ถ้วยชาอาบยาพิษ

"ข้าไม่คิดว่าพี่ชายจะยังมีชีวิตอยู่ จนกระทั่งได้เห็นแววตาคู่นั้นในวันนี้... แววตาที่จ้องมองข้าเหมือนซากศพที่กำลังรอวันเน่าเปื่อย" หลี่ซ่านเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงรับรองลับในคฤหาสน์อัครเสนาบดี กลิ่นกำยานราคาแพงที่พยายามกลบกลิ่นอับชื้นของไม้เก่าไม่อาจปิดบังความคาวเลือดที่โชยมาจากชายตรงหน้าได้เลยแม้แต่น้อย หลี่หยวน ในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มขลิบทองยิ้มบางๆ เขาค่อยๆ บรรจงรินชาลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบกังไสสีขาวจัด เสียงน้ำชาที่กระทบก้นถ้วยดัง 'กริ๊ก' แผ่วเบา แต่กลับบาดลึกในความรู้สึกของหลี่ซ่านดั่งเสียงคมหอกที่กำลังลับกับหินฝน "ความตายเป็นเพียงฉากหน้าสำหรับผู้ที่อ่อนแอ หลี่ซ่าน" หลี่หยวนเลื่อนถ้วยชามาวางตรงหน้าหลี่ซ่าน ควันสีขาวจางๆ ลอยกรุ่นขึ้นมาเป็นสายที่บิดเบี้ยว "แต่สำหรับผู้ที่รอดชีวิตจากนรกมาได้ การได้เห็นน้องชายที่เคยถูกปกป้อง กลายเป็นคนขี้ระแวงถึงเพียงนี้... มันช่างเป็นเรื่องน่าขันเสียจริง ดื่มเสียสิ นี่คือชาจากดอยสูงที่เจ้าเคยชอบนักหนา" หลี่ซ่านนิ่งงัน สายตาคมกริบกวาดมองถ้วยชาใบนั้น เขาสัมผัสได้ถึงความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากพี่ชายต่างมารดาผู้ซึ่งควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปเมื่อสิบปีก่อน "ข้าไม่ยักรู้ว่าคนตายยังมีรสนิยมในการจิบชา" หลี่ซ่านตอบพลางแค่นยิ้มที่มุมปาก มือข้างหนึ่งแอบสอดเข้าไปใต้โต๊ะ สัมผัสถึงเข็มเงินที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ ในขณะที่สถานการณ์ตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังฉากกั้นไม้ฉลุ ไป๋จูเดินออกมาด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าเรียบเฉยของนางดูราวกับรูปปั้นน้ำแข็งที่ไร้อารมณ์ นางหยิบถ้วยชาขึ้นมาหมุนดูอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะวางลงที่เดิม "ชาดี... แต่น่าเสียดายที่มีดอกไม้ไร้นามผสมอยู่มากไปหน่อย" ไป๋จูกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับเป็นการตบหน้าหลี่หยวนอย่างจัง "ดอกกล้วยไม้พิษจากชายแดนใต้ กลิ่นของมันอ่อนจางจนคนทั่วไปแทบไม่ได้กลิ่น แต่ถ้าหากได้สัมผัสกับไอระเหยของกำยานที่ท่านจุดอยู่... สองสิ่งนี้เมื่อรวมกัน ก็เพียงพอที่จะทำให้คนเป็นอัมพาตได้ภายในสามลมหายใจ" หลี่หยวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและน่าขนลุก "ฉลาดหลักแหลมสมคำร่ำลือ ไป๋จู... ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าถึงได้กุมความลับในวังหลังไว้ได้มากขนาดนั้น" หลี่ซ่านไม่รอช้า เขาใช้อีกมือหนึ่งตวัดถ้วยชาขึ้นแล้วสาดน้ำร้อนใส่ใบหน้าของหลี่หยวนทันที! หากแต่หลี่หยวนเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่คาด เขาโน้มตัวหลบราวกับวิญญาณ โต๊ะไม้แกะสลักถูกถีบจนล้มคว่ำ ถ้วยชาแตกกระจาย น้ำชาที่หกพรมลงบนพื้นไม้กลับกัดกร่อนจนเกิดรอยไหม้สีดำขยายตัวอย่างรวดเร็ว นี่คือพิษร้ายที่รุนแรงถึงตายหากสัมผัสเพียงเล็กน้อย "เจ้าคิดจะฆ่าพี่ชายตัวเองจริงๆ หรือ หลี่ซ่าน!" หลี่หยวนคำราม แววตาที่เคยนิ่งสงบเปลี่ยนเป็นดุร้ายราวกับสัตว์ป่า "เจ้าไม่ใช่พี่ชายข้า!" หลี่ซ่านชักหอกสั้นที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อออกมา จ่อปลายคมเข้าที่ลำคอของอีกฝ่าย "พี่ชายข้าตายไปพร้อมกับเกียรติยศของตระกูลหลี่ในวันนั้น... ส่วนเจ้า ก็แค่เศษเดนที่ยังมีลมหายใจเพื่อรอวันถูกกำจัด!" ท่ามกลางการปะทะด้วยอาวุธเพียงชั่วพริบตา ไป๋จูกลับสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ นางคว้าแขนเสื้อของหลี่ซ่านไว้แน่นก่อนที่เขาจะแทงหอกลงไป "หยุดก่อนหลี่ซ่าน! ดูที่หลังคอของเขา!" หลี่ซ่านชะงัก สายตาเหลือบไปมองท้ายทอยของหลี่หยวนที่เสื้อผ้าเปิดออกจากการต่อสู้ ที่นั่นมีรอยสักรูปตราประทับตระกูลหลี่สีดำสนิท ซึ่งกำลังเรืองแสงวาบขึ้นมาตามจังหวะการเต้นของหัวใจ และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือดวงตาของหลี่หยวนที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำดั่งโลหิต หลี่หยวนยิ้มกว้าง ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวผิดรูปราวกับมีบางอย่างใต้ผิวหนังกำลังดิ้นพล่าน "เจ้าคิดว่าความตายของตระกูลเราเป็นฝีมือของใครล่ะ หลี่ซ่าน... ในเมื่อพวกเขาทั้งหมด ไม่เคยจากไปไหน แต่กำลังรอให้เจ้า 'ต้อนรับ' กลับบ้านอยู่ไงล่ะ!" ทันใดนั้น หน้าต่างทุกบานในห้องโถงก็ถูกกระแทกจนเปิดออกพร้อมกัน พายุฝนภายนอกสาดซัดเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ในความมืดมิดของสายฝน เงาดำนับสิบสายเคลื่อนไหวพุ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ พร้อมกับกลิ่นอายความตายที่คุ้นเคย หลี่ซ่านรับรู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่คน แต่เป็นหุ่นเชิดวิญญาณที่ถูกชุบชีวิตขึ้นมาด้วยวิชาต้องห้าม หลี่ซ่านกวาดสายตาไปรอบห้อง ก่อนจะตัดสินใจกระชากตัวไป๋จูให้ถอยไปทางประตูลับ แต่น่าเสียดายที่ทางออกเพียงหนึ่งเดียวถูกร่างไร้วิญญาณของอดีตทหารตระกูลหลี่ขวางไว้จนมิด เสียงกระซิบอันเย็นเยียบดังขึ้นข้างหูของเขา เป็นเสียงของหลี่หยวนที่จู่ๆ ก็มายืนอยู่ด้านหลังอย่างไร้สุ้มเสียง "ยินดีต้อนรับสู่โศกนาฏกรรมที่แท้จริง... น้องชายที่รัก วันนี้เจ้าจะไม่ได้เพียงแค่ได้รับรู้ความจริง แต่วันนี้เจ้าจะเป็นคนสุดท้ายที่จะได้จารึกชื่อตระกูลหลี่ไว้บนหลุมศพของตัวเอง" ราชันย์หอกทมิฬหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังไม่ลืมว่า ความจริงที่โหดร้ายที่สุด มักซ่อนอยู่ในถ้วยชาที่ดูไร้พิษภัยที่สุดเสมอครับ