การตัดสินใจครั้งใหญ่

ความเงียบงันในห้องโถงกว้างของจวนสกุลหลี่ไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบสุขแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับหนักอึ้งราวกับมีภูเขาน้ำแข็งนับพันตันกดทับอยู่บนอกของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น รอยยิ้มที่หลุดออกมาจากมุมปากของหลี่ซ่านไม่ได้สะท้อนความขบขันแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของคมมีดที่ถูกชักออกจากฝัก เปลือยเปล่า เยียบเย็น และพร้อมจะตัดผ่านเส้นเลือดใหญ่ของผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าได้ทุกเมื่อ "ฮ่าๆๆๆ... ไม่ต้องลำบากตามหาหลักฐานหรอกท่านหลี่ซ่าน เพราะตัวจริงเสียงจริงของ 'ผู้พิพากษา' ที่ท่านตามหา... มายืนรอท่านอยู่ตรงนี้แล้ว" คำพูดที่เพิ่งหลุดจากปากขององครักษ์เงาผู้แฝงตัวมาเนิ่นนานยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท หลี่ซ่านไม่แม้แต่จะกะพริบตา ดวงตาคู่คมกริบราวกับพยัคฆ์ซ่อนเล็บจ้องมองร่างตรงหน้าอย่างพิจารณา ทุกอณูของบรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด นิ้วมือเรียวยาวของเขาขยับเข้าใกล้ด้ามหอกทมิฬที่วางพิงอยู่ข้างกายโดยสัญชาตญาณ แต่เขากับยับยั้งชั่งใจไว้ได้ทัน ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เพราะนี่คือเกมที่เขาเป็นผู้กำหนดกระดานต่างหาก "เจ้าคิดว่าการยอมรับออกมาโต้งๆ เช่นนี้ จะทำให้ข้ารู้สึกสะทกสะท้านหรืออย่างไรกัน?" หลี่ซ่านเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนทนาราวกับสายน้ำในฤดูหนาว ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่ทำให้ผู้อื่นต้องหายใจติดขัด องครักษ์ผู้นั้นแค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้าที่เคยหวาดระแวงในตอนแรกกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย่อหยิ่ง เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับทายาทตระกูลหลี่อย่างไร้ความเกรงกลัว "ท่านหลี่ซ่าน ท่านคิดว่าท่านคือนักล่าผู้กุมความลับทั้งหมดไว้ในกำมือสินะ? ท่านคิดว่าการรวบรวมรายชื่อขุนนางกังฉินเหล่านั้นจะทำให้ท่านล้างมลทินให้ตระกูลได้กระนั้นหรือ? ฝันไปเถอะ! อำนาจที่แท้จริงไม่เคยสนใจความยุติธรรม มันสนใจแค่ว่าใครมีกำลังมากกว่าต่างหาก" ในมุมมืดของเสาต้นใหญ่ ไป๋จูก้าวเท้าออกมาอย่างเงียบเชเชียบ นางไม่ได้ส่งเสียงรบกวนการสนทนา แต่แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความระแวดระวัง นิ้วมือเรียวบางของนางขยับซ่อนพัดเหล็กเคลือบสารพิษไว้ในแขนเสื้ออย่างแนบเนียน นางส่งสายตาเชิงเตือนสติมาให้หลี่ซ่านว่า นี่อาจเป็นแผนล่อเสือออกจากถ้ำของเบื้องบน หลี่ซ่านปรายตามองสหายรักเพียงชั่วพริบตาเพื่อส่งสัญญาณให้รอดูสถานการณ์ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเหยื่อตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเดิม "เจ้าพูดถูก... อำนาจไม่เคยสนความยุติธรรม" หลี่ซ่านก้าวเท้าเดินเข้าไปหาช้าๆ ฝีเท้าของเขาหนักแน่นและมั่นคง ทุกย่างก้าวสร้างแรงกดดันให้องครักษ์ผู้นั้นต้องถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว "นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไม ข้าถึงไม่ได้มาเพื่อทวงถามความยุติธรรมจากพวกมันตั้งแต่แรก" "แล้วท่าน..." "ข้ามาเพื่อทวง *'ชีวิต'* ต่างหากเล่า" ฉับพลัน ประกายตาสელคมปลาบของหลี่ซ่านก็เปลี่ยนเป็นดุดัน ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดตัวอีกฝ่ายด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป มือหนาคว้าเข้าที่คอเสื้อขององครักษ์ผู้นั้นจนลอยขึ้นจากพื้นด้วยพละกำลังมหาศาล ไร้ซึ่งเสียงร้องเตือน ไร้ซึ่งความลังเล ปลายคมมีดลับที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อของหลี่ซ่านจดนิ่งอยู่ที่จุดชีพจรใต้กกหูอย่างแม่นยำ "อัก!... ท่าน... เจ้ากล้า..." องครักษ์พยายามดิ้นรน มือทั้งสองข้างพยายามแกะมือเหล็กนั้นออก แต่ทว่ามันไร้ผล แรงกดดันจากลมปราณที่หลี่ซ่านปลดปล่อยออกมาบด "ข้ามีสิทธิ์อะไรจะไม่กล้า?" หลี่ซ่านกระซิบข้างหูของอีกฝ่าย เสียงของเขาต่ำทุ้งและเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกเหมือนตกลงไปในขุมนรก "ในเมื่อพวกเจ้าพรากทุกอย่างไปจากตระกูลหลี่เมื่อสิบปีก่อน การที่ข้ายังมีชีวิตอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ ก็เพื่อรอเวลาที่จะส่งพวกเจ้าลงไปชดใช้ในนรกทีละคนต่างหาก!" ความจริงที่ถูกเปิดเผยและบรรยากาศอันนองเลือดทำให้บรรยากาศในห้องโถงเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ไป๋จูถอนหายใจเบาๆ นางรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการตัดสินใจครั้งใหญ่ หลี่ซ่านไม่ได้เลือกที่จะหลบซ่อนในเงาอีกต่อไปแล้ว การเปิดเผยตัวตนส่วนหนึ่งในวันนี้ หมายความว่าสงครามระหว่างเขากับอำนาจมืดในราชสำนักได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว และไม่มีทางหันหลังกลับได้อีก "หากเจ้าอยากตายดี จงบอกชื่อของ 'นายเหนือหัว' ที่อยู่เบื้องหลังคำสั่งกวาดล้างตระกูลหลี่เมื่อครั้งนั้นซะ" หลี่ซ่านผ่อนแรงกดที่มือลงเล็กน้อย เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้หายใจและตอบคำถาม องครักษ์ผู้มั่นใจในทีแรก บัดนี้ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวต่อจิตสังหารที่แท้จริงของบุรุษตรงหน้า เขาพยายามอ้าปากจะเอ่ยบางอย่างออกมา เลือดสีแดงเข้มไหลรินจากมุมปากเนื่องจากแรงกดดันภายใน "ข้า... ข้าจะบอก... แต่ว่า..." *ฉึบ!* เสียงแหวกอากาศของลูกศรอาบยาพิษพุ่งทะลุหน้าต่างกระดาษเข้ามาด้วยความเร็วดุจสายฟ้าฟาด เป้าหมายไม่ใช่หลี่ซ่าน แต่พุ่งตรงไปยังหัวใจขององครักษ์ผู้นั้นอย่างไร้ความปรานี! หลี่ซ่านหรี่ตาลงอย่างรวดเร็ว เขากระชากตัวประกันหลบในเสี้ยววินาที แต่ความเร็วของลูกศรนั้นเหนือกว่าคาด มันเฉียดผ่านหัวไหล่ขององครักษ์ทะลุเข้าฝังลึกที่ขั้วหัวใจพอดี ปลายลูกศรเปล่งประกายสีม่วงเข้ม เป็นพิษร้ายแรงที่ต่อให้เป็นเซียนก็ยากจะเยียวยารักษา "อ๊ากกก!" องครักษ์กรีดร้องออกมาด้วยความทรมาน เลือดสีดำทะลักออกจากปาก ก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดฮวบลงกับพื้น ลมหายใจขาดห้วงไปทันที หลี่ซ่านพุ่งตัวไปที่หน้าต่างที่ถูกเจาะทะลุ กวาดสายตามองออกไปในความมืดมิดยามราตรี ทว่าสิ่งที่เขาพบมีเพียงเงาดำสายหนึ่งที่กำลังทะยานหายลับไปกับยอดหลังคาอย่างรวดเร็วไร้ร่องรอย พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ลอยตามลมมาแว่วๆ ไป๋จูรีบเดินเข้ามาสมทบ นางมองศพที่ไร้ลมหายใจบนพื้นสลับกับสีหน้าเคร่งเครียดของสหาย "มันถูกปิดปาก... แสดงว่ามีคนคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของเราอยู่ตลอดเวลาตั้งแต่ก้าวเข้ามาที่นี่" หลี่ซ่านยืนนิ่ง มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาของเขาฉายแวววาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นอย่างสมบูรณ์ แผนการที่เขาวางไว้ถูกล่วงรู้ และศัตรูในเงาก็ก้าวล้ำหน้าเขาไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง สายตากลับเหลือบไปเห็นวัตถุชิ้นหนึ่งที่หลุดร่วงอยู่ข้างศพขององครักษ์ มันคือป้ายหยกประจำตัวสลักลวดลายประหลาด—ลวดลายที่เขาจำได้แม่นยำว่าเป็นของ 'อัครเสนาบดีจ้าว' ผู้กุมอำนาจสูงสุดในท้องพระโรงเวลานี้ หลี่ซ่านก้มลงหยิบป้ายหยกนั้นขึ้นมาสัมผัส ความเย็นเยียบของมันวิ่งพล่านไปทั่วฝ่ามือ ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดตั้งแต่เคยมีมา "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมเปิดหน้า... ข้าก็จะจัดให้สาสม" หลี่ซ่านหันไปมองไป๋จูด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว "รวบรวมหลักทั้งหมดที่เรามี... พรุ่งนี้เช้า ข้าจะนำมันไปวางไว้บนโต๊ะทรงพระอักษรของฮ่องเต้ด้วยตัวเอง" *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นจากด้านนอกจวนอย่างกะทันหัน ทั้งที่เวลานี้ไม่ควรจะมีผู้ใดกล้าก้าวล้ำเข้ามาในเขตหวงห้ามของสกุลหลี่ ไป๋จูกับหลี่ซ่านสบตากันด้วยความตกใจ ระหว่างที่พวกเขากำลังเตรียมตัวเผชิญหน้ากับศัตรูจากภายนอก ประตูก็ถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างเงาของสตรีผู้หนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิท นางดึงผ้าคลุมหน้าออก เปิดเผยใบหน้าที่ทำให้หลี่ซ่านต้องเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง "องค์หญิง... พระองค์เสด็จมาที่นี่ได้อย่างไร?!" ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในเส้นทางแห่งการทวงคืนความยุติธรรมนี้ด้วยกันนะครับ — ราชันย์หอกทมิฬ