เลือดแลกเลือด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นดินเปียกชื้นยามห่าฝนกระหน่ำซัดลงมาอย่างบ้าคลั่ง เม็ดฝนประหนึ่งเข็มเงินนับหมื่นเล่มที่ทิ่มแทงลงบนแผ่นหลังของหลี่ซ่าน แต่ความเจ็บปวดจากธรรมชาติเหล่านั้นเทียบไม่ได้เลยกับรอยแผลฉกรรจ์บริเวณหัวไหล่ข้างขวา เลือดสีแดงเข้มไหลทะลักผสมปนเปไปกับน้ำฝนหยดลงสู่พื้นโคลนตมจนกลายเป็นสีแดงฉาน "เจ้าประเมินกำลังของฝ่ายเราต่ำเกินไปแล้ว หลี่ซ่าน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางม่านฝนทึบตัน บุรุษชุดดำสวมหน้ากากเงินก้าวเท้าเหยียบย่ำลงบนแอ่งน้ำจนเกิดเสียงดังสนั่น ในมือของมันถือกระบี่ไร้เงาที่ยังมีหยดเลือดไหลร้อยระย้า ปลายคมกระบี่ชี้ตรงมายังร่างของทายาทตระกูลหลี่ผู้ทรรุดกายลงข้างหนึ่ง มือซ้ายของหลี่ซ่านกำห่อผ้าแพรสีชาดไว้แน่นแนบอก ข้างในนั้นคือบัญชีลับที่บันทึกรายชื่อขุนนางกังฉินผู้ร่วมมือกับศัตรูแผ่นดิน—เบาะแสชิ้นสุดท้ายที่จะล้างมลทินให้ตระกูลหลี่ได้ หลี่ซ่านมิได้ตอบคำถาม ดวงตาคมกริบใต้ร่มเงาหมวกสานปีกกว้างจ้องมองคู่ต่อสู้เขม็ง ลมหายใจของเขาหอบกระชั้น ร่างกายเหนื่อยล้าจากการหลบหนีมาตลอดสามวันสามคืน แต่อุดมการณ์และไฟแค้นในอกยังคงโหมกระหน่ำยิ่งกว่าเปลวเพลิง "ส่งห่อผ้านั้นมาเสีย แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า... ให้ตายอย่างสมเกียรติในฐานะบุรุษตระกูลหลี่" มือสังหารเอ่ยต่อ น้ำเสียงเยียบเย็นราวกับภูตผีจากขุมนรก หลี่ซ่านแย้มยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันทั้งต่อชะตากรรมและศัตรูเบื้องหน้า เขาค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้เข่าทั้งสองข้างจะสั่นเทา มือขวาที่ถือทวนหอกทมิฬคู่กายตวัดตั้งมั่น หอกเล่มนี้ผ่านศึกสงกรานต์และคราบเลือดมานักต่อนัก บัดนี้มันสะท้อนประกายแสงสีเงินยวงท่ามกลางสายฟ้าแลบแปลบปลาดยามราตรี "ชีวิตของข้า... แม้แต่เงาของความตายก็ยังแย่งไปไม่ได้ นับประสาอะไรกับเศษสวะอย่างพวกเจ้า" สิ้นเสียงคำรามทุ้มต่ำ หลี่ซ่านก็พุ่งทะยานออกไปดุจพญาอินทรีโผบิน แม้บาดแผลจะฉีกขาดและสร้างความเจ็บปวดรวดร้าวถึงกระดูก แต่วิชาหอกตระกูลหลี่หาได้เสื่อมคลายตามสังขารไม่ เพลงหอกวารีกระหน่ำถูกแผดซ่านออกไปอย่างไร้ช่องโหว่ ปลายคมทู่ของหอกทมิฬแหวกอากาศกรีดเสียงหึ่งด้วยแรงกดดันมหาศาล เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! ประกายไฟจากการปะทะระหว่างหอกและกระบี่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นแข่งกับเสียงคำรามของสายฟ้า หลี่ซ่านโจมตีด้วยความดุดันและเด็ดเดี่ยว ทุกกระบวนท่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น ขณะที่มือสังหารชุดดำต้องถอยร่นทีละก้าวอย่างไม่ทันตั้งตัว ยามนี้หลี่ซ่านไม่เหลือทางถอย หากเขาพลาด หมายความว่าความจริงทั้งหมดจะถูกฝังกลบ และความอยุติธรรมจะชนะไปตลอดกาล "สารเลวเอ๊ย!" มือสังหารคำรามอย่างเกรี้ยวกราดเมื่อถูกกดดันจนมุม มันรวบรวมลมปราณทั้งหมดไว้ที่ปลายกระบี่แล้วแทงสวนกลับมาด้วยกระบวนท่าสังหาร 'พายุดารา' แสงกระบี่พุ่งตรงเข้าใส่หน้าอกของหลี่ซ่านด้วยความเร็วสูง ทว่าในวินาทีความเป็นความตายนั้นเอง แววตาของหลี่ซ่านกลับฉายประกายความเยือกเย็นอย่างน่าประหลาด เขายอมเปิดช่องว่างที่หัวไหล่ซ้ายเพื่อให้กระบี่ของศัตรูแทงทะลุผ่าน แลกกับการที่เขาใช้มือซ้ายที่ถือห่อผ้าเบี่ยงหลบได้ทันท่วงที และมือขวาตวัดทวนกระแทกเข้าที่ซี่โครงของมือสังหารเต็มแรง! กรอบ! เสียงกระดูกหักดังชัดเจนท่ามกลางห่าฝน มือสังหารชุดดำกระอักเลือดสดออกมาคำโต ร่างกระเด็นไปกระแทกกับโคนต้นไม้ใหญ่จนแน่นิ่งไปในทันที หลี่ซ่านทรุดฮวบลงกับพื้น ดินโคลนเปียกชื้นย้อมไปด้วยเลือดสีชาดของเขาเอง แผลที่หัวไหล่ขวาและซ้ายหลั่งเลือดออกมาไม่ขาดสาย ความหนาวเหน็บจากสายฝนกัดกินเรี่ยวแรงจนแทบสิ้นสติ เขาใช้หอกทมิฬค้ำยันพื้นดินไว้เพื่อไม่ให้ล้มลง สายตาพร่ามัวมองห่อผ้าแพรในอ้อมกอดที่ยังคงปลอดภัยดี ทว่า... ในความเงียบงันที่มีเพียงเสียงฝนโปรยปราย กลับมีเสียงฝีเท้าม้าควบตรงเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง หลี่ซ่านฝืนเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านน้ำฝน ร่างของสตรีในชุดคลุมสีขาวเปียกโชกผู้หนึ่งกำลังควบม้าพุ่งเข้ามา นางกระโดดลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว แสงคบเพลิงในมือของนางส่องสว่างเผยให้เห็นใบหน้าอันงดงามแต่ซีดเผือดด้วยความกังวล นั่นคือ "ไป๋จู" สหายผู้ร่วมเป็นร่วมตายที่กุมข่าวลับในวังหลัง "หลี่ซ่าน!" ไป๋จูอุทานด้วยความตกใจ รีบวิ่งเข้ามาประคองร่างที่โชกเลือดของเขาทันที "เจ้าบ้าไปแล้วหรือไร เหตุใดจึงมาเผชิญหน้ากับพวกมันตามลำพังเช่นนี้!" "ข้า... ปฏิบัติหน้าที่สำเร็จแล้ว..." หลี่ซ่านกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ริมฝีปากซีดเผือดแย้มยิ้มบางเบา ยื่นห่อผ้าแพรในมือให้แก่นาง "บัญชีลับ... อยู่ที่นี่แล้ว" ไป๋จูรับห่อผ้านั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา นางมองแผลฉกรรจ์บนร่างกายของเขาด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเพื่อสำรวจรอบกาย ทว่าในวินาทีที่นางกวาดสายตาไปรอบบริเวณนั้นเอง... แสงจากคบเพลิงก็สาดส่องกระทบเข้ากับเงาดำร่างหนึ่งที่ยืนขวางทางออกอยู่เบื้องหน้า นั่นไม่ใช่ศัตรูจากสำนักมือสังหาร... แต่เป็นธงสัญลักษณ์ของราชองครักษ์เสื้อแพรที่ปักอยู่บนอกเสื้อของผู้มาใหม่ หลี่ซ่านเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเงาร่างนั้นก้าวพ้นความมืดออกมา และเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยที่ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ทำได้ดีมาก... ไป๋จู ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยนำทางพามาหาเป้าหมายได้ง่ายถึงเพียงนี้" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางผ่านอักษรมา ณ ที่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - ราชันย์หอกทมิฬ