คืนที่ฝนตกหนัก

เสียงสายฝนที่กระหน่ำซัดสาดใส่กระจกหน้าต่างห้องทำงานในยามวิกาล ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องเย็นลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความเงียบงันที่คั่นกลางระหว่างคนทั้งสองกลับสร้างแรงกดดันชนิดที่ทำให้แม้แต่เสียงเม็ดฝนด้านนอกก็ยังดูเบาโหวงไปถนัดตา คินนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้เนื้อแข็ง แสงไฟสลัวจากโคมไฟสีส้มสะท้อนลงบนกรอบแว่นสายตาและสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่น ดวงตาของเขาไม่ได้มองไปยังกองแฟ้มเอกสารคดีฆาตกรรมอำพรางที่กางอยู่ตรงหน้า แต่มันกำลังสะท้อนภาพของหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่ไม่ไกล อาจารย์รินในยามนี้ดูเปราะบางกว่าทุกครั้งที่เขาเคยรู้จัก แม้เสื้อคลุมสีเข้มตัวยาวจะยังคงคลุมไหล่ของเธอไว้อย่างเรียบร้อย แต่ร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ฉายชัดผ่านดวงตาคู่คมและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนซีดเซียว กลับเป็นหลักฐานชั้นดีว่าบาดแผลในอดีตที่เธอกำลังแบกรับอยู่นั้นหนักหนาเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะรับไหว "คุณกำลังทำสีหน้าแบบนั้นอีกแล้วนะครับ คิน" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน ดวงตาคู่นั้นมองตรงมาที่เขา มันไม่ใช่แวดตาคาดคั้น แต่เป็นความรู้สึกผิดลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น ซึ่งเป็นสิ่งที่รินมักจะใช้ปกป้องตัวเองเสมอ "ผมไม่ได้ทำหน้าแบบไหนนี่ครับอาจารย์" คินตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พยายามรักษาความมั่นคงในฐานะผู้ช่วยและลูกศิษย์ แม้ว่าในใจลึกๆ ระบบ 'Insight Eye' ในหัวของเขาจะกำลังส่งเสียงเตือนรัวเป็นจังหวะกระชั้นชิด [แจ้งเตือน: ตรวจพบความผิดปกติทางชีวมาตรของเป้าหมาย (อาจารย์ริน)] [อัตราการเต้นของหัวใจ: สูงกว่าปกติ 25%] [ระดับความเครียดทางจิตวิทยา: สูงวิกฤต - มีความเสี่ยงที่กลไกการป้องกันตัวเองจะพังทลาย] ข้อมูลจากระบบทำให้คินขยับตัวเล็กน้อย เขารู้ดีว่าความฉลาดและทักษะการสืบสวนไม่ได้มีไว้เพื่อไขคดีเพียงอย่างเดียว แต่มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เขาสามารถเข้าใจและปกป้องคนที่เขาร่วมเดินทางด้วย คินค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ช้าๆ และระมัดระวังราวกับกลัวว่าการเคลื่อนไหวที่กะทันหันจะทำให้เป้าหมายตรงหน้าแตกสลาย เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานไปหยุดอยู่ตรงหน้าอาจารย์สาว ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนคินได้กลิ่นจางๆ ของฝนและกลิ่นกระดาษเก่าๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเธอ "อาจารย์เคยบอกผมว่า การสืบสวนที่ดีคือการมองหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้พรม..." คินเอ่ยขึ้นเบาๆ สายตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "แต่บางครั้ง... อาจารย์ก็ซ่อนความจริงของตัวเองไว้ลึกยิ่งกว่าคดีไหนๆ เสียอีกนะครับ" รินชะงักไปเล็กน้อย เปลือกตาของเธอกะพริบถี่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ป้อมปราการทางจิตวิทยาที่เธอสร้างขึ้นมานานนับปีสั่นคลอนอย่างรุนแรงเมื่อเผชิญกับความจริงใจที่ไร้การปรุงแต่งจากเด็กหนุ่มตรงหน้า "คุณไม่เข้าใจหรอก คิน... โลกที่คุณกำลังก้าวเข้ามา มันไม่ได้มีแค่ปริศนาและการหักมุม แต่มันคือวังวนของการสูญเสีย ยิ่งคุณเข้าใกล้ความจริงขององค์กรนั้นมากเท่าไหร่ คนรอบตัวคุณก็จะยิ่ง..." "ผมรู้ครับ" คินสวนขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและอบอุ่นในคราวเดียวกัน "ผมรู้ว่ามันอันตราย ผมรู้ว่ามันอาจจะแลกมาด้วยอะไรบ้าง... แต่ผมก็เลือกแล้วนี่ครับ ที่จะยืนอยู่ตรงนี้ ข้างๆ อาจารย์" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงฝนที่ยังคงคำรามก้องอยู่ด้านนอก ทว่าระยะห่างระหว่างคนทั้งสองกลับลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง รินเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ความแข็งกระด้างในแววตาของเبيทิ้งตัวลงทีละน้อย เหลือเพียงความอ่อนล้าและ... ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดทาง มือเรียวบางของอาจารย์รินสั่นเทาเล็กน้อยก่อนที่เธอจะยกขึ้นสัมผัสกรอบแว่นของคินอย่างแผ่วเบา เป็นการกระทำที่ไร้ซึ่งการป้องกันตัวใดๆ และนั่นคือช่วงเวลาที่คินรู้ว่า กำแพงของเธอนั้นพังทลายลงแล้วจริงๆ ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลงและความรู้สึกของทั้งสองกำลังเชื่อมโยงเข้าหากันอย่างลึกซึ้งนั้นเอง *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดจากหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงอย่างไม่ไว้หน้า หน้าจอสีดำมืดสนิทถูกแทนที่ด้วยข้อความสีแดงฉานที่กระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงสังเคราะห์ของระบบที่ดังขึ้นในหัวของคินอย่างชัดเจน [ตรวจพบการบุกรุกเครือข่ายภายนอก!] [เป้าหมาย: ถอดรหัสฐานข้อมูลลับ 'แฟ้มคดีศูนย์' สำเร็จ] [คำเตือนจากระบบ: ยินดีต้อนรับสู่กับดัก... ผู้ดูแลระบบนิรนามกำลังเข้าถึงตำแหน่งปัจจุบันของคุณใน 10... 9...] คินเบิกตากว้างเมื่อมองไปที่หน้าจอ รินเองก็ดึงมือกลับทันทีและหันขวับไปมองหน้าต่างกระจกที่สะท้อนภาพเงาดำร่างหนึ่งกำลังยืนตากฝนอยู่บนระเบียงด้านนอก... ทั้งที่นี่คือชั้นสิบห้า! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากับเรามาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ