ใครกันที่เป็นคนร้ายตัวจริง?

แรงระเบิดย่อมๆ ส่งผลให้เศษไม้และฝุ่นปูนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แสงไฟสีแดงจากสปอตไลท์ติดอาวุธสาดส่องตัดกับความมืดจนเกิดเงายาวทอดข้ามกำแพง คินยกแขนขึ้นบังเศษซากปรักหักพังที่ปลิวว่อน ขณะที่นัยน์ตาภายใต้กรอบแว่นกำลังประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูง ระบบ 'Insight Eye' ในหัวของเขาสั่นไหวรุนแรง เส้นแสงสีฟ้าจางๆ ปรากฏขึ้นเพื่อวิเคราะห์วิถีวิถีกระสุนและน้ำหนักตัวของหน่วยจู่โจมเบื้องหน้า "อยู่นิ่งๆ!" เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านหน้ากากกรองอากาศ รังจิตอัปยศและแรงกดดันระดับทหารอารับจ้างพุ่งทะลักออกมาจนแทบหายใจไม่ออก ทว่า ก่อนที่กระบอกปืนไรเฟิลจะทันได้ลั่นไก ร่างชะูดของอาจารย์รินก็พุ่งผ่านหน้าคินไปราวกับสายลมหนาว ความเร็วของเธอมันเหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปจนเกิดเสียงแหวกอากาศเบาๆ ปลายเท้าเรียวเตะเข้าที่โครงปืนของผู้นำหน่วยจู่โจมอย่างแม่นยำ แรงปะทะทำให้กระบอกปืนสะบัดขึ้นฟ้า กระสุนนัดแรกเจาะทะลุเพดานคอนกรีตจนเศษปูนร่วงกราว "อาจารย์ริน!" คินร้องเตือนขณะที่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้เขาพุ่งตัวไปหลบหลังโต๊ะประชุมไม้โอ๊คหนา "อย่าเสียสมาธิ คิน มองหาจุดอ่อนของพวกมัน" เสียงของอาจารย์รินราบเรียบและเยือกเย็น แม้ในยามที่เธอกำลังใช้มือเปล่าปัดป้องคมมีดต่อสู้ที่ถูกชักออกมาจากฝักของทหารรับจ้างร่างยักษ์ การเคลื่อนไหวของเธองดงามราวกับศิลปะ แต่เด็ดขาดและไร้ความปรานี คินกัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาตื่นตระหนก นัยน์ตาสีเข้มกวาดมองผ่านกลุ่มควันและแสงไฟฉุกเฉิน 'Insight Eye' ทำงานเต็มกำลัง ข้อมูลของหน่วยจู่โจมเหล่านี้ไหลทะลักเข้ามาในสมองเป็นตัวเลขและกราฟิก *ติ๊ง! ตรวจพบรหัสประจำตัวบนเกราะกันกระแทก: [X-992-B]* *ระดับการเข้าถึง: สูงสุด* *ข้อสังเกต: รูปแบบการเคลื่อนไหวและยุทธวิธีสอดคล้องกับกองกำลังรักษาความปลอดภัยพิเศษของ 'บริษัทในเครือเซนต์ลุกซ์'* คินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ บริษัทเซนต์ลุกซ์คือกลุ่มทุนใหญ่ที่สนับสนุนงบประมาณให้แก่สถานีตำรวจและสถาบันวิจัยที่เขากำลังสืบสวนอยู่ แล้วเหตุใดกองกำลังส่วนตัวของพวกเขาถึงบุกมาทำลายหลักฐานและหมายเอาชีวิตพวกเขากันแน่? หรือว่า... คนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังคดีทั้งหมด จะไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตตามที่พวกเขาวิเคราะห์ไว้แต่แรก ระหว่างที่คินกำลังคิดไม่ตก หน่วยจู่โจมอีกนายหนึ่งก็อาศัยจังหวะชุลมุนพุ่งเข้าประชิดตัวเขา หมัดหนักอึ้งในถุงมือเหล็กเหวี่ยงตรงมาที่ใบหน้า คินเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แต่แรงลมก็ยังเฉียดแก้มจนรู้สึกแสบผิว เขาอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเสียหลักจากการพุ่งชน คว้าข้อมือของมันแล้วบิดเข้ามุมอับ พร้อมกับใช้ศอกกระแทกเข้าที่ข้อต่อหัวเข่าอย่างแรง เสียงข้อต่อลั่นกรอบพร้อมกับร่างของทหารรับจ้างที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น "เก่งขึ้นนี่" อาจารย์รินเอ่ยชมสั้นๆ ระหว่างที่เธอกวาดขาเตะคู่ต่อสู้คนสุดท้ายจนกระเด็นไปอัดกระแทกกับผนังห้องจนสลบเหมือด ภายในห้องประชุมกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคินและเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระรงจากด้านนอก คินก้มลงมองร่างของทหารรับจ้างที่นอนหมดสติ เขาเอื้อมมือไปดึงหน้ากากกันกระแทกออก เผยให้เห็นใบหน้าของชายวัยกลางคนที่มีรอยแผลเป็นคุ้นตา หัวใจของคินกระตุกวูบ ร่างกายเย็นเฉียบขึ้นมาทันที "นะ...นี่มัน..." คินพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้านี้ไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็นสารวัตรธนา นายตำรวจผู้ใหญ่ใจดี ผู้คอยเซ็นอนุมัติแฟ้มคดีและให้การสนับสนุนพวกเขาทุกย่างก้าวมาโดยตลอด! อาจารย์รินเดินเข้ามาใกล้ เธอก้มลงมองใบหน้านั้นด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ดูเหมือนว่า... คนที่นายไว้ใจที่สุด จะเป็นคนเดียวกับคนที่ส่งพวกมันมาปิดปากพวกเรานะ คิน" คินรู้สึกราวกับมีค้อนหนักนับตันกระแทกเข้าที่กลางอก ความอบอุ่นและความช่วยเหลือทั้งหมดที่เขาได้รับจากสารวัตรธนาก่อนหน้านี้ พังทลายลงในชั่วพริบตา กลายเป็นภาพลวงตาที่น่าขยะแขยง คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว ใครกันที่เป็นคนร้ายตัวจริง? และยังมีใครอีกบ้างที่ร่วมมือกับองค์กรนี้? ในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังจะกัดกินจิตใจ เสียงสัญญาณเตือนภัยรอบอาคารก็เงียบลงอย่างกะทันหัน แทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งที่ก้าวเข้ามาอย่างใจเย็นจากทางเดินด้านนอก เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความตาย ก่อนที่คินและอาจารย์รินจะทันได้ตั้งตัว ประตูห้องประชุมที่พังไปแล้วก็ปรากฏเงาร่างของชายอีกคนก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นที่แสนคุ้นเคยเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่คินไม่มีวันลืม "อ้าว... ยังไม่ตายกันหรอกสินะครับ เด็กๆ" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ