ปมปริศนาที่ขยายวงกว้าง

"รหัสผ่านถูกปฏิเสธเป็นครั้งที่เจ็ด... คิน คุณกำลังเล่นกับไฟที่ใหญ่กว่าที่เราประเมินไว้มากนะครับ" เสียงทุ้มต่ำของอาจารย์รินดังขึ้นท่ามกลางความมืดมัวของห้องปฏิบัติการใต้ดิน แสงไฟนีออนสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบใบหน้าด้านข้างที่คมคายและจริงจังของเธอ บนโต๊ะทำงานเต็มไปด้วยเอกสารคดีฆาตกรรม อำพราง และอุบัติเหตุย้อนหลังในรอบห้าปีที่ถูกกางทับซ้อนกันราวกับใยแมงมุม ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอัปชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองผสมผสานกับกลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดบนโต๊ะ ดวงตาของผมกวาดมองหน้าจอที่กำลังแสดงผลข้อมูลด้วยสมาธิที่ถูกเร่งเร้าถึงขีดสุด ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบ *'Insight Eye'* ดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับออร่าแสงสีทองจางๆ ที่ทาบทับลงบนแผนที่ดิจิทัลของเมืองหลวง เส้นสีแดงจำนวนมากที่เคยกระจัดกระจาย บัดนี้เริ่มเชื่อมโยงเข้าหากันอย่างเป็นระบบ ราวกับหลอดเลือดฝอยที่หล่อเลี้ยงร่างยักษ์ไร้เงา "มันไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรมเฉพาะบุคคลแล้วล่ะครับอาจารย์..." ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความตึงเครียดไว้ทุกอณู "ดูโครงสร้างรหัสของคดีสิครับ สัญลักษณ์รูปดอกกุหลาบหนามสามดอกที่สลักไว้บนกระดูกของผู้ตายในคดีเมื่อวาน... มันเป็นรหัสชุดเดียวกับคดีลักขโมยวัตถุโบราณที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติเมื่อปีที่แล้ว และเป็นรูปแบบเดียวกับอุบัติเหตุรถบรรทุกพุ่งชนนักการเมืองท้องถิ่นเมื่อเดือนก่อนด้วยครับ" อาจารย์รินชะงักมือที่กำลังพิมพ์แป้นพิมพ์ เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาสนเท่ห์และเย็นชาคู่นั้นกวาดมองตามเส้นสายสีแดงที่ระบบของผมดึงข้อมูลขึ้นมาแสดงผล ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องใต้ดินชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องเซิร์ฟเวอร์ที่ดังฮัมเบาๆ เป็นแบ็กกราวด์ "หมายความว่า..." อาจารย์รินเริ่มเอ่ยเสียงเบา แต่ทรงพลัง "องค์กรนั้นไม่ได้เพิ่งแทรกซึมเข้ามา แต่พวกมันฝังรากลึกอยู่ในโครงสร้างอำนาจของเมืองนี้มานานจนเราคาดไม่ถึงแล้ว... ทั้งตำรวจระดับสูง นักการเมือง และแม้แต่สถาบันการเงิน" "ถูกต้องครับ" ผมพยักหน้ารับช้าๆ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านตั้งแต่สันหลังลามไปถึงปลายนิ้ว ระบบ *'Insight Eye'* ของผมกำลังทำงานหนักหน่วงจนเส้นเลือดขมับเต้นตุบๆ ข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่สมองเพื่อประมวลผลความเชื่อมโยง ยิ่งผมมองลึกลงไปในรายละเอียดมากเท่าไหร่ ความจริงที่ปรากฏก็ยิ่งน่าสะพรึงกลัวมากขึ้นเท่านั้น เมืองที่เราอาศัยอยู่ เดินทางไปเรียน และใช้ชีวิตทุกวัน แท้จริงแล้วเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ถูกชักใยอยู่เบื้องหลังโดยองค์กรปริศนา ผมจำได้แม่นยำถึงเหตุการณ์เมื่อตอนที่แล้วที่เราเกือบจะสาวไปถึงตัวการใหญ่ แต่กลับถูกตัดตอนอย่างเลือดเย็นด้วยฝีมือของคนในเครื่องแบบ วันนี้ หลักฐานทุกชิ้นกำลังตะโกนบอกความจริงที่น่าอึดอัดใจว่า *เรากำลังสืบสวนคดีที่ผู้รักษากฎหมายครึ่งหนึ่งของเมืองนี้คือศัตรู* "คุณไหวไหม คิน" อาจารย์รินหันมามองผมด้วยหางตา แววตาของเธอมีความห่วงใยซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นที่เป็นเอกลักษณ์ มือเรียวบางเลื่อนแก้วกาแฟอุ่นๆ มาให้ผม "สีหน้าของคุณแย่มาก ระบบกำลังสูบพลังงานของคุณไปเกินขีดจำกัดแล้วนะครับ" "ผมยังไหวครับอาจารย์" ผมฝืนยิ้มบางๆ แม้ว่าเหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มกรอบหน้า "ถ้าเราถอยตอนนี้ แปลว่าเหยื่อผู้บริสุทธิ์ในคดีต่อไปจะต้องตายฟรี และความพยายามทั้งหมดของเราจะสูญเปล่า... ผมยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ" ทว่า ในวินาทีที่ผมกำลังจะอธิบายทฤษฎีการวางแผนขั้นต่อไป หน้าจอหลักของคอมพิวเตอร์ก็เกิดอาการกระพริบถี่ๆ แสงสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอย่างกะทันหัน! พรึบ! ไฟนีออนในห้องปฏิบัติการดับลงทั้งหมด เหลือเพียงแสงกะพริบสีแดงจากหน้าจอฉุกเฉิน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดังลั่นห้อง *หวอ... หวอ...* "เกิดอะไรขึ้น!" อาจารย์รินดีดตัวลุกขึ้นยืนในเสี้ยววินาที มือขวาตวัดไปคว้าด้ามมีดสั้นยุทธวิธีที่ซ่อนไว้ใต้เข็มขัดอย่างคล่องแคล่ว สายตากวาดมองไปรอบห้องด้วยสัญชาตญาณนักรบ "ระบบป้องกันถูก override จากภายนอกครับ..." ผมกวาดสายตามองหน้าจอที่รันโค้ดรัวเร็วด้วยความตกใจ ข้อมูลทั้งหมดที่เราเพิ่งค้นพบกำลังถูกลบหายไปทีละไฟล์อย่างเป็นระบบ "ไม่ใช่แค่แฮก... แต่พวกมันกำลังดาวน์โหลดข้อมูลทั้งหมดที่เรามี และ..." ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบหลักดังแทรกเข้ามาในหัวของผมอย่างชัดเจน พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าถึงพื้นที่เป้าหมายโดย 'ผู้สังเกตการณ์ระดับสูง'] [คำเตือน: คุณและเป้าหมาย (อาจารย์ริน) ถูกล็อกเป้าหมายจากภายนอก รัศมี 50 เมตร] [ภารกิจลับระดับ SSS: "รอดชีวิตจากการกวาดล้างรากแก้ว" เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้] ประโยคสุดท้ายยังไม่ทันจางหาย เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินบันไดเบื้องบน พร้อมกับเสียงเคาะโลหะกระทบกำแพงเป็นจังหวะ ราวกับเสียงกริมม์รีปเปอร์ที่กำลังเดินมาเคาะประตูห้องเพื่อทวงถามวิญญาณ อาจารย์รินหันมาสบตาผม ใบหน้าของเธอไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายตาที่คมกริบดั่งใบมีด "คิน... เตรียมตัวให้พร้อม พวกมันมาเร็วกว่าที่เราคิด" (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางเคียงข้างคินมาจนถึงบทนี้นะครับ แฟ้มคดีลับ007 สัญญาว่าจะพาฝ่าวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้ในตอนถัดไปครับ!)