หลักฐานชิ้นสุดท้าย

เสียงนิ้วมือของผมเคาะลงบนพื้นโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำครึเป็นจังหวะสามสี่ครั้ง ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องใต้ดินของสำนักงานสืบสวนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของกระดาษชำระและฝุ่นผงจากกาลเวลา แสงไฟจากตะเกียงพกพาสะท้อนเงายาวทอดทับบนแฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มที่ถูกเปิดค้างไว้ ตรงหน้าผมคือรายชื่อเจ้าหน้าที่ระดับสูงของหน่วยข่าวกรองสืบสวนพิเศษเจ็ดคน—คนที่ควรจะเป็นแนวหน้าในการปกป้องความยุติธรรม แต่กลับมีรอยหมึกสีแดงจางๆ ถูกวงกลมทับไว้ด้วยฝีมือของระบบ *Insight Eye* ที่ปรากฏขึ้นในคลื่นสายตาของผม ดวงตาของผมกะพริบถี่เพื่อปรับโฟกัส ภาพตรงหน้าไม่ได้เป็นเพียงกระดาษธรรมดาอีกต่อไป ระบบประมวลผลอัจฉริยะกำลังวิเคราะห์รอยนิ้วมือ รอยหมึกพิมพ์ และแม้กระทั่งค่าความผัน "คุณกำลังคิดอะไรอยู่ คิน" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง อาจารย์รินก้าวเท้าออกมาอย่างเงียบเชียบราวกับแมวป่า ร่างเพรียวบางภายใต้เสื้อโค้ทรenกเกอร์สีดำสนิทหยุดยืนพิงโต๊ะไม้ เธอยกกาแฟดำในแก้วกระดาษขึ้นจิบช้าๆ ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองเอกสารบนโต๊ะด้วยความนิ่งสงบ แต่ผมรู้ดีว่าภายใต้ความเยือกเย็นนั้น สมองของเธอกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดเช่นเดียวกับผม "ผมกำลังคิดว่า... พวกเราวางใจคนผิดไปนานแค่ไหนแล้วครับ อาจารย์" ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงของผมราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความหนักอึ้ง "รายชื่อเจ็ดคนนี้ ไม่ใช่แค่สายสืบที่ทำงานพลาด แต่พวกเขาคือ 'หนอนบ่อนไส้' ที่ส่งพิกัดการเคลื่อนไหวของพวกเราให้องค์กรเงามาตลอดสามเดือนที่ผ่านมา" อาจารย์รินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบ เธอโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนผมได้กลิ่นจางๆ ของสนและฝนที่ติดตัวเธอมาตลอดการเดินทาง "หลักฐานที่นายมี มันยังไม่พอที่จะมัดตัวระดับบอสใหญ่ คิน" น้ำเสียงของเธอจริงจัง "พวกมันไม่ได้โง่พอที่จะทิ้งร่องรอยทางการเงินไว้ในบัญชีทางการ รายชื่อนี้เป็นแค่ปลายทาง แต่ถ้าเราเปิดโปงช้าเกินไป... คนที่จะไม่ได้เห็นตะวันพรุ่งนี้จะไม่ใช่พวกมัน แต่จะเป็นเราสองคน" ผมพยักหน้ารับช้าๆ มือขวาเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารแผ่นสุดท้ายขึ้นมา มันคือจดหมายลาออกที่ยังไม่ได้ส่งของหนึ่งในเจ้าหน้าที่ระดับสูง ซึ่งถูกซ่อนไว้ใต้แผ่นไม้ปูพื้น ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกระดาษแผ่นนั้น เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของผมทันที *[ระบบ Insight Eye ตรวจพบวัตถุเป้าหมาย: บันทึกความทรงจำดิจิทัล (Micro-SD Card) ซ่อนอยู่ภายในสันปกเอกสาร]* *[เงื่อนไขปลดล็อก: ต้องถอดรหัสผ่านด้วยรหัสลับเฉพาะตัวของเจ้าหน้าที่รหัส '007']* หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย นี่คือสิ่งที่พวกเราตามหามาตลอดหดหู่ รายชื่อผู้ทรยศตัวจริงเสียงจริงที่ถูกบันทึกภาพและเสียงไว้โดยอดีตสารวัตรผู้ล่วงลับ บันทึกนี้ไม่ใช่แค่หลักฐาน แต่มันคือระเบิดเวลาที่จะสั่นคลอนรากฐานของกรมตำรวจทั้งหมด "อาจารย์ครับ... ช่วยคุมเชิงทางเข้าออกให้ผมที" ผมสูดลมหายใจเข้าลึก and เอ่ยขอร้องด้วยน้ำเสียงมั่นคง "ผมจะทำการถอดรหัสไฟล์นี้เดี๋ยวนี้" อาจารย์รินไม่เอ่ยคำปฏิเสธ เธอดึงปืนพกสั้นออกจากซองหนังข้างลำตัวอย่างรวดเร็ว ตรวจเช็กกระสุนด้วยความคล่องแคล่วก่อนจะเดินไปยืนขวางประตูทางเข้า แผ่นหลังของเธอยืนหยัดอย่างมั่นคง เป็นแนวป้องกันสุดท้ายที่ทำให้ผมรู้สึกอุ่นใจท่ามกลางสถานการณ์ที่บีบคั้นเช่นนี้ ผมหันกลับมาที่หน้าจอแท็บเล็ตขนาดเล็ก ปลายนิ้วพิมพ์รหัสผ่านลงไปตามคำใบ้ที่ซ่อนอยู่ในแฟ้มคดีเก่า การถอดรหัสเปอร์เซ็นต์ค่อยๆ ขยับขึ้นทีละน้อย 10%... 45%... 80%... เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผมของผม ความกดดันภายในห้องเพิ่มสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ทุกวินาทีที่ผ่านไปมีความหมายเท่ากับความเป็นความตาย และในวินาทีที่หน้าจอแสดงผลเลข 100% สำเร็จ ไฟล์วิดีโอความยาวสามนาทีก็เด้งขึ้นมาพร้อมกับเสียงบรรยายของชายคนหนึ่งที่ผมคุ้นเคยดี ชายผู้ที่เป็นอาจารย์คนแรกของผม... คนที่ถูกประกาศว่าเสียชีวิตในอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อปีก่อน หน้าจอฉายภาพของห้องประชุมลับ เจ้าหน้าที่ระดับสูงสามในเจ็ดคนกำลังนั่งล้อมวงรับคำสั่งจากชายสวมหน้ากากปริศนา และเสียงที่ลอดออกมาจากลำโพงแท็บเล็ตก็ทำให้มือของผมแข็งค้างไปชั่วขณะ *“แผนการกำจัดคินและทีมสืบสวนพิเศษ จะเริ่มขึ้นในคืนวันพระจันทร์เต็มดวงนี้... และคนที่ต้องลงมือจัดการพวกมัน ก็คือแก... ผู้อำนวยการ...”* เสียงในวิดีโอยังไม่ทันจบลง ประตูเหล็กบานหนาทางด้านหลังห้องก็ส่งเสียงดัง *กริ๊ก* เบาๆ ขึ้นมา ขัดจังหวะทุกความคิดของผมในทันที อาจารย์รินหันขวับกลับมามองที่ประตู ดวงตาสีเทาเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—เป็นปฏิกิริหาที่ผมไม่เคยเห็นจากเธอมาก่อน "คิน..." เสียงของอาจารย์รินขาดห้วง "เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนในตึกนี้แล้ว..." ไฟนีออนบนเพดานกะพริบติดๆ ดับๆ สองครั้ง ก่อนจะดับสนิทลง เหลือเพียงแสงไฟจากหน้าจอแท็บเล็ตที่ส่องใบหน้าของเราทั้งคู่ให้กลายเป็นสีฟ้าอมเทา และก่อนที่ผมจะทันได้ขยับตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็เริ่มดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก มุ่งตรงมายังห้องที่พวกเรายืนอยู่ด้วยความเร็วที่ไม่อาจปฏิเสธได้ *[แจ้งเตือนจากระบบ SSS: ตรวจพบกองกำลังไม่ทราบฝ่ายระดับสูง 12 นายปิดล้อมพื้นที่ 360 องศา]* *[ภารกิจฉุกเฉิน: เอาชีวิตรอดและนำหลักฐานออกจากอาคารภายใน 3 นาที]* ผมมองหน้าอาจารย์รินในความมืด รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด เธอกลับยกปืนขึ้นเตรียมพร้อมและกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท "พร้อมนะ คิน... ได้เวลาเปิดเผยโฉมหน้าของพวกมันทั้งหมดแล้ว" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับผมในบทนี้นะครับ แฟ้มคดีลับ007 สัญญาว่าจะพาคินและอาจารย์รินฝ่าวงล้อมนี้ไปกระชากหน้ากากคนทรยศในตอนถัดไปอย่างแน่นอนครับ!