เมื่อตัวประกอบต้องฉายแสง

กลิ่นฉุนของน้ำยาฟอกขาวและคราบเขม่าดินปืนที่ยังจางอยู่บนพื้นห้องสอบสวนชั้นสามของสถานีตำรวจนครบาล ไม่ได้ทำให้คินรู้สึกอึดอัดเท่ากับสายตานับสิบชีวิตที่กำลังจ้องมองมาทางเขาในตอนนี้ "นายแน่ใจนะ... ว่าทั้งหมดนี่เกิดขึ้นภายในเวลาไม่ถึงเจ็ดนาที?" สารวัตรวิชัย หัวหน้าทีมสืบสวนคดีฆาตกรรมห้องปิดตาย วางแฟ้มคดีลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดังสนั่น ดวงตาคมกริบผ่านกรอบแว่นสายตาจ้องมองเด็กหนุ่มมัธยมปลายในชุดนักเรียนรีดเรียบที่ยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างพิจารณา คินไม่ได้แสดงท่าทีหวาดหวั่น เขากลับยกมือขึ้นจัดปกเสื้อเบาๆ ก่อนจะสบตากลับด้วยรอยยิ้มสุภาพที่อ่านไม่ออก "ความจริงแล้ว... ผมใช้เวลาไปแค่ห้านาทีกับอีกสี่สิบสองวินาทีครับ สารวัตร" คินตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "เศษดินสอที่ตกอยู่ใต้พรมบอกทิศทางการงัดแงบ รอยคราบน้ำบนแก้วกาแฟบ่งบอกเวลาที่เหยื่อเสียชีวิตก่อนสารพิษจะออกฤทธิ์ และที่สำคัญที่สุด... รอยยับที่มุมกระดาษโน้ตในมือของคนร้ายต่างหากล่ะครับ ที่ยืนยันว่าจดหมายฉนั้นไม่ได้ถูกเขียนโดยผู้ตาย" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสอบสวนชั่วขณะ ก่อนที่เสียงปรบมือเบาๆ จะดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง อาจารย์รินก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว ร่างเพรียวบางในชุดสูทสีเข้มขยับแว่นตากันแดดขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยภายใต้เลนส์สีชาฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด แม้ริมฝีปากบางเฉียบจะยังคงเม้มเป็นเส้นตรงตามนิสัยเดิมของเธอ "ทำได้ไม่เลวเลยนี่ เจ้าเด็กหน้าจืด" เสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น "นายเกือบทำให้อาจารย์ต้องเหนื่อยลงมือเองซะแล้ว" "ขอบคุณสำหรับคำชมครับอาจารย์ แต่ผมคิดว่าผมแค่วิ่งตามร่องรอยที่อาจารย์ทิ้งไว้ให้ทันต่างหาก" คินตอบพร้อมรอยยิ้มเจือนิดๆ เชิงถ่อมตัว ทว่าในใจของเขากลับกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ระบบ 'Insight Eye' กำลังส่งเสียงเตือนยิบๆ อยู่ในหัว [ติ๊ง!] [ระบบประเมินผลการไขคดีเสร็จสิ้น] [ระดับความยาก: B+] [คะแนนความแม่นยำ: 98.5%] [ท่านได้รับฉายาใหม่: "เด็กใหม่ตัวตึง" (New Blood Prodigy)] [ปลดล็อกทักษะเสริม: 'การอ่านภาษากายระดับกลาง' (Intermediate Body Language Reading)] กระแสความอบอุ่นไหลเวียนไปทั่วร่าง พร้อมกับความรู้สึกตื่นตัวที่แผ่ซ่านไปถึงปลายนิ้ว คินแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจ ทว่าเขารู้ดีว่าสายตาของนายตำรวจรุ่นพี่รอบห้องในตอนนี้ได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความสงสัยดูแคลน กลายเป็นความทึ่งและยอมรับในความสามารถที่เกินวัย "เด็กหนุ่มคนนี้เป็นใครมาจากไหนกันวะ..." เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นจากกลุ่มตำรวจฝ่ายสืบสวน "ไขคดีที่พวกเรามืดแปดด้านมาสามวันได้ภายในไม่กี่นาทีเนี่ยนะ? ปีศาจชัดๆ!" สารวัตรวิชัยถอนหายใจยาวเหยียด ยอมรับความพ่ายแพ้ด้วยรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะโบกมือไล่ "เอาล่ะๆ กลับไปเรียนหนังสือของพวกเธอซะไป คดีนี้ปิดฉากลงได้อย่างสวยงามเพราะสมองของเด็กคนนี้แท้ๆ ฉันจะเขียนรายงานความดีความชอบส่งให้ทางสำนักงานใหญ่แน่นอน" คินโค้งตัวคารวะอย่างสุภาพตามวิสัยทัศน์ของกุลบุตร "ขอบพระคุณครับสารวัตร" เขาก้าวเดินออกจากสถานีตำรวจเคียงข้างกับอาจารย์ริน แสงยามบ่ายทอดยาวผ่านยอดไม้กระทบพื้นถนนเป็นเงาสะท้อนทอดยาว บรรยากาศรอบตัวดูผ่อนคลายขึ้นหลังจากความตึงเครียดตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ทว่าในขณะที่คินกำลังจะเอ่ยปากถามถึงแผนการในวันพรุ่งนี้ อาจารย์รินกลับหยุดเดินกะทันหันจนเกือบชน "อาจารย์ครับ? มีอะไรผิดปกติเหรอครับ?" คินถามด้วยความสงสัย พลางกวาดสายตามองรอบตัว อาจารย์รินไม่ได้ตอบทันที เธอยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงให้เงียบ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปยังตรอกซอกซอยฝั่งตรงข้ามที่มีผู้คนพลุกพล่าน บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความสงบเป็นความเย็นยะเยือกในเสี้ยววินาที [คำเตือนจากระบบ Insight Eye!] [ตรวจพบจิตสังหารระดับสูงในรัศมี 50 เมตร!] [เป้าหมาย: ไม่ระบุตัวตน - ความอันตรายระดับ SSS] ก่อนที่คินจะทันได้ตั้งตัว เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งวาบออกมาจากมุมตึก พร้อมกับวัตถุบางอย่างที่สะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายวาววับพุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่! "ก้มลง!" อาจารย์รินตะโกนลั่น พร้อมกับกระชากแขนคินให้หลบวิถีคมมีดได้อย่างหวุดหวิด เสียงโลหะกระทบพื้นคอนกรีตดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ คินล้มกลิ้งไปกับพื้น ฝุ่นละอองคละคลุ้ง เขารีบเงยหน้าขึ้นมองไปยังต้นทางของอาวุธปริศนา และสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบ— บนกำแพงตึกฝั่งตรงข้าม มีนามบัตรสีดำสนิทปักคาอยู่ด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาล บนนั้นไม่มีข้อความใดๆ นอกจากสัญลักษณ์รูป "อีกา" สีเงินยวงที่คุ้นตา และกลิ่นอายของ "องค์กร" ที่เขากำลังตามหา... มันอยู่ใกล้กว่าที่คิด และพวกมันกำลังส่งสารตรงมาถึงเขา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันในบทนี้นะครับ