ประกาศิตจากเบื้องสูง

“เจ้ากำลังบอกข้าว่า... พ่อของข้าถูกตีตราเป็นกบฏด้วยมือของพวกมันเอง ตั้งแต่ก่อนที่ข้าจะทันได้ร่ำลาเสียอีกหรือ?” น้ำเสียงของหลี่ซ่านราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านไปด้วยไอสังหารที่เย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกได้ถึงกระดูกสันหลังที่เย็นวาบ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักในเรือนรับรองลับ สายตาจับจ้องไปที่ตราประทับสีหยกที่วางอยู่บนโต๊ะราวกับมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารังเกียจ ไป๋จูที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกำพัดในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด นางไม่ได้สบตาเขา ทว่าจ้องมองไปยังถ้วยชาที่เย็นชืด “ตราประทับนั้นไม่ใช่แค่หลักฐาน แต่มันคือคำพิพากษา หลี่ซ่าน... ในวังหลวงไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นโดยบังเอิญ การที่เจ้าพบมันในห้องลับ หมายความว่ามีคนจงใจวาง ‘เหยื่อ’ ให้เจ้าเดินเข้าหา” หลี่ซ่านแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง “ถ้าอย่างนั้น ข้าก็คงเป็นนักโทษที่โง่เขลาที่สุดในประวัติศาสตร์ที่เดินเข้าหาบ่วงบาศด้วยตัวเองสินะ” ยังไม่ทันที่บทสนทนาจะดำเนินไปถึงจุดเปราะบางที่สุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเป็นจังหวะของขันทีผู้คุมกฎก็ดังขึ้นจากหน้าประตูเรือนรับรอง บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปทันที ราวกับมีมวลอากาศกดทับจนยากจะหายใจ ไป๋จูรีบเก็บหลักฐานชิ้นสำคัญเข้าแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวถอยไปยืนในเงามืดของเสาเรือน “คุณชายหลี่ซ่าน... ฝ่าบาทมีรับสั่งเรียกตัวท่านเข้าเฝ้าเป็นการเร่งด่วน ณ ห้องทรงอักษร” เสียงแหบพร่าของขันทีดังผ่านบานประตูเข้ามา ไม่มีความเคารพแฝงอยู่แม้แต่น้อย มีเพียงความเย่อหยิ่งของคนที่ถืออำนาจจากเบื้องสูง หลี่ซ่านลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดสาบเสื้อให้เรียบกริบ เขาหันไปสบตากับไป๋จูเพียงครู่หนึ่ง สายตานั้นสื่อถึงการเตือนภัย ก่อนที่เขาจะก้าวเดินออกไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอกที่กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล ในห้องทรงอักษรที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงเปลวเทียนวูบไหว กลิ่นกำยานราคาแพงลอยอบอวลจนน่าเวียนหัว จักรพรรดิผู้ดูอ่อนล้าภายใต้ฉลองพระองค์สีทองอร่ามประทับอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์หอม พระเนตรที่ดูพร่ามัวจับจ้องมาที่หลี่ซ่านราวกับกำลังมองดูหมากตัวหนึ่งที่ถูกเลือกให้เดินบนกระดานที่เต็มไปด้วยหนาม “หลี่ซ่าน เจ้าคงรู้แล้วใช่หรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงเรียกเจ้ามา?” สุรเสียงนั้นแหบพร่า ทว่ามีอำนาจกดดันมหาศาล “กระหม่อมเป็นเพียงคนต่ำต้อย ย่อมไม่อาจล่วงรู้พระราชประสงค์ของโอรสสวรรค์ได้พ่ะย่ะค่ะ” หลี่ซ่านคุกเข่าลง ก้มศีรษะต่ำ ทว่าในใจกลับครุ่นคิดถึงตราประทับที่เขาเพิ่งได้รับรู้ จักรพรรดิยื่นม้วนกระดาษสีเหลืองทองให้มหาดเล็กนำมาวางตรงหน้าชายหนุ่ม “ข้าต้องการให้เจ้าตรวจสอบคดีทุจริตในกรมคลังและเส้นทางการเงินของเหล่าขุนนางหัวเมือง... รวมถึง... ตระกูลที่เคยใกล้ชิดกับพ่อของเจ้าด้วย” หลี่ซ่านชะงักไปครู่หนึ่ง นี่คือกับดักที่ชัดเจนที่สุด เขาต้องเลือกระหว่างการล้างแค้นให้ตระกูลโดยการเปิดโปงขุนนางเหล่านั้น หรือการรักษาชีวิตตัวเองไว้ด้วยการแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นและกลายเป็นสุนัขรับใช้ที่จงรักภักดี “ฝ่าบาท... พระองค์ทรงไว้ใจกระหม่อมมากเกินไปหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” หลี่ซ่านเงยหน้าขึ้น สบพระเนตรของจักรพรรดิโดยไม่เกรงกลัว “ข้าไม่ได้ไว้ใจเจ้า แต่ข้าต้องการ ‘ดาบ’ ที่ไม่มีเจ้าของ หากเจ้าทำสำเร็จ ข้าจะลบล้างมลทินให้ตระกูลหลี่ แต่ถ้าเจ้าล้มเหลว... หัวของเจ้าจะเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนคำโกหกของพ่อเจ้า” คำพูดนั้นราวกับมีดนับพันเล่มกรีดลงบนหัวใจของหลี่ซ่าน ตระกูลหลี่ที่เขาพยายามรักษาเกียรติมาตลอด แท้จริงแล้วอาจเป็นเพียงเครื่องมือที่จักรพรรดิใช้ควบคุมอำนาจมาตั้งแต่ต้น เมื่อเขาเดินออกมาจากวังหลวง ท้องฟ้าภายนอกเริ่มมืดครึ้ม ราวกับกำลังจะมีพายุใหญ่โหมกระหน่ำ ไป๋จูยืนรอเขาอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนหลวง นางรีบเดินเข้ามาใกล้และกระซิบด้วยเสียงสั่นเครือ “เจ้าตอบรับงานนั้นใช่ไหม?” หลี่ซ่านพยักหน้าเงียบๆ ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ มันเป็นจดหมายที่ถูกทิ้งไว้ในมือของเขาตอนที่เดินผ่านขันทีผู้ส่งสาส์นเมื่อครู่ ลายมือที่คุ้นตาบนหน้าซองทำให้มือของเขาเริ่มสั่น “นายน้อย... ใครส่งจดหมายมาให้ท่านกัน?” ไป๋จูถามอย่างหวาดระแวง หลี่ซ่านคลี่จดหมายออกช้าๆ แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาทำให้เขาเห็นข้อความเพียงสั้นๆ ที่ทำเอาหัวใจแทบหยุดเต้น ‘ผู้ที่สังหารคนตระกูลหลี่ในคืนนั้น... ไม่ใช่คนของราชสำนัก แต่เป็นคนเดียวกับที่ยืนข้างกายเจ้าในเวลานี้’ หลี่ซ่านหยุดชะงัก ร่างกายแข็งทื่อ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วร่าง เขาค่อยๆ หันกลับไปมองไป๋จู... สหายเพียงหนึ่งเดียวที่เขายึดเหนี่ยวจิตใจมาตลอด ในจังหวะนั้นเอง ไป๋จูที่กำลังมองดูจดหมายในมือเขา ก็พลันเปลี่ยนสีหน้าไปเป็นความเย็นชาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน นางชักมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมาอย่างรวดเร็ว ปลายมีดจ่อที่ลำคอของเขาอย่างแม่นยำ “ดูท่าความลับจะถูกเปิดเผยเร็วกว่าที่ข้าคิดนะ... หลี่ซ่าน เจ้าไม่ควรมาถึงบทนี้ได้เลย” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความเข้มข้นในบทนี้กับราชันย์หอกทมิฬนะครับ