ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

รอยเลือดบนใบดาบเล่มนั้นมิได้น่ากลัวเท่ากับความเงียบงันที่แผ่ซ่านอยู่ระหว่างคนทั้งสองในห้องใต้ดินอับชื้นแห่งนี้ "ท่านถือหอกเล่มนั้นไว้มั่นเกินไปแล้ว หลี่ซ่าน" เสียงกระซิบของไป๋จูแหบพร่าเล็กน้อย นางไม่ได้ถอยหนีแม้คมมีดของมือสังหารที่เพิ่งถูกจัดการจะยังตกอยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนแสงไฟริบหรี่จากคบเพลิง เผยให้เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ปกปิดไม่มิด บาดแผลที่หัวไหล่ขวาของนางยังคงมีเลือดซึมออกมาเป็นวงกว้างผ่านเนื้อผ้าสีเข้ม แม้เจ้าตัวจะพยายามกัดฟันอดกลั้นเพียงใด แต่เม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายบนหน้าผากก็ฟ้องชัดถึงความเจ็บปวด หลี่ซ่านไม่ตอบคำ เขากวาดสายตาสำรวจรอบกายด้วยสัญชาตญาณนักรบ ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งเบื้องหน้านาง นิ้วมือที่หยาบกร้านจากการกำด้ามหอกมาค่อนชีวิตค่อยๆ ยื่นออกไปฉีกชายเสื้อผ้าของนางอย่างระมัดระวัง เพื่อเผยให้เห็นแผลฉีกขาดที่น่ากลัว "อย่าขยับ" น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท เยือกเย็นดั่งสายน้ำในฤดูเหมันต์ แต่หากสังเกตให้ดี ปลายนิ้วที่กำลังสัมผัสถูกผิวเนื้อของนางกลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ ไป๋จูสะดุ้งเฮือกยามเมื่อสมุนไพรสมานแผลถูกกดลงบนปากแผลสด นางสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกกระเพื่อมไหว แต่มิได้เปล่งเสียงร้องคร่ำครวญออกมาแม้แต่ครึ่งคำ สตรีผู้นี้มักซ่อนความเปราะบางไว้ภายใต้ท่าทีที่เย่อหยิ่งและเฉลียวฉลาดเสมอมา ทว่าในยามที่ความตายเฉียดฉากผ่านไปเมื่อครู่ เกราะป้องกันทั้งหมดกลับพังทลายลงเหลือเพียงความจริงแท้ของมนุษย์ผู้หนึ่ง "เจ้าไม่น่าเอาตัวมาบังวิถีดาบนั้นเลย" หลี่ซ่านเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบขึ้นมา ทว่าสายตาของเขายังคงจดจ่ออยู่กับการพันผ้าพันแผลรอบหัวไหล่ของนาง "หากข้าไม่ทำเช่นนั้น... ป่านนี้ท่านคงกลายเป็นผีเฝ้าเรือนรับรองสกุลหวังไปแล้ว" นางแค่นยิ้มหยันให้กับความตายที่เพิ่งผ่านพ้น "ข้ายังต้องใช้ประโยชน์จากฝีมือหอกของท่านอีกมาก หลี่ซ่าน ข้าจะยอมให้ท่านตายไม่ได้เป็นอันขาด" คำพูดเย้าแหย่ที่ซ่อนความห่วงใยไว้อย่างแนบเนียนนี้ ทำให้มุมปากของบุรุษหนุ่มกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งในรอบหลายปีที่ผ่านมา ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองใกล้ชิดกันจนได้ยินเสียงลมหายใจ หลี่ซ่านชะื่องมือที่กำลังผูกปมผ้าเชือกชะงักค้างไปชั่วขณะ เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับดาร์กคู่นั้นของไป๋จู แววตาของนางในยามนี้ไม่มีความเจ้าเล่ห์เพทุบาย หรือรอยยิ้มเยาะเย้ยเช่นยามปกติ มีเพียงความเวิ้งว้างและความเปราะบางที่หาดูได้ยากยิ่งจากคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ผู้กุมความลับในวังหลัง "ขอบใจเจ้า... ไป๋จู" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันมิใช่เสียงของนักโทษประหารผู้เย็นชาอีกต่อไป แต่เป็นน้ำเสียงของบุรุษผู้หนึ่งที่เพิ่งตระหนักได้ว่า ตลอดเส้นทางอันโดดเดี่ยวและเต็มไปด้วยขวากหนามนี้ เขามิได้เดินอยู่เพียงลำพังอีกต่อไปแล้ว ไป๋จูกระพริบตาช้าๆ แพขนตางอนงามทาบลงบนพวงแก้มที่ซีดเซียว นางหลบสายตาไปทางอื่นราวกับต้องการซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "ข้าไม่ได้ทำเพื่อท่าน... ข้าทำเพื่อความอยู่รอดของตัวข้าเองต่างหาก" "ปากแข็ง" หลี่ซ่านเอ่ยพึมพำเบาๆ แต่แววตาที่มองนางกลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะกล่าววาจาใดๆ ออกมา ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและบรรยากาศอันตึงเครียดของค่ำคืนแห่งการหลบหนี กำแพงความระแวงระวังที่ทั้งสองสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตนเองค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อย ความตายที่เพิ่งผ่านพ้นไปไม่เพียงแต่เชื่อมโยงชะตากรรมของพวกเขาทั้งสองเข้าด้วยกัน หากแต่ยังหลอมรวมดวงวิญญาณสองดวงที่ต่างมีบาดแผลในอดีตให้เข้าใกล้กันโดยไม่รู้ตัว หลี่ซ่านขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับเงี่ยหูฟังเสียงความเคลื่อนไหวภายนอกห้องใต้ดิน ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะหันไปหยิบดาบและเตรียมตัวออกสำรวจทางหนีทีไล่ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่บริเวณประตูทางเข้าด้านบน พร้อมกับแสงไฟสว่างจ้าที่สาดส่องลงมาตามบันได "เจอตัวพวกมันแล้ว! อย่าให้รอดไปได้!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเหี้ยมเกรียมทำลายบรรยากาศอันเงียบสงบลงในพริบตา หลี่ซ่านหันขวับกลับมามองไป๋จูที่เพิ่งจะขยับตัวลุกขึ้นยืนตาม ทว่าความเจ็บปวดจากบาดแผลทำให้ร่างของนางเซถลาเกือบล้มลง ทว่า ก่อนที่หลี่ซ่านจะทันได้ก้าวเข้าไปประคองนาง เงาร่างหนึ่งที่คุ้นเคยอย่างยิ่งก็พุ่งทะยานลงมาจากช่องทางลับด้านบน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ไม่ต้องลำบากหาทางหนีหรอก... หลี่ซ่าน น้องชายร่วมสาบานของข้า" หลี่ซ่านเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง เมื่อแสงไฟเผยให้เห็นใบหน้าของผู้ที่ก้าวเข้ามาขวางทางรอดสุดท้ายของพวกเขาอย่างชัดเจน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ราชันย์หอกทมิฬ" มาโดยตลอดครับ