งานเลี้ยงหน้ากาก

"จำไว้... รอยยิ้มของคนในสังคมชั้นสูง ไม่ได้แปลว่าเขาเป็นมิตร และความเงียบของพวกเขา ไม่ได้แปลว่าไม่รู้เห็นอะไรทั้งสิ้นครับ คิน" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งดังลอดผ่านหน้ากากขนนกสีดำสนิท อาจารย์รินขยับตัวเข้ามาชิดเล็กน้อยเพื่อจัดปมเนคไทสูทสั่งตัดพิเศษให้ผม มือเรียวภายใต้ถุงมือสีขาวขยับอย่างคล่องแคล่ว แววตาคมกริบหลังหน้ากากจับจ้องไปที่ประตูบานคู่เบ้อเริ่มตรงหน้า ซึ่งเบื้องหลังนั้นคือห้องโถงจัดเลี้ยงของคฤหาสน์ตระกูลวรากุล สังคมไฮโซที่เต็มไปด้วยหน้ากากและคำลวง ผมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ พร้อมกับเรียกใช้งานทักษะพิเศษในห้วงความคิด *[ติ๊ง! เปิดใช้งานระบบ Insight Eye (ระดับกลาง)]* ดวงตาของผมกะพริบรับข้อมูลเป็นละอองแสงสีฟ้าจางๆ ที่ลอยเคว้งอยู่ในอากาศ ทันทีที่มองผ่านเลนส์หน้ากากแฟนسي ข้อมูลเชิงลึกของวัตถุและสภาพจิตใจของคนรอบข้างก็เริ่มปรากฏขึ้นบนจออินเตอร์เฟซโปร่งแสง คราบไคลและความลับของเหล่าเศรษฐีที่ซุกซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าราคาแพงถูกเปิดเผยออกมาทีละน้อย... นี่แหละคือสนามรบของพวกเราในค่ำคืนนี้ ประตูกลไกไม้สักทองค่อยๆ ถูกผลักเปิดออก เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ พร้อมกับกลิ่นอายของแชมเปญชั้นดีและน้ำหอมราคาแพงที่ลอยอวลเตะจมูก เราก้าวเข้าไปในงานเลี้ยงหน้ากาก ท่ามกลางผู้คนในชุดราตรีและสูทหรูหราที่กำลังพูดคุยหัวเราะกันอย่างออกรส ทุกคนต่างสวมหน้ากากอำพรางใบหน้าที่แท้จริง เพื่อปิดบังตัวตนและผลประโยชน์ที่กำลังเชือดเฉือนกันใต้โต๊ะอาหาร "อย่าทำหน้าเครียดแบบนั้นสครับ คุณหนูนักสืบ" อาจารย์รินเอ่ยแซเบาๆ ระหว่างที่เธอยื่นแขนมาคล้องแขนผมไว้ตามบทบาทคู่เดייטที่ได้รับมอบหมาย "ถ้าคุณทำหน้าเหมือนกำลังไขคดีฆาตกรรมกลางสี่แยกแบบนี้ เดี๋ยวพวกเขาก็รู้ตัวกันหมดหรอกครับว่าเราไม่ใช่แขกรับเชิญตัวจริง" "ผมแค่กำลังคำนวณความน่าจะเป็นของคนที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องซ้ายมือต่างหากครับอาจารย์" ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ปั้นแต่งขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบตามตำราสังคมสงเคราะห์ "ผู้ชายในชุดสูทสีเทาลายทางคนนั้น... อัตราการเต้นของชีพจรผ่านเส้นเลือดที่ขมับขวาบ่งบอกว่าเขากำลังประหม่า และกระเป๋าเอกสารที่เขาถือแนบตัวตลอดเวลา มีวัตถุโลหะซ่อนอยู่ น้ำหนักประมาณแปดร้อยกรัม... ไม่ใช่ปืน ก็คงเป็นเอกสารลับชิ้นสำคัญที่เกี่ยวข้องกับคดีที่เราตามหา" อาจารย์รินเหลือบสายตามองตามทิศทางที่ผมบอก เลนส์หน้ากากของเธอสะท้อนแสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัล "สายตาเฉียบคมขึ้นนี่ครับ... สมกับที่เป็นลูกศิษย์ของผม" เธอกระซิบชื่นชมด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงความภูมิใจไว้จางๆ "แต่เป้าหมายของเราคืนนี้ไม่ใช่แค่ชายคนนั้นครับ... มองไปที่ระเบียงชั้นสองตรงนั้นสครับ" ผมหันไปมองตาม ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในหน้ากากรูปปีศาจสีทองกำลังยืนจิบไวน์มองลงมาที่งานเลี้ยงเบื้องล่าง ร่างกายของเขานิ่งสนิทราวกับรูปปั้น แต่ระบบ *Insight Eye* ของผมกลับส่งเสียงเตือนดังลั่นในหัว ตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบถี่รัวอยู่เหนือศีรษะของชายคนนั้น *[คำเตือน! ตรวจพบจิตสังหารระดับสูง และวัตถุอันตรายประเภทสารเคมีระเหยไวในรัศมี 5 เมตร]* *[เป้าหมาย: 'โครู' สมาชิกแถวหน้าขององค์กรเงามืดที่เชื่อมโยงกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อสามเดือนก่อน]* หัวใจของผมกระตุกวูบ ทุกอย่างรอบตัวเหมือนจะเคลื่อนไหวช้าลง บรรยากาศแสนหรูหราในงานเลี้ยงมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากระเบียงชั้นสอง "ดูเหมือนว่าพวกมันจะรู้ตัวว่าเรากำลังตามหาเบาะแสแล้วนะครับอาจารย์" ผมกระซิบเสียงต่ำ พลางกระชับข้อมือที่ซ่อนอุปกรณ์แกะรอยและเครื่องมือสื่อสารขนาดจิ๋ว อาจารย์รินไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เธอยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบเบาๆ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความเยือกเย็น ราวกับนักล่าที่กำลังรอจังหวะตะครุบเหยื่อ "ถ้าอย่างนั้น... ก็ได้เวลาเปิดฉากละครฉากใหญ่แล้วล่ะครับ คิน" เธอยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและอันตรายในเวลาเดียวกัน "ทำให้พวกเขาเห็นหน่อยสิครับว่า นักสืบแห่งแฟ้มคดีลับไม่ได้มีดีแค่การยืนมองตัวเลขสถิติบนหน้าจอ" ทันใดนั้น ไฟในห้องโถงจัดเลี้ยงทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ เสียงดนตรีคลาสสิกหยุดชะงักลงทันที ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องตกใจของผู้คนในงานที่เริ่มแตกตื่น ในความมืดสนิทนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังวิ่งตรงเข้ามาหาเราจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังลอดผ่านความมืดเข้ามาข้างหูของผม *"ยินดีต้อนรับสู่กับดัก... คุณนักสืบ"* (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางเคียงข้างคินมาจนถึงบทนี้นะครับ แฟ้มคดีลับ007 สัญญาว่าจะพาฝ่าวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้ในตอนถัดไปครับ!)