กับดักของคนร้ายหรือแค่เรื่องบังเอิญ

เสียงบานพับประตูเหล็กที่เสียดสีกันจนเกิดเสียงแหลมสูงบาดหู ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องเก็บเอกสารอับชื้น ไฟฉุกเฉินสีแดงบนเพดานยังคงกะพริบสลับติดและดับ สร้างจังหวะการเคลื่อนไหวแบบภาพส Lofi ที่ทำให้ทุกสิ่งรอบตัวดูบิดเบี้ยว เงาร่างสูงใหญ่ที่ก้าวล่วงเข้ามาในเขตหวงห้ามหยุดยืนนิ่งอยู่ที่ธรณีประตู บรรยากาศกดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวในอก คินก้าวเท้าถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ มือซ้ายเอื้อมไปดึงชายเสื้อของอาจารย์รินที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าอย่างระมัดระวัง แม้ในสถานการณ์ที่อันตรายและชวนอึดอัดนี้ แผ่นหลังของหญิงสาวก็ยังคงตั้งตรงราวกิ่งสนที่ไม่ยอมลู่ตามลม สัมผัสเย็นเยียบจากปลายนิ้วของเธอที่แตะลงบนหลังมือของเขาเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนไร้เสียงว่า *“ตั้งสติ”* "มาเร็วกว่าที่คำนวณไว้สามนาทีสิบสองวินาทีนะครับ... แขกยามวิกาล" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของอาจารย์รินดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอกล่าวออกไปโดยไม่มีแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตาสีเข้มคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินความสูง รูปร่าง และองศาการลงน้ำหนักก้าวเดินของชายแปลกหน้าคนนั้น เงาร่างสูงใหญ่ขยับตัวเล็กน้อย เสียงหัวเราะในลำคอต่ำทุ้งดังลอดออกมาจากหน้ากากกันฝุ่นสีดำที่สวมปิดบังใบหน้าครึ่งล่าง "คิดไม่ถึงเลยว่าสำนักงานที่ใกล้จะปิดตัวลงอย่างหอสมุดกลาง จะมีหนูตัวใหญ่แอบเข้ามาขุดคุ้ยเรื่องที่ไม่ควรยุ่ง... อาจารย์ริน แห่งหน่วยสืบสวนพิเศษ หรือผมควรเรียกว่าผู้ลี้ภัยดีล่ะครับ?" น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด คินขมวดคิ้วแน่น สมองส่วนหน้าทำงานอย่างหนักเพื่อประมวลผลข้อมูล ทันทีที่เขาสมาธิแน่วแน่ ระบบช่วยเหลือในหัวใจของเขาก็ทำงานขึ้นมาทันที [ติ๊ง! ตรวจพบสภาพแวดล้อมอันตรายระดับ A] [เปิดใช้งานระบบวิเคราะห์ด่วน: 'Insight Eye'] [เป้าหมาย: บุคคลสวมหน้ากาก (ไม่ทราบชื่อ)] [- วิเคราะห์การแต่งกาย: แจ็คเก็ตกันหนาวผ้าใบแคนvasหนาพิเศษเพื่ออำพรางรูปร่าง มีคราบคาร์บอนสีดำติดอยู่บริเวณข้อศอกด้านขวา (บ่งบอกถึงการใช้งานเครื่องมือเชื่อมโลหะในรอบ 24 ชั่วโมงที่ผ่านมา)] [- วิเคราะห์ภาษากาย: น้ำหนักทิ้งลงที่ขาซ้าย 60% ขาขวา 40% มีอาการเกร็งที่กล้ามเนื้อต้นคอเล็กน้อย เป็นท่าเตรียมพร้อมสำหรับการพุ่งเข้าประชิดตัวหรือชักอาวุธซ่อนเร้น] [- ข้อสังเกตพิเศษ: ลายมือรอยเปื้อนหมึกสีน้ำเงินจางๆ ที่มุมกระเป๋าเสื้อด้านใน ตรงกับหมึกพิมพ์ของแฟ้มคดีหมายเลข 404 ที่หายไปจากชั้นวางเมื่อสัปดาห์ก่อน] ข้อมูลจำนวนมากหลั่งไหลเข้าสู่สมองของคินภายในเสี้ยววินาที ทำให้เขาสามารถมองทะลุผ่านความมืดและคำพูดขู่ขวัญของอีกฝ่ายได้อย่างทะลุปรุโปร่ง "คุณไม่ได้บังเอิญผ่านมาที่นี่แน่นอนครับ" คินก้าวออกมาจากเงาของอาจารย์รินเล็กน้อย ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเธอ น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "คราบคาร์บอนที่ข้อศอกขวา กับรอยเปื้อนหมึกของคดีหมายเลข 404 บนกระเป๋า... คุณคือคนเดียวกับคนที่พยายามจัดฉากการตายของบรรณารักษ์อาวุโสเมื่อสามวันก่อนสินะครับ" เงาร่างนั้นชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาภายใต้ความมืดหรี่มองเด็กหนุ่มรูปร่างผอมเพรียวที่กล้าต่อปากต่อคำกับตนเองอย่างพิจารณา "เด็กน้อย... การรู้มากเกินไปในสถานที่แบบนี้ ไม่ได้ช่วยให้สอบผ่านหรอกนะ มันจะทำให้เธอมีอายุสั้นลงต่างหาก" สิ้นคำพูด ร่างนั้นก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับเสือชีตาร์ที่ตะครุบเหยื่อ ประกายแวววาวของโลหะมีคมถูกชักออกจากสาบเสื้อสะท้อนแสงไฟฉุกเฉินสีแดงวาบเป็นทางยาว! "ระวังครับ!" คินอุتทานเตือนพร้อมกับหัวใจที่กระตุกวูบ ทว่า อาจารย์รินหาได้สะดุ้งสะเทือนไม่ ร่างเพรียวบางของเธอเคลื่อนไหวอย่างงดงามและเด็ดขาดราวกับสายน้ำที่หลบหลีกคมมีด เธอหมุนตัวหลบวิถีการแทงในระยะประชิดได้อย่างฉิวเฉียด ปลายนิ้วเรียวยาวพุ่งเข้ากระแทกที่จุดชีพจรบริเวณข้อศอกของคนร้ายอย่างแม่นยำไร้ที่ติ เสียงอาวุธโลหะร่วงหล่นกระทบพื้นปูนดังเค้งคว้าง! "ปฏิกิริยาตอบสนองไม่เลวครับ แต่อาศัยแค่แรงและกำลังเพื่อปิดปากคน คงใช้ไม่ได้ผลกับที่นี่หรอกนะคะ... เอ้ย... หรอกครับ" อาจารย์รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เยือกเย็น เผลอใช้คำพูดติดปากสมัยก่อนทำเอาคินเกือบหลุดยิ้มออกมาท่ามกลางสถานการณ์เป็นตาย คนร้ายกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวดจากการถูกกดจุด ก่อนจะอาศัยจังหวะชุลมุนเหวี่ยงศอกซ้ายใส่เอวของอาจารย์ริน แต่วินัยการต่อสู้ของเธอนั้นเหนือกว่าหลายขุม เธอใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือของมันแล้วบิดล็อกไขว้หลังอย่างรวดเร็ว เสียงกระดูกข้อต่อลั่นกรอบเบาๆ พร้อมกับเสียงร้องสบถด้วยความเจ็บปวดหลุดออกมาจากปากของคนร้าย "บอกแรงจูงใจของคุณมาซะดีๆ ครับ" คินเดินเข้าไปใกล้ คุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อค้นกระเป๋าเสื้อของคนร้าย และดึงสมุดบันทึกเล่มเล็กที่เปื้อนคราบเลือดออกมา "แฟ้มคดีนี้ไม่ได้ถูกทำลาย... แต่มันถูกซ่อนเอาไว้เพื่อรอเวลาให้ใครสักคนมาเจอ เพื่อชี้นำพวกเรามายังกับดักนี้... ทำไมถึงต้องทำถึงขนาดนี้? ใครเป็นคนสั่งคุณ?" คนร้ายหัวเราะเยาะในลำคอ เลือดสีแดงสดไหลซึมมุมปากใต้หน้ากาก "แกคิดว่าแกกำลังไขคดีอยู่เหรอ... หึ... พวกแกเป็นแค่หมากตัวกระจิ๋วหลิวที่เดินมาติดกับดักที่พวกเราวางไว้ตั้งแต่แรกต่างหาก ดูนาฬิกาของคุณสิครับ... เด็กน้อย" คินขมวดคิ้วด้วยความสังหรณ์ใจบางอย่าง เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตนเอง เข็มวินาทีสีแดงกำลังเดินหน้าอย่างเชื่องช้า แต่ทว่า เสียงสัญญาณเตือนภัยเพลิงไหม้อันน่าหนวกหูระดับเสียงสูงก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นกะทันหัน! *ปี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!* แสงไฟฉุกเฉินสีแดงดับวูบลงพร้อมกันทั้งหมด แทนที่ด้วยแสงไฟสีส้มสว่างจ้าของระบบสปริงเกอร์ดับเพลิงที่เริ่มพ่นละอองน้ำลงมาห่าใหญ่ ทั่วทั้งห้องเก็บเอกสารเต็มไปด้วยหมอกละอองน้ำทึบหนาจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วของตัวเอง "แย่แล้วครับ! นี่ไม่ใช่ระบบดับเพลิงอัตโนมัติ... แต่มันคือแก๊ส..." คินพยายามตะโกนแข่งกับเสียงสัญญาณเตือนภัย ร่างกายเริ่มรู้สึกวิงเวียนและหนักอึ้งอย่างผิดปกติ ตาสองข้างพร่ามัวลงทันทีเมื่อสูดดมไอระเหยแปลกปลอมเข้าไปในปอด อาจารย์รินรีบคว้าแขนของคินไว้แน่น แรงดึงของเธอบ่งบอกถึงความตื่นตัวขั้นสุด "คิน! กลั้นหายใจ! มันไม่ใช่แก๊สสลบธรรมดา..." ท่ามกลางม่านละอองน้ำและควันขาวที่ปกคลุมไปทั่ว มือปริศนาคู่หนึ่งก็ยื่นออกมาจากความมืดคว้าจับข้อเท้าของคนร้ายที่นอนอยู่บนพื้น แล้วกระชากลากตัวหายลับไปหลังชั้นวางเอกสารเหล็กขนาดใหญ่ในพริบตา คินพยายามเพ่งมองผ่านม่านหมอกสีขาวด้วยดวงตาที่พร่ามัว แต่ภาพเบื้องหน้ากลับหมุนเคว้งและดับวูบลง [ติ๊ง! แจ้งเตือนสถานการณ์วิกฤตระดับ SSS] [ผู้ใช้ได้รับสารพิษไม่ทราบชนิด อัตราการเต้นของหัวใจเกินขีดจำกัด] [ระบบ 'Insight Eye' กำลังทำการรีบูตฉุกเฉิน...] [คำเตือน: ตรวจพบการเข้าใกล้ของ 'บุคคลต้องห้าม' รหัสผ่านระดับผู้บริหารสูงสุดกำลังถูกปลดล็อกที่ห้องควบคุมชั้นใต้ดิน...] เสียงแจ้งเตือนสุดท้ายดังขึ้นก้องในโสตประสาท ก่อนที่สติทั้งหมดจะดับวูบลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งที่กำลังเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายของพวกเขาในความมืดมิด... *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันในบทนี้นะครับ