กล่องไม้ประทับตรา

"หากเจ้านับผิดไปแม้แต่เส้นเดียว ร่างกายนี้... คงไม่มีที่ให้ฝังกลบอย่างสมเกียรติแล้วกระมัง" เสียงกระซิบแหบพร่าทว่ากังวานอยู่ในโสตประสาทของไป๋จู นางไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมปลอกเล็บทองคำยังคงคีบแผ่นกระดาษสาบางเบาขึ้นส่องกับแสงตะเกียงน้ำมันหอมอย่างใจเย็น เงาตะคุ่มของชั้นหนังสือสูงตระหง่านในห้องลับใต้ดินทอดตัวยาวราวกับสัตว์ประหลาดที่กำลังอ้าปากกลืนกินคนทั้งคู่ หลี่ซ่านยืนกอดอกพิงเสาไม้จันทน์หอม ดวงตาคมกริบดั่งคมหอกทมิฬกวาดมองไปรอบห้องด้วยความระแวกระวัง มือขวาของเขาวางอยู่บนด้ามกระบี่ข้างกายโดยสัญชาตญาณ ความเงียบงันภายในห้องใต้ดินนี้หนักอึ้งเสียจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของตนเอง คดีกบฏตระกูลหลี่เมื่อสิบปีก่อน ไม่ได้เป็นเพียงแค่หน้าประวัติศาสตร์ที่ถูกชำระด้วยเลือด แต่ร่องรอยของมันยังคงส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งมาจนถึงทุกวันนี้ และในคืนนี้ พวกเขากำลังจะเปิดฝาโลงที่ถูกฝังกลบไว้อย่างดีขึ้นมาดู "เจ้าไม่ต้องห่วงไปหรอก หลี่ซ่าน..." ไป๋จูเอ่ยขึ้นเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากเอกสารในมือ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน "ข้าใช้เวลาครึ่งค่อนชีวิตในการค้นหาห้องลับหลังตำหนักบูรพาแห่งนี้ มิใช่เพื่อให้มาตายด้วยความสะשלุของเจ้าหรอกนะ" นางวางแผ่นกระดาษแผ่นสุดท้ายลงบนโต๊ะไม้ ก่อนจะผายมือไปยังวัตถุชิ้นหนึ่งที่ตั้งอยู่ใจกลางห้อง มันคือกล่องไม้กฤษณาเนื้อดี ขอบมุมตอกด้วยทองคำขาวสลักลวดลายเมฆาอันเป็นเอกลักษณ์ของสำนักอาลักษณ์หลวง ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของหลี่ซ่านมิใช่ความหรูหรา หากแต่เป็นรอยประทับตราครั่งสีชาดรูปมังกรห้าเล็บที่ถูกแกะสลักขึ้นใหม่อย่างแนบเนียน แต่กลับมีข้อผิดพลาดบางประการที่คนทั่วไปไม่มีวันสังเกตเห็น ยกเว้นแต่ทายาทผู้กุมความลับของตระกูลอาลักษณ์เก่าแก่ "นั่นคือ..." หลี่ซ่านขยับเข้าไปใกล้ ก้าวเท้าอย่างระมัดระวังราวกับเกรงว่ากล่องใบนั้นจะระเบิดได้ "ถูกต้อง..." ไป๋จูหันมาสบตาเขา แววตาของนางจริงจังขึ้นหลายส่วน "กล่องเก็บต้นฉบับคำสารภาพของท่านพ่อเจ้า... กล่องที่ทางการอ้างว่าถูกไฟไหม้ทำลายไปหมดสิ้นเมื่อสิบปีก่อน" หลี่ซ่านก้าวเข้าไปหยุดยืนเบื้องหน้ากล่องไม้ใบนั้น ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด ความทรงจำในวัยเยาว์ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและกลิ่นควันไฟลอยย้อนกลับมาเตะจมูกอีกครั้ง มือที่เอื้อมออกไปสั่นเทาน้อยๆ ปลายนิ้วสัมผัสถูกเนื้อไม้เย็นเฉียบ เขาออกแรงงัดฝากล่องที่ถูกปิดตายไว้นานนับทศวรรษอย่างช้าๆ *เอี๊ยด...* เสียงไม้เสียดสีกันดังสนั่นก้องห้องใต้ดิน ราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณผู้บริสุทธิ์ ภายในกล่องมีม้วนฎีกาเก่าคร่ำคร่าอยู่หลายฉบับ ไป๋จูใช้คีมทองเหลืองคีบม้วนกระดาษฉบับบนสุดออกมากางลงบนโต๊ะ หลี่ซ่านก้มลงมองตัวอักษรที่เขียนด้วยพู่กันขนกระต่ายป่า—ลายมือของบิดาเขาเอง บิดาผู้ซื่อสัตย์สุจริตจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต ทว่า... ยิ่งกวาดสายตาอ่านลึกลงไป หัวใจของหลี่ซ่านก็ยิ่งเย็นเยียบลงทุกที "นี่มัน..." หลี่ซ่านพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ "มีการแก้ไขตัวเลขเสบียงคลัง และเพิ่มชื่อขุนนางที่บิดาไม่เคยรู้จักเข้าไปในรายชื่อผู้สมคบคิด!" "ใช่แล้ว" ไป๋จูเสริมด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีด "เจ้าดูรอยหมึกตรงนี้สิ... หมึกที่ใช้เขียนข้อความเดิมคือหมึกสนหลวงรุ่นเก่าที่เลิกใช้ไปตั้งแต่รัชศกก่อน แต่หมึกที่ใช้เติมข้อความเรื่องการขนถ่ายอาวุธ เป็นหมึกน้ำมันจากแคว้นทางใต้ ซึ่งเพิ่งถูกนำเข้ามาในเมืองหลวงเมื่อห้าปีก่อนนี้เอง" หลักฐานชัดเจนประจักษ์แก่ตา เอกสารคดีกบฏตระกูลหลี่มิได้เป็นความจริงตั้งแต่ต้น หากแต่เป็นการ "ปลอมแปลง" ขึ้นมาอย่างเป็นกระบวนการโดยฝีมือของคนในราชสำนัก เพื่อใส่ร้ายป้ายสีและกวาดล้างตระกูลหลี่ให้สิ้นซาก ความจริงที่รอคอยมานานนับสิบปีปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว ความแค้นที่สุมอกได้รับการยืนยันด้วยหลักฐานชิ้นสำคัญ หลี่ซ่านกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นจากบันไดหินเบื้องบน... ตามมาด้วยเสียงเคาะกระบองเหล็กกระทบพื้นหินอันเป็นสัญญาณเตือนภัยที่ไม่มีใครคาดคิด "แย่แล้ว!" ไป๋จูหน้าถอดสี "พวกมันรู้ได้อย่างไรว่าเราอยู่ที่นี่?" หลี่ซ่านดึงกระบี่ออกจากฝักในพริบตา แววตาเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นดุดันทมิฬ เขาหันไปมองประตูทางออกเพียงทางเดียวที่มีเงาร่างนับไม่ถ้วนกำลังเคลื่อนเข้ามาปิดล้อม ทว่า ก่อนที่หลี่ซ่านจะทันได้ก้าวเท้าไปถึงประตู เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทก็กระโดดลงมาจากช่องระบายอากาศด้านบนอย่างไร้สุ้มเสียง ปลายดาบคมกริบจ่อเข้าที่ลำคอของไป๋จูทันทีโดยที่นางไม่ทันตั้งตัว "ช้าก่อน... คุณหนูไป๋, คุณชายหลี่" น้ำเสียงแหบพร่าเยียบเย็นเอ่ยขึ้นจากใต้ผ้าคลุมหน้า "พวกท่านกำลังตามหาหลักฐานชิ้นนี้อยู่ใช่หรือไม่? แต่เกรงว่า... มันจะเป็นหลักฐานชิ้นสุดท้ายในชีวิตของพวกท่านแล้วล่ะนะ" ร่างของบุรุษชุดดำผู้นั้นค่อยๆ เปิดผ้าคลุมออกเผยให้เห็นใบหน้าที่มีแผลเป็นลากยาวตั้งแต่หางตาซ้ายลงมาถึงมุมปาก รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้น พร้อมกับตราสัญลักษณ์รูป 'อีกาเพลิง' ที่สลักอยู่บนด้ามดาบ—ตราประจำตัวของหน่วยลับเงาหลวงที่ขึ้นตรงต่อองค์ฮ่องเต้แต่เพียงผู้เดียว! --- ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ผมด้วยดีเสมอมา แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ *ราชันย์หอกทมิฬ*