การต่อสู้ครั้งแรกที่ไม่มีระบบช่วย

กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดของห้องใต้ดิน อาคารร้างเขตอุตสาหกรรมเก่า เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างระมัดระวังสะท้อนก้องไปกับผนังคอนกรีตเปลือยเปล่า มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของมือสังหารคนนั้น... และยิ่งไม่ใช่ของอาจารย์รินอย่างแน่นอน คินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นโครมครามจนดังก้องอยู่ในโสตประสาท ความกดดันในอากาศหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ทว่า สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในเวลานี้ไม่ใช่ความมืดรอบตัว หรือเงาลึกลับที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แต่มันคือหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่มักจะกระพริบเตือนสติและวิเคราะห์ข้อมูลให้เขาเสมอในยามวิกฤต บัดนี้... มันกลับว่างเปล่า *“ระบบขัดข้องเนื่องจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความเข้มข้นสูง”* ข้อความแจ้งเตือนครั้งสุดท้ายก่อนที่ระบบ ‘Insight Eye’ จะดับวูบลง ยังคงหลงเหลือเป็นรอนภาพจางๆ ในความทรงจำ นั่นหมายความว่า ในวินาทีเป็นตายนี้ เขาถูกตัดขาดจากตัวช่วยอันทรงพลังทอดทิ้งไว้ให้อยู่ตามลำพังกับสัญชาตญาณดิบของมนุษย์ “แฮ่ก...” คินพยายามควบคุมลมหายใจให้สม่ำเสมอที่สุด แผ่นหลังแนบชิดติดกับเสาคอนกรีตเย็นเยียบ มือขวาถือท่อนเหล็กผุกร่อนที่ฉวยมาได้จากพื้น ความชื้นจากเหงื่อที่ฝ่ามือทำให้เหล็กนั้นลื่นจนแทบจะหลุดร่วง สติปัญญาและตรรกะที่เคยฝึกฝนร่วมกับอาจารย์รินกำลังถูกทดสอบอย่างแท้จริง ไร้ซึ่งตัวเลขวิเคราะห์ความน่าจะเป็น ไร้ซึ่งกรอบสีแดงที่ชี้จุดอ่อนของศัตรู มีเพียงสายตาคู่หนึ่ง หูที่ต้องคอยเงี่ยฟังเสียงสะท้อน และประสาทสัมผัสทุกส่วนที่ถูกปลุกให้ตื่นตัวถึงขีดสุด *กริ๊ก...* เสียงรองเท้ากระทบเข้ากับเศษกรวดดังแผ่วเบามาจากทางด้านซ้าย คินไม่รอช้า เขาอาศัยความมืดพุ่งตัวออกไปทันทีโดยไม่ส่งเสียง แม้ว่าสัญชาตญาณจะร้องเตือนว่าการบุ่มบ่ามคือความตาย แต่ในสถานการณ์ที่ถูกต้อนจนมุม การชิงลงมือมักสร้างความได้เปรียบมากกว่าการรอให้ถูกล่า ท่อนเหล็กในมือถูกตวัดเหวี่ยงออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มี เล็งไปยังทิศทางของเงาสะท้อน *ปึ้ง!* แรงปะทะสะท้อนกลับมาจนชาไปถึงหัวไหล่ ท่อนเหล็กกระแทกเข้ากับเสาปูนอย่างจังจนเกิดประกายไฟวาบขึ้นในความมืด ความว่างเปล่าที่สัมผัสได้บอกให้รู้ว่าเขาฟาดโดนเพียงอากาศธาตุ! *พลาดเป้า!* “ปฏิกิริยาไวใช้ได้... แต่ทิศทางยังดิบเกินไป” เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังขึ้นที่ด้านหลัง ห่างออกไปไม่ถึงก้าว! ขนทั่วร่างของคินลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ความรู้สึกอันตรายแผ่ซ่านปกคลุมผิวหนังราวกับถูกกรีดด้วยใบมีดคมกริบ เขาก้มตัวลงต่ำสุดขีดพร้อมกับหมุนตัวกลับหลังเพื่อใช้ข้อศอกกระแทกเข้าหาจุดยุทธศาสตร์ของอีกฝ่ายตามตำราการเอาตัวรอดขั้นพื้นฐาน แต่ทว่า ข้อมือของเขากลับถูกคว้าเอาไว้ได้อย่างแม่นยำรากับอีกฝ่ายอ่านทางออกทั้งหมด แรงบิดมหาศาลกดลงมาที่ข้อมือจนกระดูกแทบจะลั่น คินนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เขารู้ดีว่าหากฝืนงัดข้อกับอีกฝ่ายมีแต่กระดูกจะหักเป็นแน่แท้ สมองที่ไร้ระบบช่วยเหลือเริ่มทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อหาทางรอด *ถ้าสู้ด้วยแรงไม่ได้... ก็ต้องสู้ด้วยความไม่สมเหตุสมผล* คินตัดสินใจทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงไปข้างหน้า ปล่อยให้ข้อมือถูกบิดตามแรงเพื่อลดแรงต้านทาน ก่อนจะใช้ศีรษะพุ่งชนสวนกลับไปในทิศทางของเสียงอย่างเต็มแรง *ตุบ!* เสียงกระแทกหนักๆ ดังขึ้นตามด้วยเสียงสูดปากด้วยความเจ็บปวด แรงบิดที่ข้อมือคลายออกชั่วขณะ นั่นคือช่องว่างเพียงเสี้ยววินาทีที่เขาเฝ้ารอ คินถอยหลังกรูดออกไปสามก้าว หายใจหอบโยน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ในความมืดที่ปรับสายตาจนคุ้นเคย เงาร่างของบุคคลปริศนาก็เริ่มปรากฏชัดเจนขึ้น ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเข้ม ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้เงาของฮู้ด ทว่า สิ่งที่ทำให้คินต้องเบิกตากว้างไม่ใช่ร่องรอยการบาดเจ็บที่หน้าผากของอีกฝ่ายจากการพุ่งชนเมื่อครู่ แต่เป็นประกายในดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่คุ้นเคยอย่างประหลาด “อาจารย์...?” คินหลุดปากกระซิบออกมาด้วยความตกใจระคนสงสัย ร่างนั้นไม่ได้ตอบรับในทันที ทว่า รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากกลับปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด ก่อนที่เสียงเรียบเฉยคุ้นหจะเอ่ยขึ้น ทำลายความตึงเครียดทั้งหมดลง “สอบตกเรื่องการบริหารพลังงาน... แต่สอบผ่านเรื่องความเด็ดเดี่ยวในสถานการณ์คับขัน” อาจารย์รินยกมือขึ้นแตะรอยแดงบนหน้าผากเบาๆ ก่อนจะปรายตามองท่อนเหล็กในมือของลูกศิษย์ “จำไว้, คิน... ในยามที่เทคโนโลยีทรยศเธอ สิ่งเดียวที่จะพยุงเธอให้รอดชีวิตไม่ใช่ระบบอัจฉริยะใดๆ แต่คือสัญชาตญาณและการตัดสินใจที่กล้าหาญต่างหาก” คินยืนนิ่งค้าง สมองประมวลผลเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ความสงสัยที่อัดแน่นอยู่ในอกถูกแทนที่ด้วยความโล่งอกอย่างฉับพลัน ทว่า ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงระดับวิกฤตก็ดังขึ้นมาจากเครื่องมือสื่อสารสำรองที่ตกอยู่บนพื้น *ตี๊ด... ตี๊ด... ตี๊ด...* หน้าจอขนาดเล็กที่ควรจะดับสนิท กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยแสงสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนใหม่ที่ถูกส่งตรงมาจากฐานข้อมูลลับขององค์กรที่พวกเขาตามหา **[แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบรหัสผ่านนิรภัยถูกใช้งานในรัศมี 50 เมตร]** **[เป้าหมาย: บุคคลที่สาม กำลังเข้าสู่พื้นที่ปิดตาย]** **[คำเตือนจากระบบ: บุคคลนี้... ไม่ได้มีรายชื่ออยู่ในฐานข้อมูลเดิมของคุณริน]** อาจารย์รินหุบยิ้มฉับพลัน ใบหน้าเย็นชาหันขวับไปมองยังทางเข้าห้องใต้ดินที่มืดมิดอีกครั้ง ในขณะที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่กำลังเร่งความเร็วใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว... -- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับคินและอาจารย์รินในบทนี้นะครับ