อาจารย์ริน คนที่ผมไม่อยากสบตา

กลิ่นจางๆ ของกระดาษเก่าและน้ำยาล้างแผลคละคลุ้งอยู่ในห้องสืบสวนขนาดสิบสองตารางเมตร แสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องกระทบกับแฟ้มคดีคราบเลือดบนโต๊ะไม้สัก ตัวเลขดิจิทัลสีแดงสดในห้วงความคิดของผมยังคงเดินถอยหลังอย่างไร้ความปรานี [เวลาที่เหลือ: 71 ชั่วโมง 59 นาที] "การที่คุณยืนเหม่อมองนาฬิกาตายในหัว ไม่ได้ช่วยให้รอยนิ้วมือบนแก้วกาแฟเมื่อคืนนี้มันชัดเจนขึ้นหรอกนะครับ คิน" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เงาร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก้าวออกมาจากเขตสลัวของชั้นวางหนังสือ แสงไฟตกกระทบสันจมูกโด่งเป็นคมและดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้น—ดวงตาที่ผมพยายามหลีกเลี่ยงการสบมาตลอดสามปีเต็ม อาจารย์รินยืนกอดอก มองตรงมาที่ผมด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ผมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ระบบ *Insight Eye* ในสมองพล-สั่นไหวเบาๆ ข้อมูลจำนวนมหาศาลไหลทะลักเข้ามาในม่านตาโดยอัตโนมัติ [วิเคราะห์เป้าหมาย: อาจารย์ริน] [สถานะ: ผ่อนคลายระดับ 3 / ระดับอันตราย: สูงสุด] [สิ่งผิดปกติที่ตรวจพบ: คราบเขม่าดินปืนชนิดพิเศษบริเวณข้อมือขวา และอัตราการเต้นของหัวใจที่นิ่งสนิทผิดมนุษย์มนา] "ผมไม่ได้เหม่อครับอาจารย์... ผมแค่กำลังคำนวณความเป็นไปได้ที่คนร้ายจะใช้เส้นทางหลบหนีผ่านท่อระบายน้ำฝั่งตะวันออก" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจไม่ให้ทรยศความตื่นตระหนกที่ซ่อนอยู่ภายใน อาจารย์รินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นฟังดูคล้ายเสียงกระซิบของปีศาจมากกว่าเสียงหัวเราะของอาจารย์มหาวิทยาลัยทั่วไป เธอก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นจางๆ คล้ายดอกการ์เดนียผสมกับกลิ่นโลหะเย็นเฉียบโชว์แตะจมูก นิ้วเรียวยาวหยิบภาพถ่ายที่เกิดเหตุขึ้นมาพิจารณาโดยไม่สวมถุงมือ "ท่อระบายน้ำฝั่งตะวันออกถูกปิดตายมาตั้งแต่คดีฆาตกรรมหมู่เมื่อห้าปีก่อนแล้วครับ คุณก็น่าจะรู้ดี... หรือว่าสมองอันปราดเปรื่องของคุณเริ่มฝ่อลงตั้งแต่ได้ระบบบ้านี่มาครอบครองกันแน่?" คำพูดเชือดเฉือนแบบนี้คือเอกลักษณ์ของเธอ อาจารย์รินไม่เคยชมใครตรงๆ และทุกครั้งที่เธอเข้ามาร่วมคดี มันหมายความว่าเบื้องเบื้องหลังของคดีนี้มีบางสิ่งที่ใหญ่โตกว่าที่ผมคาดคิดไว้หลายเท่าตัว ผมขยับแว่นตาเล็กน้อยเพื่อซ่อนแววตาที่ไหววับ "ถ้ามันง่ายขนาดนั้น หน่วยสืบสวนพิเศษคงไม่โยนคดีนี้มาให้เราหรอกครับอาจารย์" เธอวางภาพถ่ายลงช้าๆ สายตาคมกริบคู่นั้นตวัดกลับมาสบตาผมตรงๆ ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมรู้สึกเหมือนตัวเองถูกผ่าออกเป็นชิ้นๆ ด้วยสายตาคู่นั้น ระบบ *Insight Eye* ร้องเตือนเสียงดังระรัวในหัวเตือนให้ถอยห่าง แต่ขาของผมกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น "ดีมาก... ถ้าอย่างนั้นก็ใช้สมองที่มีอยู่ให้คุ้มค่าซะ" อาจารย์รินเอื้อมมือมาแตะที่ปกเสื้อของผมเบาๆ นิ้วมือของเธอเย็นเฉียบจนผมสะดุ้ง "เพราะตอนนี้ เราไม่ได้กำลังแข่งกับเวลาแค่เจ็ดสิบเอ็ดชั่วโมง... แต่เรากำลังถูก 'พวกมัน' ล่าอยู่" ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยถามอะไร เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะดับวูบลงพร้อมกันทุกเครื่อง ก่อนที่ข้อความแปลกประหลาดจะปรากฏขึ้นบนจอสีดำสนิท [ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบรอบที่สอง, คิน และ ริน] [เป้าหมายปัจจุบัน: ภายในเวลา 10 นาทีนี้ ใครคือคนที่จะต้องตายก่อนกัน?] รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากของอาจารย์รินในความมืด ขณะที่ประตูเหล็กหนาด้านหลังห้องค่อยๆ ปิดตายลงทีละน้อย... *** ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับคินและอาจารย์รินในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!