ตบหน้าผู้อาวุโสครั้งแรก

"เด็กเหลือขอ! เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใคร ถึงกล้าต่อรองกับตระกูลหลี่ผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนบูรพา!" เสียงคำรามดังก้องกังวานราวกับอสุนีบาตฟาดผ่ากลางลานฝึกยุทธ์ แรงกดดันจากลมปราณขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งออกมาจากร่างของ 'หลี่อวิ๋นเทียน' ผู้อาวุโสสาขาตระกูลหลี่ ประทับรอยปริร้าวลงบนพื้นศิลาแกร่งนับร้อยรอยอย่างฉับพลัน บรรยากาศรอบด้านพลสงัดกริบ เหล่าศิษย์สำนักต่างพากันถอยร่นด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือกจนไร้สีเลือด ทว่า ไป๋เฉิน กลับยืนหยัดอย่างมั่นคงดั่งขุนเขาค้ำฟ้า ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทสะบัดพลิ้วตามแรงลมปราณที่อีกฝ่ายกดดันใส่ ดวงตาคมกริบดุจดั่งกระบี่โบราณฉายแววเย้ยหยันและเย็นชาถึงขั้วหัวใจ เขามองชายสูงวัยตรงหน้าผู้กำลังเดือดดาลด้วยความรู้สึกราวกับกำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่งเท่านั้น "ตระกูลหลี่งั้นหรือ..." ไป๋เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าก้องกังวานบาดลึกถึงจิตวิญญาณของผู้ฟัง "ในสายตาของข้า ต่อให้เป็นบรรพบุรุษรุ่นก่อตั้งตระกูลของพวกเจ้ามาเอง ก็ยังต้องคุกเข่าคำนับสามครั้งก่อนจะเอ่ยปากพูดจา แล้วเจ้าเป็นตัวอะไร ถึงกล้ามาเห่าหอนทวงคืนสมบัติในเขตอาคมของข้า" คำพูดนี้ดุจดังน้ำมันราดลงบนกองเพลิง! ใบหน้าของหลี่อวิ๋นเทียนบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว ในฐานะผู้อาวุโสผู้ทรงอำนาจแห่งสาขาตระกูลหลี่ มีผู้ใดกล้าหยามเกียรติเขาถึงเพียงนี้? "สามหองนัก! วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้รู้สำนึกถึงความแตกต่างระหว่างฟ้ากับดิน!" หลี่อวิ๋นเทียนสะบัดแขนเสื้อ พลังปราณสีครามเข้มควบแน่นเป็นฝ่ามือยักษ์กลางอากาศ อัดแน่นด้วยพลังทำลายล้างที่พร้อมจะบดขยี้ร่างของไป๋เฉินให้แหลกเป็นจุล แรงกดดันนี้ทำให้ศิษย์รอบลานฝึกถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น หายใจแทบไม่ออก แต่ไป๋เฉินมิได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นช้าๆ ราวกับกำลังปัดเป่าฝุ่นละอองบนบ่า ปลายนิ้วเรียวยาวชี้ขึ้นฟ้า ดึงเอาไอสังหารของวิชากระบี่อสูรบรรพกาลที่หลับใหลในห้วงสมุทรปราณมารวมไว้ที่ปลายนิ้ว ชั่วพริบตานั้นเอง อากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลันราวกับตกลงสู่ห้วงเหวน้ำแข็งพันปี เงากระบี่สีเลือดสายหนึ่งพุ่งทะยานออกจากปลายนิ้วของไป๋เฉิน ไร้เสียง แหวกว่ายผ่านห้วงมิติด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการรับรู้ของสายตา ฉับพลัน! เปรี้ยง! เสียงระเบิดกึกก้องสะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขา ฝ่ามือปราณสีครามที่โหมกระหน่ำเข้ามาถูกแสงกระบี่สีเลือดผ่าแยกออกเป็นสองเสี่ยงอย่างง่ายดายราวกับตัดกระดาษ แรงสะท้อนย้อนกลับรุนแรงมหาศาลซัดกระหน่ำใส่ร่างของหลี่อวิ๋นเทียนจนกระเด็นลอยละลิ่วกลางอากาศ ราวกับว่าวที่ขาด The string ตุบ! ร่างของผู้อาวุโสผู้ยิ่งใหญ่ร่วงกระแทกพื้นลานฝึกอย่างไม่เป็นท่า กระอักโลหิตสีดำสนิทออกมาคำโต ดวงตาเบิกโพ้าง Crazed ด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวสุดขีด เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าปลายนิ้วของไป๋เฉินจ่ออยู่ระหว่างคิ้วของตนเองแล้ว โดยที่มีประกายกระบี่เย็นเฉียบหมุนวนอยู่รอบๆ พร้อมจะปลิดชีพเขาได้ทุกเมื่อ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วสารทิศ ทุกผู้คนในลานฝึกต่างอ้าปากค้าง ตะลึงงันจนสมองหยุดทำงาน ภาพที่เห็นตรงหน้าคือผู้อาวุโสผู้ทรงพลังถูกเด็กหนุ่มขอบเขตหลอมรวมลมปราณตบกระเด็นพ่ายแพ้ภายในกระบวนท่าเดียว! นี่มันเรื่องเหลือเชื่ออันใดกัน? ไป๋เฉินก้มมองผู้อาวุโสที่นอนสั่นเทาอยู่เบื้องล่าง มุมปากยกยิ้มเยาะหยันเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังดุจประกาศิตสวรรค์เอ่ยขึ้น "กลับไปบอกผู้นำตระกูลของพวกเจ้า... หากยังกล้าส่งสุนัขรับใช้มาเหยียบที่นี่อีก คราวนี้... ข้าจะไม่ได้แค่ซัดพวกมันกระเด็น แต่จะล้างบางพวกมันให้สิ้นซาก" สิ้นเสียงคำพูดนั้น ไป๋เฉินสะบัดแขนเตรียมจะเดินกลับเข้าห้องโถง ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเท้าผ่านประตู ลมปราณอันเยือกเย็นสายหนึ่งก็พัดพาหิมะโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า ทั้งที่เวลานี้เป็นฤดูคิมหันต์ พร้อมกันนั้น เสียงอันไพเราะแต่เย็นชาดุจน้ำแข็งพันปีก็ดังขึ้นจากเบื้องบน "ไป๋เฉิน... ดูเหมือนว่าเจ้าจะสนุกสนานเกินไปกระมัง?" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในมหากาพย์แห่งวิถีเซียนบทนี้ด้วยกันนะครับ