ค่ายโจรป่าเขาเมฆา

กลิ่นอายคาวเลือดจาง ๆ ลอยอวลมากับสายลมยามราตรีที่พัดผ่านยอดสนสูงชัน ปะทะเข้ากับปลายจมูกของหลี่ซ่าน ทายาทคนสุดท้ายของตระกูลหลี่ผู้เยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว ดวงตาคมกริบดั่งคมหอกทมิฬกวาดมองความมืดเบื้องหน้าอย่างพิจารณา ท่ามกลางเงาไม้ทึบของค่ายโจรป่าเขาเมฆา ที่ซึ่งกฎหมายของราชสำนักเอื้อมมาไม่ถึง และความตายคือราคาที่ต้องจ่ายให้กับความประมาท เสียงหัวเราะแหบพร่าดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า ทำลายความเงียบงันของผืนป่าทึบ "ไม่ต้องลำบากออกไปตามหาหรอก... หลี่ซ่าน เพราะพวกข้า... มาหาเจ้าถึงที่แล้ว" สิ้นเสียงนั้น เปลวเพลิงจากคบเพลิงนับสิบก็พลันลุกพรึบขึ้นพร้อมกัน แสงสีส้มแดงสาดส่องกระทบเข้ากับใบหน้าของกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบชีวิต ใบหน้าของพวกมันล้วนมีรอยแผลเป็นจากคมดาบ แววตาดุดั่งสัตว์ป่าที่ไล่ล่าเหยื่อจนมุม ตรงกลางวงล้อมนั้นคือเงาร่างสูงโปร่งของไป๋จู สหายผู้กุมข่าวลับในวังหลัง นางถูกมัดไพล่หลังด้วยเชือกป่านเส้นหนา ทว่าบนใบหน้าอันงดงามหาใดเปรียบนั้น กลับไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความหวาดกลัว มีเพียงประกายตาที่เยือกเย็นและเฉียบคมดั่งเช่นเคย หลี่ซ่านไม่แม้แต่จะขยับกาย ร่างของเขายังคงยืนหยัดนิ่งสงบดั่งขุนเขา มือข้างหนึ่งกุมด้ามหอกทมิฬคู่กายไว้มั่น แรงกดดันจากจิตสังหารอันเข้มข้นแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาจนเหล่าโจรป่ารอบด้านต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เจ้าโง่เง่า..." ไป๋จูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แม้ตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน แต่นางหาได้สะทกสะท้านไม่ "ข้าบอกเจ้าแล้วว่านี่คือกับดัก เหตุใดจึงยังดึงดันตามกลิ่นเหม็นสาบของพวกสุนัขป่าเหล่านี้มาอีก" "ข้าปล่อยให้สหายต้องมาเสี่ยงอันตรายเพียงลำพังไม่ได้หรอกครับ... คุณหนูไป๋" หลี่ซ่านตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น้ำคำกลับเยือกเย็นเสียจนผู้ฟังรู้สึกหนาวยะเยือกถึงไขสันหลัง หัวหน้าโจรป่า ร่างกายกำยำใหญ่โต สวมเสื้อหนังเสือดาวและมีรอยแผลเป็นลากยาวจากหน้าผากพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย ก้าวออกมาเบื้องหน้า มันหัวเราะร่าด้วยความลำพองใจ พลางยกกระบี่ในมือขึ้นพาดบ่า "ช่างเป็นมิตรภาพที่น่าประทับใจเสียจริง..." น้ำเสียงของมันเยาะเย้ยถากถาง "หลี่ซ่าน เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่ารอดพ้นจากการตามล่าของราชสำนักมาได้ แล้วจะสามารถเหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตของเขาเมฆาแห่งนี้ได้อย่างปลอดภัย เจ้ามันก็แค่หมาป่าไร้บ้านตัวหนึ่งเท่านั้น!" หลี่ซ่านไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาคมปลาบจับจ้องไปที่ชายตรงหน้า ประเมินระยะ กลิ่นอาย และทิศทางการหายใจ ทุกความเคลื่อนไหวถูกบันทึกไว้ในสมองอย่างละเอียด เขารู้ดีว่าพยานสำคัญที่กุมความลับการกบฏของตระกูลหลี่ถูกซ่อนอยู่ somewhere ในค่ายแห่งนี้ และไอ้โจรสารเลวผู้นี้คือบันไดขั้นแรกที่เขาต้องก้าวข้าม "ข้าไม่ได้มาเพื่อต่อรอง... และไม่ได้มาเพื่อฟังเสียงเห่าหอนของพวกสัปเหร่อไร้หัวนอนปลายเท้า" หลี่ซ่านเอ่ยขึ้น ช้า ๆ ทว่าชัดถ้อยชัดคำ "ปล่อยนางซะ แล้วข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้าครึ่งหนึ่ง... นี่คือความกรุณาครั้งสุดท้ายที่ข้าจะมอบให้" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรอบกายก็ราวกับจะหยุดนิ่งลงชั่วขณะ ความกดดันพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด หัวหน้าโจรหน้าแผลเป็นถึงกับชะงักไปวูบหนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าของมันจะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "สามหาว! ไอ้เด็กเมื่อวานซืน บังคับให้พวกข้าต้องแสดงให้เห็นสินะว่านรกบนดินมันหน้าตาเป็นอย่างไร...ฆ่ามัน!" พริบตาที่สิ้นคำสั่ง โจรป่านับสิบชีวิตก็พุ่งทะยานเข้าใส่หลี่ซ่านราวกับฝูงหมาป่ากระหายเลือด ประกายอาวุธนับสิบสะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงระยิบระยับ ทว่าท่ามกลางพายุคมดาบที่โหมกระหน่ำเข้ามา หลี่ซ่านกลับระบายยิ้มบางเบาที่มุมปาก เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงสง่าหมุนตัววับราวกับภูตพราย หอกทมิฬในมือกรีดกรายผ่านความมืด สร้างประกายแสงสีเงินวับวาดผ่านลำคอของโจรป่าผู้โชคร้ายสองคนแรกในชั่วพริบตา เลือดสีชาดสาดกระเซ็นย้อมผืนหญ้าสีเขียวเข้มให้กลายเป็นสีแดงฉาน การสังหารหมู่เริ่มต้นขึ้นแล้ว... และไม่มีผู้ใดบนเขาเมฆานี้ที่จะหยุดยั้งคมหอกแห่งการแก้แค้นได้ ทว่า ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและเสียงเหล็กกระทบกันอันชุลมุนนั้น สายตาของหลี่ซ่านเหลือบไปเห็นเงาดำลึกลับสายหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่บนเรือนไม้หลังใหญ่เบื้องหลังกลุ่มโจร เงาร่างนั้นไม่ได้เข้ามาช่วยพวกโจรป่า แต่กลับกำลังใช้หน้าไม้ยิงลูกศรอาบยาพิษเล็งตรงมาที่... หัวใจของไป๋จู! หลี่ซ่านเบิกตากว้าง สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดและการปกป้องสหายร้องเตือนเสียงดังลั่น เขาดีดตัวสุดแรงเกิด ทิ้งเป้าหมายตรงหน้าแล้วพุ่งทะยานฝ่าวงล้อมเข้าหาไป๋จูทันทีโดยไม่ห่วงชีวิตตนเอง ทว่า... ก่อนที่ปลายหอกของเขาจะไปถึงตัวมือสังหารลึกลับ เสียงปรบมือเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องบนหลังคาเรือนไม้ พร้อมกับน้ำเสียงคุ้นเคยอย่างประหลาดที่เอ่ยทักทายขึ้นว่า... "รวดเร็วสมคำร่ำลือ... นายน้อยหลี่ แต่ช้าก่อน... เจ้าแน่ใจหรือว่าสหายที่เจ้ากำลังเอาชีวิตเข้าแลกผู້ນี้... คือมิตรที่แท้จริง?" ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเงาหอกสลักใจในบทนี้นะครับ