เสียงคำรามจากขุมนรก

"เจ้าคิดว่าคมกระบี่ไร้น้ำยาของเจ้า จะกรีดผ่านเกราะหนังมนุษย์ของข้าได้งั้นรึ ไป๋เฉิน?" เสียงทุ้มต่ำดั่งหินบดเสียดสีกันดังขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพังของหอคัมภีร์สาขาชายขอบ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไหม้ของอักขระเวทที่แตกสลาย ไป๋เฉินยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบดุจกระบี่นิลกาฬจ้องมองร่างสูงใหญ่ที่ก้าวออกมาจากเงามืด— 'ม่ออี้' หัวหน้าสาขาสำนักมารผู้ถูกขนานนามว่า 'อสูรกายไร้เงา' ไอสังหารสีดำสนิทแผ่ซ่านออกมาจากร่างของม่ออี้จนพื้นหินศิลาแตกร้าวเป็นวงกว้าง นี่คือพลังของขอบเขตหลอมวิญญาณขั้นสูงที่บีบอัดจนมวลอากาศรอบข้างแทบมอดไหม้ มันเป็นความกดดันที่ทำให้เหล่าศิษย์ในสำนักที่ยังเหลือรอดอยู่ถึงกับกระอักเลือดออกมาอย่างพร้อมเพรียง ไป๋เฉินไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงชักกระบี่ไร้ลักษณ์ออกจากฝัก เสียงโลหะปะทะอากาศดังกังวานใสสะอาดประหนึ่งเสียงระฆังทองคำขานรับชะตากรรม กระบี่ในมือเขาไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย แม้ความแตกต่างของระดับพลังจะห่างกันราวฟ้ากับเหว "ความโอหังมักเป็นบทเรียนสุดท้ายของคนโง่" ม่ออี้แสยะยิ้มที่มุมปาก มือขวาของเขาสะบัดออกเบาๆ ปรากฏกรงเล็บมารสีโลหิตพุ่งทะยานเข้าหาไป๋เฉินราวกับงูพิษที่กระหายเลือด *ฉัวะ!* ไป๋เฉินหมุนตัวหลบด้วยท่วงท่าที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ของเขาในยามนี้ไม่ใช่เพียงการฟาดฟัน แต่คือการสอดประสานกับจิตวิญญาณแห่งอสูรบรรพกาลที่หลับใหลอยู่ในเส้นชีพจร เลือดในกายของเขาร้อนระอุราวกับลาวาที่กำลังจะระเบิดออก "หลี่ชิงฮั่น ถอยออกไป!" ไป๋เฉินตะโกนลั่นโดยไม่ละสายตาจากคู่ต่อสู้ นางเซียนผู้สง่างามในชุดขาวบริสุทธิ์ชะงักฝีเท้า นางกัดริมฝีปากจนห่อเลือด สายตาที่เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปีสั่นระริกด้วยความกังวล นางรู้ดีว่าหากเข้าไปแทรกแซงตอนนี้ พลังมารของม่ออี้จะฉีกกระชากจิตวิญญาณของนางจนแตกดับ แต่การจะให้ยืนดูชายผู้เป็นดั่งดวงใจต้องเผชิญหน้ากับความตายเพียงลำพังนั้น ช่างเป็นความเจ็บปวดที่บาดลึกยิ่งกว่าบาดแผลใด "เจ้าไม่มีวันชนะข้าด้วยวิถีกระบี่ที่อ่อนหัดเช่นนั้นหรอก!" ม่ออี้คำราม เสียงของมันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามจากขุมนรกที่ก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคน พลังปราณมหาศาลม้วนตัวเป็นพายุทอร์นาโดสีนิล ห่อหุ้มร่างของมันไว้จนดูประหนึ่งปีศาจจากขุมนรกที่เพิ่งถูกปลดปล่อย ไป๋เฉินหลับตาลงชั่วขณะ ความมืดมิดในหัวใจของเขาไม่ได้เกิดจากความกลัว แต่มันคือสภาวะว่างเปล่าที่เข้าถึงแก่นแท้ของวิชาอสูรบรรพกาล เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้น... การจะสังหารผู้ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งวิญญาณ มิใช่การฟาดฟันที่รวดเร็ว แต่มันคือการ 'สังเวย' เขายกกระบี่ขึ้นจรดหน้าผาก เลือดหยดหนึ่งไหลรินจากปลายนิ้วลงสู่คมกระบี่ สีขาวบริสุทธิ์ของตัวกระบี่พลันเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทดุจหมึกจีน ความกดดันที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงจนแม้แต่ไอสังหารของม่ออี้ยังต้องถอยร่น "ข้าไม่เคยคิดจะชนะเจ้าด้วยวิชามาร..." ไป๋เฉินลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองดั่งดวงเนตรของอสูรโบราณ "ข้าจะฝังเจ้าลงในขุมนรกที่เจ้าบูชาเอง" ทันใดนั้นเอง ผืนฟ้าที่เคยแจ่มใสกลับมืดมิดลงฉับพลัน เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องไปทั่วสิบแปดทิศ ราวกับสวรรค์กำลังโกรธเกรี้ยวต่อการตื่นขึ้นของพลังที่ไม่อาจควบคุมได้ พื้นดินใต้เท้าของไป๋เฉินทรุดตัวลงเป็นหลุมลึก แสงสีทองและสีดำปะทะกันกลางอากาศจนเกิดแรงอัดมหาศาล ม่ออี้เบิกตากว้าง มันสัมผัสได้ถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ไม่ใช่แค่พลังปราณ แต่มันคือนัยน์ตาของกาลเวลาที่จ้องมองมายังมัน "นั่นมัน... วิชาต้องห้ามของมหาเทพ! เจ้าเป็นใครกันแน่!" ยังไม่ทันสิ้นเสียงของม่ออี้ ร่างของไป๋เฉินก็หายไปจากจุดเดิม เหลือทิ้งไว้เพียงรอยแยกของมิติที่ค่อยๆ แตกสลายออก ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงปะทะอันทรงพลังจะดังสนั่นหวั่นไหวราวกับโลกทั้งใบกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แต่ในวินาทีที่คมกระบี่จ่อใกล้คอหอยของม่ออี้ เงาดำปริศนาสายหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากความว่างเปล่า มันไม่ใช่พลังของม่ออี้ และไม่ใช่พลังของไป๋เฉิน! มันคือโซ่ตรวนที่สลักด้วยอักขระสีม่วงเข้ม ล็อคเข้าที่ข้อมือของไป๋เฉินอย่างรุนแรงจนกระบี่ในมือเกือบหลุดร่วง เสียงหัวเราะเย็นเยียบดังขึ้นจากเงามืดที่อยู่เหนือยอดไม้ "ช้าไปแล้ว ไป๋เฉิน... เจ้าไม่ได้สู้กับแค่หัวหน้าสาขา แต่เจ้ากำลังสู้กับคนทั้งสำนักมารที่ส่งทูตมรณะมาเก็บกวาดงานนี้โดยเฉพาะ!" ไป๋เฉินหันไปมองเงานั้น ใบหน้าที่เผยออกมาภายใต้ผ้าคลุมทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ... คนผู้นั้นคือ 'เฟิงเทียนฮ่าว' ศิษย์พี่ผู้หักหลังเขาในชาติภพที่แล้ว และบัดนี้ มันกำลังถือครองกระบี่เล่มเดียวกันกับที่เคยสังหารเขาในอดีต! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับวิถีเซียนบทนี้ด้วยกันครับ ลั่วอสูรหมื่นภูผา