ค่ำคืนแห่งการสืบสวน

"หากเจ้าก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว หัวบนบ่าของพวกเราจะไปประดับอยู่บนกำแพงเมืองหลวงก่อนฟ้าสาง... ไป๋จู" เสียงกระซิบแผ่วเบาราวสายลมลอดผ่านช่องว่างระหว่างซี่หน้าต่างไม้สักทองของหอจดหมายเหตุหลวง หลี่ซ่านหยุดฝีมือที่กำลังใช้ลวดเหล็กเส้นบางเขี่ยกลไกแม่กุญแจทองเหลือง สายตาคมกริบเหลือบมองสหายร่วมเป็นร่วมตายที่ยืนบังเงาร่างของเขาไว้ใต้พุ่มไม้ทึบด้านนอก ความมืดมิดของรัตติกาลค่ำคืนนี้ไร้ซึ่งแสงจันทร์ มีเพียงแสงดาวริบหรี่ที่ถูกกลุ่มเมฆหนาทึบบดบังราวกับฟ้าดินกำลังเป็นใจให้แก่คนบาป ไป๋จูไม่ได้หันกลับมามอง นางกวาดสายตามองไปรอบกายด้วยความระแวกระวัง มือเรียวบางภายใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทกำด้ามมีดสั้นเล่มโปรดแน่น ลลมหายใจของนางถูกควบคุมให้ผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอเพื่อไม่ให้ไอเย็นยามดึกทรยศตำแหน่งที่ซ่อน "ข้าไม่เคยพลาดในสิ่งที่เดิมพันด้วยชีวิต... หลี่ซ่าน รีบมือไวหน่อย ยามนี้พวกองครักษ์เสื้อแพรเปลี่ยนเวรตรวจการณ์เร็วกว่ากำหนดถึงสเค็จหนึ่ง" เสียงตอบกลับของนางราบเรียบ เยือกเย็น แต่แฝงด้วยความกดดันที่บีบหัวใจคนฟังให้เต้นระส่ำ *กริ๊กล็อก...* เสียงกลไกภายในแม่กุญแจดีดตัวออกอย่างแผ่วเบา ราวกับเสียงถอนหายใจโล่งอก หลี่ซ่านไม่รอช้า เขาผลักบานประตูไม้หนาหนักให้เปิดออกเพียงลำตัวลอดผ่านได้ ความอับชื้นผสมกลิ่นกระดาษเก่าแก่หลายร้อยปีโชยปะทะนาสิกทันทีที่ก้าวเข้าไปภายใน ความมืดมิดภายในหอจดหมายเหตุหนาทึบเสียยิ่งกว่าด้านนอก ทว่าดวงตาของบุรุษตระกูลหลี่ถูกฝึกฝนให้คุ้นชินกับความมืดมาตั้งแต่เยาว์วัย เขาย่องเท้าอย่างเงียบเชียบ ปราศจากแม้แต่เสียงกระทบของพื้นไม้ รองเท้าผ้าดิบที่หุ้มด้วยพื้นสักหลาดพิเศษช่วยกลบเกลื่อนร่องรอยการเคลื่อนไหว ทุกย่างก้าวคือความเป็นความตาย เบื้องหน้าของเขาคือชั้นหนังสือสูงตระหง่านที่เรียงรายกันเป็นแถวยาวเหยียดราวกับเขาวงกตแห่งความลับของแผ่นดิน เป้าหมายในค่ำคืนนี้ไม่ใช่บันทึกพงศาวดารทั่วไป แต่เป็นหีบเหล็กนิรภัยชั้นในสุดที่เก็บรักษา "บันทึกบัญชีลับกรมโยธาธิการ" ช่วงปีที่เกิดเหตุกบฏตระกูลหลี่ หลี่ซ่านควักศิลาเรืองแสงขนาดเท่ากำปั้นออกมาจากอกเสื้อ แสงสีฟ้าอ่อนนวลตาถูกเปิดออกเพียงครึ่งเดียวเพื่อให้พอเห็นทางเดิน นิ้วมือที่เรียวยาวแต่มีรอยด้านจากการจับด้ามหอกสัมผัสไปตามสันแฟ้มกระดาษทีละเล่ม ความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ในอดีตผุดขึ้นมาในหัวราวกับฉากภาพยนตร์ นัยน์ตาคู่คมฉายแววเจ็บปวดวูบหนึ่งเมื่อนึกถึงใบหน้าของบิดามารดา แต่มันถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาในเวลาต่อมาอย่างรวดเร็ว "ความแค้นของตระกูลหลี่... เลือดต้องล้างด้วยเลือดเท่านั้น" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลัน สายตาก็สะดุดเข้ากับกล่องไม้จันทน์หอมแกะสลักลวดลายวิหคสวรรค์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานกลางห้องโถงชั้นในสุด มันไม่อยู่ในตำแหน่งที่ควรจะอยู่ และที่สำคัญที่สุด... บนฝากล่องนั้น มีร่องรอยของการถูกเปิดออกก่อนหน้านี้ไม่นาน หัวใจของหลี่ซ่านกระตุกวูบ สัญชาตญาณนักรบเตือนภัยร้องลั่นในโสตประสาท *มีคนมาก่อนหน้าเรา!* เขารีบก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน ชักกริชสั้นออกจากเอวพร้อมรับมือ ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เปิดกล่องไม้จันทน์นั้น เสียงฝีเท้าฝีเท้าแผ่วเบาราวกับแมวป่าก็ดังขึ้นที่เบื้องหลัง พร้อมกับปลายดาบคมกริบที่จ่อเข้าที่ต้นคอของเขาอย่างแม่นยำ "ช่างกล้ามนักนะ... เจ้าหนูตระกูลหลี่" เสียงทุ้มนุ่ม ลึกซึ้ง และเปี่ยมด้วยอำนาจกังวานขึ้นในความมืด น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับกำลังรอคอยการมาเยือนของเขาอยู่แล้วตั้งแต่ต้น หลี่ซ่านตัวแข็งทื่อ ร่างกายหยุดชะงักไปชั่วขณะ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายกดดันที่แผ่ออกมาจากบุคคลเบื้องหลังนี้รุนแรงเกินกว่าจะเป็นเพียงองครักษ์ทั่วไป มันคือกลิ่นอายของผู้ที่อยู่เหนือคนนับหมื่น ผู้ที่กุมชะตากรรมของราชสำนักไว้ในกำมือ เขาค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ แสงเรืองแสงสีฟ้าสลัวเผยให้เห็นใบหน้าของผู้ที่ยืนถือดาบอยู่เบื้องหลัง รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากและดวงตาที่พราวระยับด้วยความขบขันและเหยียดหยัน ทำเอาหลี่ซ่านถึงกับลมหายใจสะดุด บุคคลผู้นั้นไม่ได้สวมชุดองครักษ์ แต่สวมอาภรณ์ผ้าแพรปักลายมังกรห้าเล็บซ่อนลายอย่างประณีต และในมืออีกข้างของอีกฝ่าย... กำลังถือ "ป้ายหยกประจำตัวขององค์ชายรอง" แกว่งเล่นไปมาอย่างสบายอารมณ์! "เจ้ากำลังหาเจ้าสิ่งนี้อยู่ใช่ไหมล่ะ... สหายตัวน้อย" องค์ชายรองแย้มพระ o องค์ยิ้มอย่างมีความหมาย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของหลี่ซ่านเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ "หรือว่า... เจ้าอยากได้หัวของข้า ไปสังเวยให้กับวิญญาณโง่เขลาของตระกูลเจ้ากันแน่?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้เงาหอกเล่มนี้ก้าวผ่านความมืดมิดไปด้วยกันนะครับ - ราชันย์หอกทมิฬ