แผนที่นำไปสู่ขุมทรัพย์ลับ

"ถ้ารหัสผ่านหลักมีฐานมาจากลำดับฟิโบนัทชีจริง ค่าความปลอดภัยของห้องนิรภัยระดับชาติแห่งนี้ก็คงเป็นได้แค่ภาพลวงตาสำหรับเด็กอนุบาลเท่านั้นแหละครับ คิน" เสียงของผมเองที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันระดับศูนย์ของห้องควบคุมใต้ดิน ชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุดของพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ ปลายนิ้วของผมกำลังเคาะลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมแสงสีฟ้าอย่างเป็นจังหวะ ขณะที่ดวงตาคู่ซ้ายกำลังเรืองแสงจางๆ ด้วยทักษะ 'Insight Eye' ที่ถูกยกระดับขึ้นมาอีกขั้น ระบบประเมินผลอัจฉริยะกำลังถอดรหัสโครงสร้างการรักษาความปลอดภัยของห้องนิรภัยที่ขึ้นชื่อว่าไร้ช่องโหว่ที่สุดในประเทศ รอบตัวเราเวลานี้เต็มไปด้วยร่องรอยความเสียหายจากการบุกรุกแบบไร้เสียง ระบบป้องกันภัยอัตโนมัติถูกตัดขาดอย่างสมบูรณ์โดยฝีมือของอาจารย์ริน ที่ยืนกอดอกพิงผนังคอนกรีตเสริมเหล็กอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ดวงตาสีนิลคู่สวยของเธอกวาดมองไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง แม้ใบหน้าจะเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แต่ผมรู้ดีว่าสัญชาตญาณนักฆ่าระดับตำนานของเธอกำลังทำงานเต็มกำลังเพื่อตรวจจับความผิดปกติที่หลงเหลืออยู่ในอากาศ คดีขโมย "มงกุฎแห่งศตวรรษ" สมบัติล้ำค่าระดับชาติมูลค่าประเมินมิได้ ที่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสามคืนก่อน กำลังนำพาเรามาถึงจุดศูนย์กลางของปริศนา "อย่าประมาทไป คิน" เสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจของอาจารย์รินเอ่ยขึ้นเบาๆ เธอขยับตัวเล็กน้อย แผ่นหลังตั้งตรงดั่งเสาหิน "คนที่สามารถเจาะระบบความปลอดภัยระดับทหารโดยไม่ทิ้งร่องรอยดิจิทัลแม้แต่ไบต์เดียว ไม่ใช่แค่พวกโจรสมัครเล่น... และฉันสัมผัสได้ว่า เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคน" ผมหยุดปลายนิ้วที่กำลังวิ่งบนแป้นพิมพ์ทันที ลลมหายใจถูกผ่อนออกมาช้าๆ เพื่อเรียกสติ ร่างกายของผมปรับเข้าสู่โหมดเตรียมพร้อมสูงสุด ระบบ 'Insight Eye' ส่งสัญญาณเตือนสีแดงวาบขึ้นที่มุมสายตา วัตถุชิ้นหนึ่งบนโต๊ะทำงานกลางห้อง—แฟลชไดรฟ์โลหะสีดำสนิทที่ถูกเสียบคาไว้—กำลังสั่นไหวด้วยคลื่นความถี่ต่ำที่หูมนุษย์ไม่ได้ยิน ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ แต่เป็น "กับดัก" "พวกมันรู้ว่าเราจะตามมาถึงที่นี่" ผมพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เจือความตื่นเต้น "และพวกมันก็จงใจเปิดทางให้เราเข้ามาถึงห้องนี้ เพื่อจุดประสงค์บางอย่าง" ตึ้ง! เสียงประตูนิรภัยน้ำหนักหันตันด้านหลังปิดกระแทกเข้าหากันอย่างรุนแรง ระบบล็อกฉุกเฉินทำงานทันทีโดยไม่มีการแจ้งเตือน แสงไฟสีฟ้าภายในห้องเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที เสียงไซренаเตือนภัยระดับวิกฤติดังก้องกังวาน บรรยากาศภายในห้องแคบๆ นี้ถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก อาจารย์รินพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าผมในเสี้ยววินาที ร่างเพรียวบางของเธอเคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งเงาพายุ มีดสั้นเล่มงามถูกชักออกจากซองหนังที่ต้นขาอย่างไร้เสียง พร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน "แผนสำรองล่ะ คิน?" เธอยังคงรักษาน้ำเสียงเยือกเย็นเอาไว้ได้ แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะเข้าขั้นวิกฤติ "กำลังดำเนินการครับ" ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้มมั่นใจ แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามขมับ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเพื่อมองทะลุผ่านกำแพงเหล็กหนาด้วยพลังของระบบ 'Insight Eye' ที่สแกนหาทางหนีทีไล่และโครงสร้างพลังงานทั้งหมดในอาคารนี้ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็ดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยข้อความตัวอักษรสีแดงสดที่ปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ *ยินดีต้อนรับสู่เกมสุดท้าย... คุณนักสืบผู้ชาญฉลาด* และก่อนที่ผมจะทันได้วิเคราะห์ที่มาของสัญญาณ ภาพถ่ายดาวเทียมแบบเรียลไทม์ของคฤหาสน์ตระกูลเก่าแก่แห่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนจอ พร้อมกับเสียงหัวiเราะทุ้มต่ำที่ดังลอดออกมาจากลำโพงฉุกเฉินภายในห้อง เป็นเสียงของบุคคลที่เรากำลังตามหาตัวมาตลอดสามสัปดาห์—เป้าหมายสูงสุดของคดีนี้ อาจารย์รินหรี่ตาลงคมกริบเมื่อเห็นใบหน้านั้นบนจอ "นั่นมัน... คนขององค์กรที่แกตามหานี่ คิน" ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที สายตาของผมจดจ้องไปยังพิกัดสุดท้ายที่ปรากฏบนแผนที่ ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบภายในหัวจะดังขึ้นระรัวพร้อมกันถึงสามครั้งติด [ ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขลับปลดล็อก ] [ ระบบ 'Insight Eye' ทำการอัปเกรดสู่ระดับสูงสุด: 'Omniscience Vision' ] [ คำเตือน: ท่านกำลังก้าวเข้าสู่เขตอันตรายระดับ SSS แหล่งกบดานสุดท้ายของ "เงาแห่งรัตติกาล" ] หน้าจอโฮโลแกรมดับลงสนิท ทิ้งให้เราทั้งสองคนยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงสาดส่อง ก่อนที่ประตูนิรภัยเบื้องหน้าจะค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นทางเดินยาวที่ทอดยาวสู่ความมืดมิด... และร่างของใครบางคนที่ยืนรออยู่ปลายทางนั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากับเรามาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ แฟ้มคดีลับ007