หุบเขาอสูรโลหิต

กลิ่นอายคาวเลือดและไอน้ำดิบเถื่อนของผืนป่าโบราณโชยเข้าปะทะนางกะจังของไป๋เฉิน ราวกับลมหายใจของอสูรบรรพกาลที่ถูกกักขังมานานนับหมื่นปี เบื้องหน้าของเขาคือม่านหมอกสีชาดที่หนาทึบจนแทบมองไม่เห็นทาง หุบเขาอสูรโลหิตไม่ได้เป็นเพียงสถานที่รวบรวมสมุนไพรวิญญาณ แต่มันคือสุสานแห่งความตายที่ถูกลืมเลือนจากกฎเกณฑ์สวรรค์ "ไอน้ำปราณที่ขุ่นมัวและเต็มไปด้วยจิตสังหารเช่นนี้ เหมาะสมกับการหลอมรวม 'กายาเทวะอสูร' ยิ่งนัก..." ไป๋เฉินพึมพำกับตนเอง นัยน์ตาคมกริบดั่งใบกระบี่กวาดมองไปรอบกาย ฝ่ามือหนายกขึ้นแตะที่ด้ามกระบี่ข้างกายอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาในกระแสเลือด แม้ในยามนี้เขาจะอยู่ในร่างของศิษย์สวะที่ไร้ซึ่งฐานะ แต่อภินิหารแห่งมหาเทพกระบี่และเคล็ดวิชาอสูรบรรพกาลในห้วงสมุทรปราณหาได้เสื่อมคลาย "ระวังตัวด้วย... พลังวิญญาณรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวแล้ว" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งในฤดูหนาวดังขึ้นจากด้านหลัง หลี่ชิงฮั่นก้าวเท้าเข้ามาใกล้ นางสวมชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับบรรยากาศอันน่าสยดสยองของหุบเขาโลหิต ราวกับดอกบัวหิมะที่ผุดขึ้นกลางกองเพลิง ดวงหน้าเนียนละไมไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงแววตาระมัดระวังที่สะท้อนเงาของไป๋เฉินไว้อย่างชัดเจน ไป๋เฉินเหลือบมองนางเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มขึ้นบางเบา "ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งวังนภาไร้ลักษณ์อย่างเจ้า เกรงว่าคงไม่เคยย่างกรายมาในดินแดนโสมมเช่นนี้กระมัง?" "หากที่แห่งนั้นมีเจ้า... ต่อให้เป็นขุมนรกโลกันตร์ ข้าก็ย่อมก้าวเดินเคียงข้าง" หลี่ชิงฮั่นตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่หนักแน่นดั่งภูผา นางไม่ได้กล่าวคำหวานเลี่ยน ทว่าทุกถ้อยคำล้วนกลั่นกรองมาจากหัวใจที่ยอมมอบให้อีกฝ่ายไปจนหมดสิ้นแล้ว ก่อนที่ไป๋เฉินจะทันได้เอ่ยอันใด พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินแยก! *ครืนนน—!* แมกไม้โบราณรอบกายหักโค่นลงในพริบตา เศษดินและหินพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ดั่งมีภูเขาไฟระเบิดอยู่ใต้ฝ่าเท้า แรงกดดันมหาศาลระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งเข้ากดทับร่างของทั้งสองจนลมหายใจติดขัด "มาแล้วสินะ..." ดวงตาของไป๋เฉินหรี่ลงเล็กน้อย ร่างกายไม่ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว เคล็ดวิชาอสูรบรรพกาลภายในร่างกายหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง เสียงคำรามต่ำลึกราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์สวรรค์ดังสะท้อนก้องในห้วงจิตสำนึก จากกลุ่มควันสีชาดหนาทึบ ร่างมหึมาปรากฏขึ้นสายตา มันคือ 'พยัคฆ์โลหิตเกล็ดมังกร' อสูรระดับสามขั้นปลายที่มีรูปร่างกึ่งเสือโคร่งกึ่งมังกร ลำตัวยาวกว่าสวามี เกราะเกล็ดสีแดงฉานปกคลุมทั่วร่าง ดวงตาสองข้างเปล่งประกายสีทองอำพันดุร้าย และที่น่ากลัวที่สุดคือ เขาสีดำสนิทบนหน้าผากที่กำลังประจุสายฟ้าสีเลือดเอาไว้ *โฮกกกก—!* เสียงคำรามของมันสะเทือนเลื่อนลั่นจนแก้วหูแทบปริแตก คลื่นกระแทกทางจิตวิญญาณซัดสาดเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ในมหาสมุทร หลี่ชิงฮั่นนิ้วเรียวดีดออกเบื้องหน้า ม่านพลังน้ำแข็งใสปรากฏขึ้นต้านทานแรงกดดันเอาไว้ทันท่วงที ทว่าใบหน้าของนางกลับซีดเซียวลงเล็กน้อย "อสูรระดับสามขั้นปลาย... มันไม่ใช่สัตว์อสูรธรรมดา แต่เป็นอสูรที่กลายพันธุ์ด้วยไอโลหิตบรรพกาล!" หลี่ชิงฮั่นกล่าวเตือน ไป๋เฉินแค่นเสียงเย็นชา "ต่อให้มันเป็นเทพเจ้าอสูรแท้จริง หากขวางทางหลอมรวมกายาของข้า มันก็เป็นได้เพียงแค่ก้อนเนื้อที่รอวันถูกชำแหละ!" สิ้นเสียง พริบตานั้นร่างของไป๋เฉินก็พุ่งทะยานออกไปราวกับสายฟ้าแลบ มือขวาคว้าจับที่ด้ามกระบี่ ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกปกคลุมทั่วร่าง รัศมีคมกระบี่แผ่ซ่านจนอากาศรอบกายฉีกขาดเป็นรอยแผลสีดำสนิท พยัคฆ์โลหิตเกล็ดมังกรคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว มันตบอุ้งเท้าหน้าลงพื้น ส่งคลื่นแผ่นดินไหวพุ่งเข้าหาไป๋เฉินอย่างดุร้าย พร้อมกับสายฟ้าสีเลือดที่ฟาดผ่าลงมาจากท้องฟ้าหมายบดขยี้ร่างของมนุษย์ผู้บังอาจล่วงล้ำอาณาเขต "วิชากระบี่สวรรค์สะท้อนโลกันตร์... กระบวนท่าที่หนึ่ง!" ไป๋เฉินไม่หลบหลีก เขาประสานวิชากระบี่เข้ากับเคล็ดวิชาอสูรบรรพกาล แสงกระบี่สีทองเจิดจ้าพุ่งทะยานตัดผ่านสายฟ้าสีเลือดในคราเดียว ความเร็วของเขาเหนือล้ำยิ่งกว่ายามปะทะกับศิษย์สำนักเดียวกันในอดีตหลายเท่าตัว *ฉัวะ!* คมกระบี่กรีดผ่านเกล็ดมังกรสีแดงฉานจนเกิดประกายไฟสว่างวาบ เลือดสีดำพุ่งกระฉูดออกมาราวกับสายน้ำหลาก เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังระคนไปทั่วหุบเขาอสูรโลหิต ทว่า ในขณะที่ไป๋เฉินกำลังจะเผด็จศึกเจ้าอสูรตัวนี้ด้วยกระบวนท่าที่สอง สัมผัสจิตวิญญาณอันตรายระดับที่สูงกว่ากลับพุ่งเข้าโจมตีจากด้านหลังโดยไร้ซุ่มเสียง! เงาร่างสีดำทมิฬสายหนึ่งพุ่งแหวกม่านหมอกออกมา พร้อมกับกรงเล็บอสูรที่อาบไล้ด้วยพิษร้ายพุ่งตรงเข้าสู่หัวใจของหลี่ชิงฮั่นอย่างอำมหิต! "ระวัง!" ไป๋เฉินเบิกตากว้าง สัญชาตญาณมหาเทพกรีดร้องลั่นในหัว ทางเลือกเบื้องหน้ามีเพียงการหันกลับไปช่วยนาง หรือปล่อยให้การโจมตีนี้ปลิดชีพสตรีเพียงคนเดียวในใจเขา ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในมหากาพย์แห่งวิถีเซียนบทนี้ด้วยกันนะครับ