เชือดไก่ให้ลิงดู

“ดาบอาญาสิทธิ์เล่มนี้ ไม่ได้ถูกมอบให้เจ้าเพื่อใช้ทำลายข้า แต่ถูกมอบให้ข้า เพื่อใช้กำจัดเจ้าต่างหาก” คำกล่าวของท่านอาจารย์ยังคงดังก้องอยู่ในมโนภาพของหลี่ซ่าน แม้ในยามที่เขากำลังก้าวเท้าเข้าสู่ท้องพระโรงท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จับจ้องมา บรรยากาศภายในโถงกว้างอัดแน่นไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นกำยานที่เคยหอมรื่นบัดนี้กลับให้ความรู้สึกฉุนกึกราวกับกลิ่นเลือดที่แฝงมากับลม หลี่ซ่านเดินตรงไปยังแท่นขุนนาง ดวงตาคมปลาบดุจคมหอกกวาดมองกลุ่มขุนนางที่ยืนเรียงราย พวกเขาส่วนใหญ่เบนสายตาหนี เว้นแต่เพียง ‘ใต้เท้าจาง’ ขุนนางอาวุโสผู้คุมกรมคลัง ผู้ที่ยืนตระหง่านด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันมุมปาก รอยยิ้มที่สื่อความหมายชัดเจนว่าเขามองเห็นหลี่ซ่านเป็นเพียงตุ๊กตากระเบื้องที่พร้อมจะแตกสลายเมื่อถูกดีดเพียงครั้งเดียว “ดูเหมือนศิษย์รักของท่านอาจารย์จะรีบร้อนเกินไปนะท่านหลี่ซ่าน” ใต้เท้าจางเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัน น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำแต่แฝงด้วยแรงกดดัน “การก้าวเท้าเข้าสู่การเมืองด้วยความเลือดร้อน มักจบลงที่ลานประหารเสมอ ท่านไม่คิดจะเตรียมใจไว้บ้างหรือ?” หลี่ซ่านหยุดเดิน เขาไม่ได้โต้ตอบด้วยวาจา แต่กลับถอดถุงมือหนังออกช้าๆ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่ข้อมือ ก่อนจะวางม้วนบันทึกฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง ‘ปัง!’ “ใต้เท้าจาง...” หลี่ซ่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนขุนนางรอบข้างต้องเงี่ยหูฟัง “ในรัชสมัยนี้ ข้าได้เรียนรู้อย่างหนึ่งว่า ความเงียบไม่ใช่เครื่องยืนยันความบริสุทธิ์ แต่มันคือฝาโลงที่ปิดตายความเน่าเฟะเอาไว้ต่างหาก” ใต้เท้าจางหัวเราะร่วน “เจ้ากำลังจะพูดเรื่องอะไร? บัญชีคลังหลวงหรือ? ข้าตรวจสอบมันมาสามสิบปี ไม่เคยพบข้อผิดพลาดแม้แต่ฉีเดียว” “นั่นสินะครับ” หลี่ซ่านยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “แต่สิ่งที่ท่านไม่ได้ตรวจสอบ คือกระดาษที่ท่านใช้ทำบัญชี... กระดาษจากโรงผลิตในเขตชายแดนที่ท่านแอบถือครองอยู่ ซึ่งมีลายน้ำประทับตรา ‘ลับ’ ของตระกูลที่ถูกกวาดล้างไปเมื่อสิบปีก่อน” บรรยากาศในท้องพระโรงเปลี่ยนไปในทันที ใต้เท้าจางชะงัก รอยยิ้มที่เคยเย่อหยิ่งแข็งค้างไปชั่วขณะ เหงื่อเม็ดเล็กซึมออกมาตามขมับ แต่เขายังคงพยายามรักษาความเยือกเย็นไว้ “เจ้ากำลังใส่ความข้า! เจ้ามีหลักฐานเพียงแค่รอยน้ำบนกระดาษรึ? ช่างไร้สาระ!” หลี่ซ่านก้าวเข้าไปใกล้จนเกือบชิด ร่างสูงโปร่งของเขาดูยิ่งใหญ่ขึ้นเป็นทวีคูณ “ข้าไม่ได้มาเพื่อหาหลักฐานจากกระดาษใต้เท้า แต่ข้ามาเพื่อ ‘เชือด’... หากท่านบริสุทธิ์จริง ทำไมมือของท่านถึงต้องสั่นยามที่ข้าเอ่ยถึงตระกูลเหล่านั้น?” มือที่สั่นเทาของใต้เท้าจางถูกซ่อนไว้ในแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว เขากัดฟันแน่น “เจ้ามันก็แค่เด็กเมื่อวานซืนที่พยายามสร้างผลงานด้วยการทำลายผู้ใหญ่ในราชสำนัก เจ้าไม่มีอำนาจพอที่จะตัดสินใครได้!” “ถ้าเช่นนั้น... ตราประทับนี้ล่ะครับ?” หลี่ซ่านชูตราสีทองขึ้นเหนือหัว มันคือตราอาญาสิทธิ์ที่ท่านอาจารย์เคยมอบให้ แสงไฟในโถงสะท้อนกับเนื้อโลหะจนเกิดเป็นประกายที่ทำให้เหล่าขุนนางต้องก้มศีรษะโดยสัญชาตญาณ ใต้เท้าจางเบิกตากว้าง เขารู้ดีว่าตรานี้มีความหมายอย่างไร “ข้า หลี่ซ่าน ในฐานะผู้สืบทอดเจตจำนงแห่งความยุติธรรม ขอประกาศปลดใต้เท้าจางออกจากตำแหน่งขุนนางกรมคลังด้วยข้อหาฉ้อราษฎร์บังหลวงและสมคบคิดกับกบฏ! ทหาร!” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังรักษาพระองค์กรูเข้ามาล้อมรอบใต้เท้าจาง ขุนนางอาวุโสผู้ทรงอิทธิพลทรุดลงกับพื้นราวกับคนหมดเรี่ยวแรง แววตาของเขาที่เคยมั่นคงบัดนี้กลับว่างเปล่าและหวาดกลัว เขาตระหนักแล้วว่าหลี่ซ่านไม่ได้มาเพื่อเล่นเกมการเมือง แต่มาเพื่อ ‘ล้างกระดาน’ หลี่ซ่านเดินผ่านร่างที่สั่นเทาไปโดยไม่หันกลับไปมอง เขาเดินตรงไปที่ประตูทางออก ที่นั่น... ในมุมมืดของเสาต้นใหญ่ ไป๋จูยืนรออยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เจ้าทำได้ดีมาก” ไป๋จูกระซิบเมื่อเขาก้าวเข้าไปใกล้ “แต่เจ้าลืมไปอย่างหนึ่ง... ใต้เท้าจางเป็นเพียงคนรับใช้ชั้นปลายแถวของ ‘ใครบางคน’ ในวังหลังเท่านั้น” หลี่ซ่านหยุดชะงัก หัวใจของเขากระตุกวูบเมื่อไป๋จูยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้เขา มันถูกประทับตราครั่งสีแดงสด ตราประทับที่เขาคุ้นเคยดีที่สุด... ตราประจำตัวของท่านอาจารย์ “นี่คือสิ่งที่เขาทิ้งไว้ให้เจ้าหลังจากที่เจ้าเริ่มลงมือ” ไป๋จูกล่าวเสียงแผ่ว หลี่ซ่านแกะจดหมายออกช้าๆ ลายมือที่คุ้นตาปรากฏอยู่ข้างในใจความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายเขาเย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ *‘หมากตัวแรกถูกกำจัดแล้ว แต่เจ้าลืมไปหรือไม่ ว่าคนสั่งกำจัดข้าในตอนนั้น... ก็คือคนเดียวกับที่ส่งเจ้ามาฆ่าข้าในวันนี้’* หลี่ซ่านเงยหน้าขึ้น ท้องฟ้าข้างนอกเริ่มมืดครึ้ม สายฟ้าฟาดลงมาเป็นสายเผยให้เห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนระเบียงชั้นบนของตำหนัก... ร่างที่ดูคุ้นตาและเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมทั้งหมด! ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นเช่นนี้ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับความลับที่กำลังจะเปิดเผยในตอนต่อไปนะครับ - ราชันย์หอกทมิฬ