ดาบอาญาสิทธิ์

คมมีดเหล็กกล้าเย็นเยียบสัมผัสผิวเนื้อที่ลำคอของหลี่ซ่านจนเขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดจางๆ ที่แล่นริ้วขึ้นมา แต่กระนั้น ดวงตาคมกริบของเขากลับไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของไป๋จู ผู้หญิงที่เขาเคยไว้วางใจที่สุดในวังหลวงแห่งนี้ "ถ้าเจ้าจะฆ่าข้าจริงๆ เจ้าคงลงมือไปตั้งแต่ตอนที่ข้าหันหลังให้แล้ว ไป๋จู" หลี่ซ่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังสนทนาเรื่องดินฟ้าอากาศในยามบ่าย "ความลับของข้าไม่ได้มีค่าเท่ากับชีวิตของเจ้าหรอก หากเจ้าฆ่าข้าที่นี่ ใครจะปกป้องเจ้าจากเงื้อมมือของเหล่าขุนนางที่จ้องจะฉีกเนื้อเจ้าเมื่อความลับเรื่องข่าวกรองรั่วไหล" ไป๋จูแค่นยิ้ม มุมปากของนางสั่นระริกเล็กน้อย "เจ้ามั่นใจเกินไปหลี่ซ่าน โลกนี้ไม่มีใครขาดใครไม่ได้ โดยเฉพาะคนอย่างเจ้าที่เอาแต่แบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าเพียงลำพัง" "ข้าไม่ได้แบกโลก ข้าแค่กำลังทวงคืนสิ่งที่ควรเป็นของข้า" หลี่ซ่านขยับตัวเพียงเล็กน้อย ปลายมีดจึงบาดเข้าที่ผิวหนังจนเลือดสีแดงสดซึมออกมาเป็นเส้นบางๆ "และในเมื่อเจ้าชักมีดออกมาแล้ว ข้าก็มีข้อเสนอที่เจ้าไม่อาจปฏิเสธได้... ดาบอาญาสิทธิ์" คำพูดนั้นทำให้มือของไป๋จูชะงักไปชั่วขณะ นางหรี่ตาลงจ้องมองเขาอย่างระแวง "เจ้าหมายถึงอำนาจจากฮ่องเต้ที่มอบให้กับผู้ตรวจสอบการทุจริตทั่วราชอาณาจักรหรือ? ข่าวลือนั่นเป็นเรื่องจริงงั้นรึ?" หลี่ซ่านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่ผ่านการขัดเกลามาอย่างยาวนาน "ฮ่องเต้ไม่ได้มอบให้ข้าด้วยความเสน่หาหรอกนะ แต่เป็นเพราะพระองค์ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ต่างฝ่ายต่างกำลังห้ำหั่นกันเองในราชสำนัก ข้าคือหอกเล่มเดียวที่คมพอจะแทงทะลุเปลือกของพวกหนอนบ่อนไส้เหล่านั้นได้ และถ้าเจ้าเข้าร่วมกับข้า ดาบอาญาสิทธิ์เล่มนี้จะไม่ใช่แค่เครื่องมือสังหาร แต่มันจะเป็นอำนาจที่จะตัดสินชีวิตของทุกคนที่เคยทำลายครอบครัวเราทั้งสอง" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน ไป๋จูค่อยๆ ลดมีดสั้นลง แต่สายตายังคงเต็มไปด้วยความลังเล นางเก็บมีดกลับเข้าแขนเสื้ออย่างเชื่องช้า ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างไม้แกะสลัก มองออกไปยังแสงไฟที่ริบหรี่ของเมืองหลวง "เจ้ากำลังเดินเข้าสู่กองเพลิง หลี่ซ่าน" นางกล่าวเบาๆ "ขุนนางพวกนั้นไม่ใช่แค่คนที่มีอำนาจในมือ แต่มันคือโครงข่ายใยแมงมุมที่ชักใยคนทั้งแผ่นดิน ถ้าเจ้าเริ่มสอบสวน ใครบางคนในวังหลังจะต้องสั่งเก็บเจ้าภายในค่ำคืนนี้" "ข้าเตรียมใจไว้ตั้งแต่วันที่ตระกูลหลี่ล่มสลายแล้ว" หลี่ซ่านก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างนาง กลิ่นหอมจางๆ จากกายของไป๋จูยังคงอบอวล แต่มันกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกอันตราย "ไป๋จู หากเจ้ายังรักในความยุติธรรมที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในใจ จงส่งรายชื่อขุนนางที่มีส่วนพัวพันกับเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนมาให้ข้า... ดาบอาญาสิทธิ์นี้จะลงทัณฑ์พวกมันทีละคน" ไป๋จูหันกลับมามองเขา สายตาที่เคยเฉียบคมเปลี่ยนเป็นแววตาที่สับสนและปวดร้าว "แล้วถ้าข้าบอกว่า หนึ่งในรายชื่อนั้นคือคนที่เจ้าเคารพที่สุดล่ะ? เจ้าจะยังกล้าเงื้อดาบลงไปหรือไม่?" หลี่ซ่านนิ่งไปชั่วอึดใจ กรามของเขาขบกันแน่น ความทรงจำอันโหดร้ายเกี่ยวกับอาจารย์ผู้เป็นที่รักหวนกลับคืนมาเป็นฉากๆ ก่อนที่เขาจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดดั่งหินผา "ถ้าความยุติธรรมต้องแลกด้วยหัวใจของข้า ข้าก็พร้อมจะควักมันออกมาวางบนแท่นประหารด้วยมือตัวเอง" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารองครักษ์ดังใกล้เข้ามาที่หน้าประตูห้องพัก หลี่ซ่านชักกระบี่ประจำกายออกมาจ่อไว้ที่พื้น ในขณะที่ไป๋จูรีบหยิบม้วนกระดาษลับจากใต้โต๊ะส่งให้เขาด้วยมือที่สั่นเทา "ไปซะหลี่ซ่าน... ประตูทางออกลับอยู่หลังตู้หนังสือ" ไป๋จูกระซิบพร้อมผลักเขา "พวกเขามาเร็วกว่าที่คิด" ทว่าในวินาทีที่หลี่ซ่านกำลังจะขยับตัว ประตูห้องก็ถูกถีบจนพังครืนเข้ามา กองกำลังองครักษ์หลวงในชุดเกราะสีดำทมิฬกรูเข้ามาล้อมห้องไว้ แต่ทว่าคนที่ก้าวออกมาจากแถวทหารกลับไม่ใช่แม่ทัพคุมวัง แต่เป็นร่างสูงสง่าที่หลี่ซ่านจดจำได้ดีที่สุดในชีวิต... "หลี่ซ่าน... เจ้าจะเอาดาบอาญาสิทธิ์นั่นไปฟาดฟันใครหรือ?" เสียงที่แฝงไปด้วยอำนาจและเย็นชาดั่งน้ำแข็งของชายผู้เป็นอดีตอาจารย์ที่เขากล่าวถึง ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับคมดาบที่ชี้ตรงมายังลำคอของเขาราวกับเป็นกระจกสะท้อนเหตุการณ์เมื่อครู่ "ดูเหมือนเจ้าจะเข้าใจผิดนะศิษย์รัก... ดาบอาญาสิทธิ์เล่มนี้ ไม่ได้ถูกมอบให้เจ้าเพื่อใช้ทำลายข้า แต่ถูกมอบให้ข้า เพื่อใช้กำจัดเจ้าต่างหาก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลี่ซ่านมาจนถึงบรรทัดนี้ด้วยความรักนะครับ