ทดสอบสมรรถภาพระดับ A

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของคลังสินค้าAbandonedคละคลุ้งจนแสบจมูก ทัศนวิสัยตรงหน้าถูกย้อมด้วยสีแดงฉานจากหน้าต่างระบบ 'Insight Eye' ที่กะพริบรัวระรัวราวกับสัญญาณชีพของผู้ป่วยในห้องไอซียู *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการดักซุ่มโจมตีระดับ SSS!]* *[เป้าหมายรอบทิศทาง: 14 คน / อาวุธครบมือ / กำลังเตรียมเปิดฉากยิง!]* *[คำเตือนจาก 'Insight Eye': ทางหนีทีไล่ทั้งหมดถูกตัดขาด... พวกเราตกลงไปในหลุมพรางสมบูรณ์แบบแล้วครับนาย!]* เสียงแจ้งเตือนในหัวดังระรัวจนสมองแทบระเบิด แต่ท่ามกลางสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย คินกลับสูดหายใจเข้าลึกอย่างมีสติ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ ความเย็นเยียบแผ่ซ่าน from ปลายเท้าขึ้นมาถึงสันหลัง แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขาลนลาน ตรงกันข้าม... มันกลับกระตุ้นให้กลไกการคำนวณในสมองทำงานด้วยความเร็วสูงสุด สิบสี่คน อาวุธครบมือ มุมอับสายตาจากเสาคอนกรีตเสริมเหล็กสามต้น และเสียงฝีเท้าที่ย่างสามขุมเข้ามาอย่างเป็นจังหวะ "คุณคิน..." เสียงกระซิบเรียบเรื่อยดังขึ้นข้างกาย อาจารย์รินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนกอดอก ใบหน้าเรียบนิ่งไร้ระลอกคลื่น ราวกับสถานการณ์รอบด้านเป็นเพียงลมพัดผ่าน สายตาคู่สวยเหลือบมองกระสุนนัดสุดท้ายในรังเพลิงของปืนพกสั้น ก่อนจะเลื่อนกลับมามองเขา "ดูเหมือนว่าพวกมันจะลงทุนลงแรงกับเราไม่น้อยเลยนะครับในครั้งนี้" "ไม่ใช่แค่ลงทุนครับอาจารย์..." คินพึมพำตอบ สายตาจดจ้องไปที่จุดอับแสงตรงซอกตู้คอนเทนเนอร์เหล็กขึ้นสนิม "ดูมุมองศาการเล็งของเงาสะท้อนบนพื้นน้ำสิครับ พวกมันไม่ได้กะจะจับเป็น... พวกมันถูกฝึกมาเพื่อเก็บกวาดให้สิ้นซากตั้งแต่ก้าวแรกที่เราเหยียบเข้ามาในเขตนี้แล้ว" เปรี้ยง! เสียงคำรามของกระสุนปืนดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟจากการกระทบกับพื้นคอนกรีตแตกกระจายอยู่แทบเท้า เศษปูนกระเด็นบาดแก้มของคินจนแสบแปลบ แรงอัดจากกระสุนนัดแรกคือสัญญาณเปิดฉากการล่าอย่างแท้จริง ร่างทั้งร่างพุ่งหลบหลังเสาปูนขนาดใหญ่ตามสัญชาตญาณ ท่ามกลางหูที่อื้ออึงจากเสียงกัมปนาท "แยกย้ายกันตรงนี้ไม่ได้เด็ดขาดครับ" คินกัดฟันแน่น สมองคำนวณความน่าจะเป็น "ถ้าเราแยกกัน สติปัญญาและการสนับสนุนจาก Insight Eye จะถูกตัดทอนประสิทธิภาพลงครึ่งหนึ่ง... เราต้องเคลื่อนไหวเป็นหนึ่งเดียว" อาจารย์รินขยับตัวเข้ามาประชิดแผ่นหลังของเขาอย่างรู้ใจ ไอเย็นจากตัวเธอผสมผสานกับกลิ่นหอมจางๆ ที่คุ้นเคยท่ามกลางควันดินปืน "แล้วแผนของคุณคืออะไรล่ะครับ คุณหนูนักสืบ? หวังว่าคงไม่ใช่การยืนรอให้พวกมันกระสุนหมดกระบอกหรอกนะ" คินยิ้มมุมปากเล็กน้อย ความกดดันระดับ SSS ไม่ได้ทำให้ความมั่นใจของเขาลดลงเลยแม้แต่น้อย "แน่นอนว่าไม่ใช่ครับ... แผนของผมคือ 'การพลิกกระดานสวนกลับด้วยจิตวิทยา'" ดวงตาของคินเปลี่ยนเป็นโหมดวิเคราะห์ขั้นสูง หน้าต่างระบบแสดงรูปแบบการเดินและจังหวะการหายใจของมือปืนทั้งสิบสี่คนทะลุผ่านความมืด ความผิดปกติของจังหวะการเหนี่ยวไกในมือซ้ายของเป้าหมายคนที่สาม บ่งบอกว่าเขาถนัดการยิงระยะประชิดมากกว่าการซุ่มยิงระยะไกล และนั่นคือช่องโหว่! "อาจารย์รินครับ... อีกสามวินาที ตรงมุมซ้ายมือ จะมีจังหวะยิงกดดันหนึ่งวินาทีถัดมา..." คินกระซิบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เด็ดขาด และเปี่ยมด้วยความเชื่อมั่น "ฝากจัดการมุมนั้นให้ผมทีครับ ส่วนทางนี้... ผมจะเปิดทางสว่างให้เราเอง" นับหนึ่ง... สอง... สาม! สิ้นเสียงคำนวณในใจ อาจารย์รินพุ่งทะยานออกไปราวกับเงาสีดำที่แหวกม่านหมอกควัน การเคลื่อนไหวของเธอรวดเร็วและงดงามจนแทบมองไม่ทันตา ประกายแสงจากใบมีดพกสั้นสะท้อนกับแสงไฟสลัว เสียงร้องด้วยความตกใจและร่างที่ทรุดฮวบลงทีละคนดังขึ้นสลับกัน เป็นจังหวะจะโคนอย่างไร้ที่ติ สมฐานะอดีตหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่ซ่อนตัวอยู่หลังคราบอาจารย์มหาวิทยาลัย ในขณะเดียวกัน คินไม่ได้ยืนดูอยู่เฉยๆ เขาก้าวออกมาจากที่กำบัง ทว่าไม่ได้ถืออาวุธ แต่กลับใช้ 'Insight Eye' เจาะลึกเข้าไปในจิตวิทยาการมองเห็นของมือปืนคนที่เหลืออยู่ เขาตะโกนออกไปด้วยน้ำเสียงก้องกังวานและทรงพลัง "พวกคุณคิดว่าคำสั่งสุดท้ายของนายจ้างคือให้จับเป็นหรือฆ่าทิ้งกันแน่ครับ! ลองเช็คหน้าจอสื่อสารดูสิครับว่า ตอนนี้บัญชีเงินฝากของพวกคุณถูกอายัดไปหมดแล้วหรือยัง!" น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและข้อมูลที่จี้ใจดำ ทำให้มือปืนที่กำลังจะเหนี่ยวไกใส่รินชะงักไปชั่วขณะ ความลังเลเพียงเสี้ยววินาทีนั้นคือสิ่งที่คินรอคอย จิตวิทยาเชิงรุกเข้าโจมตีจุดเปราะบางที่สุดของทหารรับจ้าง—ความไม่ไว้วางใจในผู้ว่าจ้าง ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนนัดสุดท้ายจากอาจารย์รินจัดการเคลียร์เป้าหมายที่เหลือจนหมดสิ้น ความเงียบสงบกลับมาเยือนโกดังร้างอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ และควันจางๆ ที่ลอยกรุ่นขึ้นมาจากปากกระบอกปืน คินยืนนิ่งอยู่กลางกองเศษซากปรักหักพัง เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม แต่หน้าอกยังคงกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความตื่นเต้น หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่แค่ความเหนื่อยล้า แต่เป็นหน้าต่างระบบสีทองอร่ามที่เด้งขึ้นมาขวางกั้นอากาศ *[แจ้งเตือนระบบ: ผ่านบททดสอบสมรรถภาพระดับ A สำเร็จ!]* *[เงื่อนไขพิเศษ: เอาชีวิตรอดจากการซุ่มโจมตีระดับ SSS โดยไม่สูญเสียกำลังพล]* *[กำลังอัปเกรดทักษะ 'Insight Eye' สู่เลเวลถัดไป...]* *[ปลดล็อกข้อมูลลับ: 'เบาะแสชิ้นที่ 4' ขององค์กรเงา ถูกดาวน์โหลดลงในความทรงจำเรียบร้อยแล้ว]* คินมองดูข้อความเหล่านั้นด้วยแววตาเป็นประกาย ความก้าวหน้าครั้งใหญ่ที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและความตายเมื่อครู่ ทำให้เขารู้ว่าตัวเองก้าวเข้าใกล้ความจริงอีกขั้นหนึ่งแล้ว ทว่า... ก่อนที่คินจะได้ทันหายใจโล่งอก เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบามาจากความมืดมิดเบื้องลึกของโกดัง—เสียงฝีเท้าที่ไม่ควรจะมีอยู่ เพราะระบบเรดาร์ของ 'Insight Eye' ยืนยันอย่างชัดเจนก่อนหน้านี้ว่า... ในรัศมีร้อยเมตรนี้ มีพวกเขาสองคนเท่านั้นที่ยังมีลมหายใจ อาจารย์รินหันขวับไปมองทางต้นเสียงทันที ใบหน้าที่เคยเยือกเย็นกลับปรากฏร่องรอยของความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก "นั่นมัน... เสียงฝีเท้านั่นไม่ใช่คนของพวกมัน" ร่างเงาตะคุ่มหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายของคินเย็นเฉียบลงทันที "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่แท้จริงครับ คุณคิน... และสวัสดีครับ อาจารย์ริน ไม่เจอกันนานเลยนะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับคินในทุกคดีนะครับ