ประกาศิตแห่งการล้างแค้น

เสียงกัมปนาทของระฆังสำนักเก้าสวรรค์ดังก้องกังวานเสียดแท้วิญญาณ ราวกับเสียงคำรามจากขุมนรกโลกันต์ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากหลับใหล ภายในห้องโถงใหญ่แห่งสภาตระกูลไป๋ บรรยากาศกดดันจนแทบจะควบแน่นกลายเป็นหยดเลือด ไอสังหารสีชาดแผ่ซ่านออกมาจากร่างของผู้อยู่บนจุดสูงสุดของตระกูล สายตานับสิบคู่ต่างจับจ้องไปยังร่างของเด็กหนุ่มผู้ยืนตระหง่านอยู่กลางห้องโถงอย่างไม่วางตา ไป๋เฉินมิได้สะท้านสะเทือนต่อแรงกดดันระดับปราณก่อกำเนิดที่ถาโถมเข้าใส่ เขายืนไขว่หラスองมือ สีหน้าเรียบเฉยราวน้ำค้างแข็งบนยอดเขาหมื่นปี ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอประกายล้ำลึกดั่งห้วงดาราจักรที่ไร้ก้นบึ้ง "ไป๋เฉิน เจ้าสามหาวเกินไปแล้ว!" เสียงตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยวของผู้วอาวุโสใหญ่ดังขึ้น พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ถูกกดทับลงมาหมายให้เด็กหนุ่มคุกเข่าลงกับพื้นหินหยก แต่ไป๋เฉินเพียงแค่ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลังปราณอสูรบรรพกาลสายหนึ่งก็พวยพุ่งออกจากร่างโดยไร้ซุ่มเสียง บดขยี้แรงกดดันนั้นจนสลายหายไปในพริบตา ผู้วอาวุโสใหญ่ถึงกับหน้าถอดสี กระอักโลหิตคำโตออกมาอย่างไม่คาดคิด ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ ทุกคนต่างสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นตะลึง ศิษย์สวะที่พวกมันเคยเหยียบย่ำ เหตุใดจึงกล成為ผู้ทรงพลังที่แม้แต่ผู้วอาวุโสยังต้องสะท้านสะเทือน? ไป๋เฉินกวาดสายตามองหน้าบรรดาผู้อาวุโสและญาติร่วมสายโลหิตที่ครั้งหนึ่งเคยขับไล่ไสส่งเขาอย่างไร้เยื่อใย รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างบางเบา "พวกท่านตกใจอันใดกันเล่า?" น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น "สิทธิ์และสมบัติที่บิดามารดาของข้าเคยสร้างสมไว้ด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ บัดนี้ถูกพวกท่านปล้นชิงไปครอบครองอย่างหน้าด้านๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกท่านเสวยสุขบนกองกระดูกของพวกเรา... วันนี้ ถึงเวลาที่ต้องชำระบัญชีแล้ว" "สามห่าว! เจ้าคิดจะทวงคืนสิ่งใด ในเมื่อเจ้าเป็นเพียงศิษย์ไร้ค่าที่ถูกขับไล่ออกจากตระกูลไปแล้ว!" ผู้วอาวุโสรองตบโต๊ะเสียงดังลั่น ลุกขึ้นชี้หน้าไป๋เฉินด้วยความเดือดดาล ไป๋เฉินไม่โกรธเคือง เขากลับหัวเราะออกมาเบาๆ ทว่าเสียงหัวเราะนั้นกลับเย็นเยียบจนทำให้ผู้ฟังรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง "ไร้ค่าหรือ? หึ..." ไป๋เฉินสะบัดแขนเสื้อ คลื่นพลังกระบี่ไร้ลักษณ์กรีดผ่านอากาศจนเกิดเสียงแหวกลมแหลมคม เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวตามแรงลมปราณที่ระเบิดออก "ในเมื่อพวกท่านไร้ซึ่งคุณธรรมและสัจจะ ข้าในนามทายาทสายตรงเพียงคนเดียวของตระกูลไป๋ ขอประกาศิตไว้ ณ ที่นี้..." เด็กหนุ่มหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาดุจพญามารกวาดมองทั่วห้องโถงอย่างดุดัน ทรงอำนาจ และเด็ดเดี่ยว "...ภายในสามเดือนนับจากวันนี้ ข้า 'ไป๋เฉิน' จะทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นของข้า ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งประมุข สมบัติบรรพกาล หรือแม้แต่... ลมหายใจของพวกที่ร่วมมือกันทรยศครอบครัวข้า!" คำประกาศนั้นดังก้องกังวานราวกับสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ไร้ขีดจำกัด แรงกดดันจากวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทั้งอาณาเขตตระกูลไป๋ จนเหล่าศิษย์ภายนอกต่างพากันเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว หลี่ชิงฮั่น ซึ่งยืนเร้นกายอยู่ท่ามกลางเงาไม้ไผ่วังนภาไร้ลักษณ์นอกห้องโถง ทอดมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านม่านพลัง นางมิได้เอ่ยวาจาใด ทว่าริมฝีปากบางเฉียบกลับแย้มยิ้มบางเบาอย่างชื่นชม นางรับรู้ได้ถึงจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งและดื้อรั้นที่ยอมหักแต่ไม่ยอมงอ—จิตวิญญาณเช่นนี้แหละที่คู่ควรแก่การยืนเคียงข้างนางบนเส้นทางเซียนอันโดดเดี่ยว ทว่า ท่ามกลางสายตาที่ตื่นตระหนกและหวาดผวาของคนในตระกูลไป๋ ไป๋เฉินกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก กลิ่นอายมารอันชั่วร้ายที่คุ้นเคยอย่างยิ่งกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้... กลิ่นอายของเฟิงเทียนฮ่าว ศิษย์พี่ทรยศผู้แย่งชิงทุกอย่างไปจากเขาในชาติก่อน! ไม่เพียงเท่านั้น แสงอัสนีสีทองแปลกประหลาดสายหนึ่งกำลังผ่าลงมากลางลานพิธีของตระกูลไป๋อย่างกะทันหัน พร้อมกับเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวทะลุมิติออกมาจากรอยแยกแห่งความว่างเปล่าอย่างเงียบเชียบ! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในมหากาพย์แห่งวิถีเซียนบทนี้ด้วยกันนะครับ