กลลวงในกระจก

"อ้าว... ยังไม่ตายกันหรอกสินะครับ เด็กๆ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องกระจกสะท้อนเงาไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกให้แก่คินเท่าใดนัก เสียงนั้นดังก้องสะท้อนไปมา ราวกับมาจากทุกทิศทุกทางจนยากจะระบุตำแหน่งที่แน่ชัด ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะกระจกเบาๆ ดังขึ้นตรงหน้า คินหรี่ตาลงเล็กน้อย ระบบ 'Insight Eye' ในดวงตาของเขาเริ่มทำงานอัตโนมัติ เส้นแสงสีฟ้าจางๆ ไหลวนเป็นวงกลมรอบม่านตา วิเคราะห์แรงสั่นสะเทือนและโครงสร้างโมเลกุลของกระจกบานใหญ่ที่กั้นระหว่างเขากับบุคคลปริศนา ภาพที่สะท้อนอยู่ในกระจกไม่ได้มีเพียงเงาของตัวเขาเองอีกต่อไป แต่มันบิดเบี้ยว กลายเป็นภาพซ้อนของห้องอีกห้องหนึ่งที่ถูกซ่อนอยู่เบื้องหลัง "ระวังตัวด้วยครับคิน แรงดันอากาศในห้องนี้กำลังเปลี่ยนไป" อาจารย์รินเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ มือเรียวบางของเธอขยับไปแตะด้ามจับของมีดสั้นที่เหน็บไว้ข้างเอวอย่างเงียบเชียบ สัญชาตญาณนักฆ่าและผู้เชี่ยวชาญด้านตรรกะของเธอบ่งบอกว่า พวกเขากำลังก้าวเข้าสู่สนามประลองทางจิตวิทยาที่ถูกออกแบบไว้ล่วงหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ "ไม่ต้องห่วงครับอาจารย์ นักลวงโลกคนนี้ชอบเล่นกับความกลัวของผู้คนผ่านภาพสะท้อน... ยิ่งเราแสดงความตื่นตระหนกออกมา เขาก็ยิ่งสนุกครับ" คินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไม่แพ้กัน สมองของเขาประมวลผลข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามาผ่านระบบอย่างรวดเร็ว เบื้องหลังกระจกเงาทึบนั้น ปรากฏร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้ม เขากำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง มือข้างหนึ่งถือแก้วทรงสูงที่บรรจุของเหลวสีอำพันเอาไว้ รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและสนุกสนาน "ฉลาดมาก... สมกับที่เป็นเด็กที่อาจารย์รินคอยประคบประหงม" เสียงผ่านเครื่องขยายเสียงดังลอดออกมาจากลำโพงซ่อนรูป ชายในชุดสูทค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาใกล้กระจกเงาด้านที่พวกเขายืนอยู่ "แต่ความฉลาดในตำราเรียน กับการเอาชีวิตรอดในเกมของผม มันคนละเรื่องกันเลยนะ" นักลวงโลกมือฉมังผู้นี้คือเป้าหมายหลักในแฟ้มคดีที่คินตามแกะรอยมานานหลายวัน ชายผู้สามารถบงการจิตใจเหยื่อให้ฆ่าตัวตายโดยที่ตัวเองไม่ต้องลงมือ... ศิลปะแห่งการลวงตาที่แนบเนียนที่สุดคือการทำให้เหยื่อคิดว่าพวกเขาเลือกที่จะทำลายตัวเองด้วยความสมัครใจ "คุณไม่ได้จับพวกเราขังไว้เพื่อฆ่าหรอกครับ ถ้าคุณอยากให้เราตาย พวกเราคงหมดลมหายใจตั้งแต่ก๊าสพิษชุดแรกทำงานแล้ว" คินก้าวเข้าไปประชิดกระจกเงา ระยะห่างระหว่างพวกเขามีนเพียงกระจกแผ่นเดียวคั่นกลาง ดวงตาของคินจ้องมองทะลุผ่านความเงานั้นไปยังดวงตาของอีกฝ่ายโดยตรง "โฮ... น่าสนใจนี่ครับ" ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก วางแก้วในมือลงบนโต๊ะกระจกด้านหลัง "แล้วคิดว่าผมเก็บบวกพวกคุณไว้ทำไมล่ะครับ เด็กน้อย?" "เพราะคุณกำลังขาด... 'ผู้ชม' ที่เข้าใจเกมของคุณอย่างแท้จริง" คินเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มที่มุมปากบ้าง "คดีฆาตกรรมต่อเนื่องในห้องปิดตายสามคดีก่อนหน้านี้ ตำรวจสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่มันมีความผิดปกติทางจิตวิทยาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ ซึ่งมีเพียงคนที่ฉลาดพอจะมองเห็นรอยต่อของภาพลวงตาเท่านั้นถึงจะชื่นชมผลงานของคุณได้... และคุณก็รู้ว่าอาจารย์รินกับผมกำลังตามหาความจริงข้อนั้นอยู่" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ เสียงลมหายใจของทั้งสามชีวิตดังประสานกันท่ามกลางความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ อาจารย์รินเหลือบมองคินเล็กน้อย แววตาของเธอมีความพึงพอใจฉายชัดอยู่ชั่วครู่ เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้เติบโตแค่เพียงทักษะการวิเคราะห์ แต่เขารู้จักวิธีคุมเกมและต้อนเหยื่อให้จนมุมด้วยคำพูดและการวิเคราะห์เชิงจิตวิทยา "ฮ่าๆๆๆ..." เสียงหัวoะทุ้มต่ำดังขึ้นจากอีกฝั่ง ชายในชุดสูทตบมือเบาๆ สองสามครั้ง "ยอดเยี่ยม! สมคำร่ำลือจริงๆ ครับ คิน คุณนี่มัน... น่าสนใจกว่าที่ผมประเมินไว้เสียอีก ในเมื่อคุณมองเกมของผมออก งั้นเรามาลองเล่นเกมทายใจกันอีกสักรอบไหมล่ะครับ?" พรึบ! จู่ๆ ไฟทั่วทั้งห้องก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิท คินรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิที่ลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว กลิ่นอับชื้นและกลิ่นโลหะจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ "คิน ระวัง!" เสียงกระซิบเตือนของอาจารย์รินดังขึ้นชิดริมหีบหู พร้อมกับแรงดึงเบาๆ ที่แขนเสื้อให้เขาขยับถอยหลังไปครึ่งก้าว ตึ้ง! เสียงกระแทกหนักๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง คินหันขวับกลับไปมองด้วยความรวดเร็ว ระบบ 'Insight Eye' ส่องสว่างวาบขึ้นในความมืด ภาพที่ปรากฏผ่านการมองเห็นเชิงวิเคราะห์ทำให้ลมหายใจของเขาต้องสะดุดกึก ร่างของใครบางคนถูกแขวนลอยอยู่กลางห้อง... ร่างนั้นสวมชุดสูทแบบเดียวกับที่นักลวงโลกสวมอยู่เมื่อครู่นี้ไม่มีผิดเพี้ยน! "อาจารย์ครับ..." คินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นตามสันหลัง ก่อนที่อาจารย์รินจะได้เอ่ยปากพูดอะไร แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นพร้อมเพรียงกันทั่วทั้งห้อง เผยให้เห็นร่างที่ถูกแขวนอยู่นั้นอย่างชัดเจน... และในวินาทีที่คินกวาดสายตาสำรวจใบหน้าของเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายผ่านการวิเคราะห์ของระบบ หัวใจของเขาก็แทบหยุดเต้น นั่นไม่ใช่ร่างของนักลวงโลกมือฉมัง... แต่เป็นร่างของสารวัตรสมชาย นายตำรวจผู้รับผิดชอบคดีนี้ ซึ่งควรจะอยู่ที่สถานีตำรวจห่างออกไปหลายกิโลเมตรในเวลานี้! "ยินดีต้อนรับสู่บทที่สี่... ของขวัญต้อนรับจากผมเองครับ" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นติดข้างหูของคิน ทั้งๆ ที่ในห้องนี้ควรจะมีเพียงเขากับอาจารย์รินแค่สองคนเท่านั้น! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ