น หากเป็นรอยรองเท้าบู๊ตทหารยี่ห้อเฉพาะที่ประทับทับลงบนคราบนั้นต่างหาก รอยเท้านั้นเพิ่งถูกสร้างขึ้น... ไม่เกินสามนาทีที่ผ่านมา "ถอยหลังไปสามก้าว คิน" เสียงกระซิบที่เรียบเย็นและคุ้นเคยดังขึ้นจากเบื้องหลัง พร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาที่หัวไหล่ อาจารย์รินไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้จุดเกิดเหตุมากกว่าเดิม ร่างเพรียวในชุดโค้ตยาวสีดำสนิทก้าวมายืนขนาดข้าง สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องใต้ดินของโกดังร้างแห่งนี้ราวกับเรดาร์ที่กำลังค้นหาสัญญาณชีพ คินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ สัมผัสเย็นเยียบที่ต้นคอเตือนให้รู้ว่าเขากำลังยืนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตาย ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสะท้อนแสงไฟฉายวับวับแวมแวม ทันใดนั้น ระบบ 'Insight Eye' ในสมองก็ทำงานโดยอัตโนมัติ *ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติในรัศมี 5 เมตร* *วัตถุเป้าหมาย: เส้นเอ็นใสไร้สี (ความตึงสูงพิเศษสำหรับกับดักสังหาร)* *ระดับอันตราย: สูงสุด (Deadly Trap)* เส้นแสงสีแดงจางๆ ปรากฏขึ้นในคลองสายตาของคิน มันพาดผ่านความมืดจากเสาปูนต้นหนึ่งไปยังผนังฝั่งตรงข้าม สูงจากพื้นประมาณข้อเท้า หากเมื่อครู่เขาเผลอก้าวเดินต่อไปตามสัญชาตญาณการสืบสวนโดยไม่ทันสังเกต เท้าของเขาคงเกี่ยวเข้ากับเส้นเอ็นนี้ และกลไกบางอย่างที่ซ่อนอยู่บนเพดานคงพรากวิญญาณออกจากร่างไปในเสี้ยววินาที มือเรียวของคินเผลอกำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เขาไม่ได้กลัวความตาย แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจเต้นระรัวคือการตระหนักรู้ว่า "พวกมัน" รู้ว่าเขากำลังตามมา และจงใจวางหมากต้อนรับการมาเยือนของนักสืบสมัครเล่นอย่างเขา "มันไม่ใช่แค่คราบเลือดธรรมดาใช่ไหมครับ อาจารย์ริน" คินเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยแต่ยังคงความนิ่งเอาไว้ได้ "ไม่ใช่" อาจารย์รินตอบสั้นๆ ดวงตาสนิทคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองลอดผ่านความมืดไปยังมุมอับสายตา "มันคือข้อความ... พวกมันกำลังบอกว่า เรากำลังไล่ตามเงาของคนตาย และคนที่กำลังจะตายต่อไปคือพวกเรา" บรรยากาศในห้องใต้ดินกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอับชื้นผสมผสานกับกลิ่นอายของความตายคละคลุ้ง ทว่าในความมืดมิดนั้นเอง คินกลับสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่างที่ระบบ 'Insight Eye' ไม่ได้บอก แต่สมองที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงของเขาประมวลผลได้ รอยรองเท้าบู๊ตไม่ได้มีคู่เดียว มีรอยลากยาวไปทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นทางตันที่มีลังสินค้าเก่าๆ วางระเกะระระกะ และที่สำคัญที่สุด... บนพื้นผิวของลังไม้ลังหนึ่ง มีรอยนิ้วมือที่เพิ่งถูกเช็ดทำความสะอาดไปครึ่งๆ กลางๆ *ความรีบร้อน* หรือ *ความตั้งใจลวงตา*? คินหันไปสบตากับอาจารย์สาว แม้ใบหน้าของเธอจะไร้ระลอกคลื่นแห่งความตื่นกลัว แต่ความตึงเครียดที่มุมปากบอกให้รู้ว่าสถานการณ์นี้อันตรายเกินกว่าทุกคดีที่ผ่านมา องค์กรเงาลึกลับที่อยู่เบื้องหลังคดีฆาตกรรมต่อเนื่องไม่ได้เป็นเพียงแค่กลุ่มฆาตกรโรคจิต แต่พวกมันคือมืออาชีพที่มีการวางแผนระดับยุทธวิธีทหาร "อาจารย์ครับ ทางนั้น..." คินพยักเพยิดไปยังทิศทางของลังไม้ พลางขยับตัวอย่างระมัดระวังเพื่อก้าวเข้าไปใกล้จุดที่พบร่องรอย "ระวัง!" พรึบ! เสียงแหวกอากาศดังขึ้นพร้อมกับเงาดำที่พุ่งทะยานลงมาจากช่องระบายอากาศบนเพดาน ความเร็วของมันเหนือมนุษย์ทั่วไป รัศมีคมกواดของใบมีดสั้นสะท้อนแสงไฟฉายวับวาบ พุ่งตรงมายังลำคอของคินโดยไม่มีการลังเล! ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย สมองของคินราวกับถูกแช่แข็ง ทุกอย่างรอบตัวเคลื่อนไหวช้าลงอย่างประหลาด เขาเห็นวิถีของคมมีด เห็นกล้ามเนื้อที่เกร็งตัวของผู้ลอบสังหาร และเห็นแม้กระทั่งประกายตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึกของอีกฝ่าย ทว่า ก่อนที่คมมีดจะทันได้สัมผัสผิวเนื้อ ร่างของอาจารย์รินก็พุ่งเข้ามาขวางราวกับภูตผี ปลายเท้าเตะตวัดเข้าที่ข้อมือของมือสังหารอย่างแม่นยำจนเสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่น กลิ่นอายการต่อสู้ที่ดุดันแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ "ถอยไป คิน!" เสียงประกาศกร้าวของอาจารย์รินดังขึ้นพร้อมกับการปะทะที่ดุเดือด มือสังหารชุดดำพลิกตัวกลางอากาศได้อย่างไร้ที่ติ แม้จะพลาดท่าจากการโจมตีครั้งแรก แต่มันกลับอาศัยแรงเหวี่ยงนั้นดีดตัวถอยหลังกลับไปตั้งหลักในเงาดำได้อย่างรวดเร็ว ดวงตาภายใต้หน้ากากผ้าสีดำมองมาที่คินและอาจารย์รินด้วยแววตานิ่งสนิท ก่อนที่มันจะยกมือขึ้นแตะที่ปกเสื้อ และกดปุ่มบางอย่าง *ปี๊บ...* เสียงสัญญาณเตือนภัยขนาดเล็กดังขึ้นจากผนังด้านหลัง คินเบิกตากว้างเมื่อ 'Insight Eye' แจ้งเตือนข้อความสีแดงฉานขึ้นกลางวิสัยทัศน์อีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่กับดักเส้นเอ็น แต่เป็นสัญลักษณ์นับถอยหลังของระเบิดแรงสูงที่ถูกซ่อนไว้ใต้พื้นห้องใต้ดินแห่งนี้! "อาจารย์ครับ! มันตั้งเวลาชนวนระเบิดแล้ว!" คินตะโกนสุดเสียง ร่างกายพุ่งเข้าไปคว้าแขนอาจารย์รินเพื่อเตรียมกระโจนหนีตาย ทว่า ในวินาทีที่พื้นคอนกรีตเริ่มสั่นสะเทือนและเศษปูนร่วงกราวลงมาจากเพดาน มือสังหารคนนั้นไม่ได้วิ่งหนีไปไหน มันกลับเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเย็นยะเยือก ก่อนที่ร่างของมันจะจมหายไปในความมืดหลังม่านควัน "พวกแกมาช้าไป... หมากตานี้ พวกแกแพ้แล้ว" ตู้มมม! แรงระเบิดมหาศาลกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างเข้าสู่ความอลหม่าน คลื่นความร้อนและแรงอัดกระแทกรุนแรงซัดร่างของคินกระเด็นชนเข้ากับผนังห้องจนจุกแน่น ลมหายใจขาดห้วง สติสัมปชัญญะค่อยๆ ดับวูบลงท่ามกลางเศษซากปรักหักพังที่ถล่มลงมาทับถม ความมืดมิดเข้าปกคลุม... แต่ก่อนที่สติทั้งหมดจะเลือนหายไป คินกลับได้ยินเสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของโลหะที่จ่ออยู่บริเวณหน้าผากของเขา... ไม่ใช่ฝีเท้าของมือสังหารคนนั้น และไม่ใช่ของอาจารย์ริน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นระทึกไปกับเรานะครับ แฟ้มคดีลับ007