การแสดงฝีมือเชิงยุทธ์

“โศกนาฏกรรมน่ะหรือ พี่ชาย... ท่านมองเห็นมันเป็นบทละครที่ท่านเป็นผู้กำกับ แต่ท่านลืมไปอย่างหนึ่ง ความตายที่ท่านหยิบยื่นให้คนอื่น มักจะมีเศษเสี้ยวของมันย้อนกลับมาฝังรากลึกในอกของท่านเสมอ” หลี่ซ่านไม่หันกลับไปมองเจ้าของเสียงกระซิบนั้น เขาเพียงยกจอกสุราขึ้นจรดริมฝีปาก พลิกข้อมือเพียงเล็กน้อยจนน้ำสีอำพันไหวระริก ก่อนจะวางจอกลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่หนักแน่นและเชื่องช้า บรรยากาศภายในโถงงานเลี้ยงที่เคยอบอวลไปด้วยเสียงดนตรีและเสียงหัวเราะประจบสอพลอ บัดนี้กลับเงียบเชียบราวกับถูกอาคมสะกด หลี่หยวนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบประดุจคมมีดที่กรีดลงบนแก้วน้ำ เขาก้าวออกมาจากเงามืดของเสาต้นใหญ่ รอยยิ้มที่มุมปากนั้นมิได้มีความจริงใจแฝงอยู่เลยแม้แต่น้อย สายตาของเขากวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าที่กำลังจะถูกกำจัดทิ้ง “น้องข้า เจ้าช่างมั่นใจในฝีมือตัวเองเหลือเกิน” หลี่หยวนกล่าวพลางใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ “แต่ในห้องโถงนี้... เหล่าขุนนางที่เจ้าเคยเรียกว่าลุงและอา ต่างก็พร้อมใจกันก้มหัวให้ข้า ความจริงที่เจ้าค้นหามาตลอดกาล มันมีค่าเท่ากับเศษธุลีในงานเลี้ยงคืนนี้เท่านั้นแหละ” “หากมันเป็นเพียงเศษธุลี งั้นก็เชิญท่านรับชมการแสดงที่ข้าเตรียมมาเถิด” หลี่ซ่านลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีดำสนิทดูราวกับจะกลืนกินไปกับความมืดมิดในโถงหอ เขาไม่ได้พกหอกคู่ใจติดตัวมา แต่กลับหยิบตะเกียบไม้คู่หนึ่งขึ้นมาถือไว้ในมือ สายตาของเขาจ้องมองไปยังผู้ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ—ขุนนางกังฉินผู้เป็นกุญแจสำคัญในคดีกบฏตระกูลหลี่ ไป๋จูที่นั่งอยู่ไม่ไกลนัก ลอบส่งสัญญาณมือให้เขาผ่านพัดในมือ นางมองเห็นความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติขององครักษ์เงาที่แฝงตัวอยู่ตามซอกมุมของห้อง การแสดงในครั้งนี้ไม่ใช่การละเล่น แต่เป็นการหยั่งเชิงเพื่อหาช่องว่างที่จะสังหารศัตรูในจุดที่เปราะบางที่สุด “เจ้าจะทำอะไร?” หลี่หยวนเลิกคิ้วขึ้นอย่างเย้ยหยัน หลี่ซ่านไม่ตอบ เขาขยับกายดุจสายลมวูบหนึ่ง ก่อนจะดีดตะเกียบไม้ในมือออกไปราวกับกระสุนธนูที่ไร้เสียง มันพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหวีดหวิวเบาๆ ตะเกียบไม้ปักเข้าที่ขอบโต๊ะของขุนนางผู้นั้นอย่างแม่นยำ จนเนื้อไม้แตกกระจายและจมลึกลงไปเกินกึ่งหนึ่ง “การแสดงนี้ชื่อว่า ‘ตราชั่งยุติธรรม’” หลี่ซ่านกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้บรรดาขุนนางถึงกับหายใจติดขัด “ใครที่ถือครองความลับที่สกปรกเกินไป ตะเกียบไม้เพียงคู่เดียวก็อาจกลายเป็นอาวุธสังหารได้ทุกเมื่อ” เขาก้าวเท้าออกไปกลางห้อง ดึงดาบประจำตัวขององครักษ์ที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดออกมาด้วยท่าทางที่นุ่มนวลทว่าทรงพลัง หลี่ซ่านเริ่มร่ายรำดาบในอากาศ วิถีดาบของเขาไม่ได้เน้นความรุนแรงหรือความหวือหวา แต่มันกลับแฝงไปด้วยความเยือกเย็นของการสังหาร—ทุกท่วงท่าคือการเปิดเผยกระบวนท่าที่เคยใช้ในคดีกบฏตระกูลหลี่ ท่าทีที่สะท้อนถึงวิชาการต่อสู้ที่สาบสูญไปนานนับสิบปี ขุนนางเหล่านั้นเริ่มหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นวิถีดาบที่พวกเขาเคยร่วมกันปิดบังความจริง บัดนี้มันถูกนำมาตีแผ่ต่อหน้าทุกคนในที่นี้อย่างเปิดเผย “นี่เจ้า... เจ้ายังไม่ตาย!” หนึ่งในขุนนางตะโกนขึ้นด้วยความตื่นตระหนก หลี่ซ่านหยุดดาบลงที่ลำคอของหลี่หยวนพอดี ปลายดาบคมกริบจ่ออยู่ห่างเพียงเส้นผมกั้น เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน “สิ่งที่ตายไปแล้วคือเกียรติยศของท่าน ส่วนความจริง... มันเพิ่งจะเริ่มลืมตาตื่นในคืนนี้” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นถึงขีดสุด เสียงปรบมือดังขึ้นจากมุมมืดของระเบียงชั้นบน เป็นเสียงปรบมือที่ดูเฉื่อยชาและเปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่ง สตรีในชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของนางถูกปิดบังด้วยหน้ากากรูปจิ้งจอกสีทองที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด “ยอดเยี่ยม... ศิลปะการต่อสู้ของตระกูลหลี่ที่สาบสูญไป กลับมาปรากฏโฉมอย่างงดงามเหลือเกิน แต่ดูเหมือนว่าน้องชายของข้าจะลืมไปอย่างหนึ่ง...” เสียงสตรีผู้นั้นเอ่ยขึ้นด้วยความรื่นรมย์ ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ทันใดนั้น แสงไฟทั้งห้องโถงก็ดับวูบลงพร้อมกัน และกลิ่นของดอกไม้พิษที่คุ้นเคยก็ตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษลึกลับนับสิบคนที่กระโดดลงมาจากเพดาน—ชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้นเดินตรงมาหาหลี่ซ่าน ก่อนจะก้มลงกราบและเอ่ยคำพูดที่ทำให้หัวใจของหลี่ซ่านกระตุกวูบ “นายน้อย... ข้าพบตราประทับของท่านพ่อในห้องลับที่ใต้ดินของวังหลวงแล้วครับ... และข่าวร้ายคือ... มันถูกสลักชื่อท่านไว้ในฐานะ ‘ผู้ทรยศ’ คนต่อไป” ด้วยความขอบคุณจากใจจริงที่ติดตามผลงานของข้า ราชันย์หอกทมิฬครับ