บุกทลายรังโจรเงา

กลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วหุบผาอสูรทมิฬ ปราณมารสีดำทะมึนแผ่ซ่านปกคลุมผืนป่าราวกับม่านหมอกแห่งความตาย ในเขตชายแดนรกร้างไร้ซึ่งกฎเกณฑ์แห่งนี้ สำนักมารโลหิตได้ใช้เป็นฐานลับในการบ่มเพาะพลังนอกรีตมานานนับปี โดยหารู้ไม่ว่าเงื้อมมือแห่งการพิพากษาได้คืบคลานเข้ามาประชิดตัวแล้ว "รายงานท่านไป๋! องครักษ์เงวของสำนักมารกระจายกำลังอยู่รอบคันฉัททันต์สี่ทิศ แต่ละคนล้วนถือครองอาبابอาคมระดับลึกล้ำครับ" เสียงรายงานจากศิษย์สายในคนสนิทดังขึ้นเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัน ไป๋เฉินมิได้หันกลับไปมอง ร่างในชุดคลุมสีขาวสะอาดสะอ้านของเขายืนสง่านิ่งอยู่บนยอดกิ่งสนพันปี ดวงตาสีดำสนิททอประกายลึกล้ำราวกับห้วงจักรวาลที่ไร้ก้นบึ้ง ในมือถือกระบี่เหล็กไร้ลวดลาย ทว่ากลับแผ่ไอสังหารที่ทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยวเล็กน้อย "ปล่อยให้พวกมันเตรียมใจมานานพอแล้ว..." ไป๋เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เยือกเย็นดั่งสายน้ำในฤดูหนาว "วันนี้ ข้า—ไป๋เฉิน จะใช้เลือดของพวกมัน ล้างมลทินให้แก่ผืนดินแห่งนี้ และส่งพวกมันไปชดใช้กรรมที่เคยก่อไว้ในชาติภพก่อนเสีย!" สิ้นคำพูด ร่างของไป๋เฉินก็เลือนหายไปจากจุดยืน ราวกับสายลมพายุที่ไร้ร่องรอย นี่คือ "ย่างก้าวอสูรผ่ามิติ" เคล็ดวิชาขั้นสูงที่ผสานวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์เข้ากับความรวดเร็วระดับฉีกกระชากสวรรค์ *ฉับ!* เสียงกระบี่ตัดผ่านอากาศดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ศิษย์สำนักมารระดับก่อเกิดปราณขั้นเก้าที่ซุ่มอยู่บนหอคอยค่ายกลพลันเบิกตากว้าง ลำคอของมันปรากฏเส้นสายโลหิตบางเฉียบ ก่อนที่ศีรษะจะหลุดลอยออกจากบ่าอย่างไร้เสียงร้อง ร่างไร้วิญญาณร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น การบุกทลายรังโจรเงาเริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ! ภายในโถงกลางของฐานลับ แรงกดดันอันมหาศาลทำให้เหล่าผู้อาวุโสสำนักมารที่กำลังนั่งหลอมโลหิตมนุษย์ต้องสะดุ้งสุดตัว ปราณมารในห้องโถงปั่นป่วนอย่างรุนแรงราวกับน้ำเดือดพล่าน "เกิดอะไรขึ้นข้างนอกทำไมจึงไร้เสียงแจ้งเตือน!" ผู้อาวุโสพรรคพวกมารผู้หนึ่งแผดเสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด เส้นเลือดปูดโปนทั่วใบหน้า "เรียน... เรียนท่านผู้อาวุโส มีผู้บุกรุก! เพียงคนเดียว... แต่มันกวาดล้างค่ายกลป้องกันของเราพังทลายลงในกระบวนท่าเดียวขอรับ!" ศิษย์วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาล้มลุกคลุกคลาน ก่อนที่ร่างของมันจะถูกพลังปราณลึกลับบดขยี้แหลกสลายเป็นผุยผงต่อหน้าต่อตา กลางม่านควันหนาทึบ ไป๋เฉินก้าวเท้าเดินเข้ามาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับสั่นสะเทือนหัวใจของเหล่ามารร้ายราวกับเสียงกลองแห่งความตาย "เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่ กล้าดียังไงมารุกรานเขตหวงห้ามของสำนักมารโลหิต!" ผู้อาวุโสสำนักมารแผดเสียงพร้อมปลดปล่อยพลังปราณมารระดับหลอมรวมวิญญาณออกมาเต็มพิกัด เงาร่างอสูรโลหิตขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นเบื้องหลัง พร้อมกลืนกินแสงสว่างรอบด้าน ไป๋เฉินปรายตามองคู่ต่อสู้ด้วยแววตาสสมเพช มุมปากหยักยิ้มเยาะหยัน "สำนักมารที่อาศัยเงาและคราบเลือดเป็นเกราะกำบัง... ในสายตาของข้า พวกเจ้าเป็นเพียงแค่มดปลวกที่รอเวลาถูกเหยียบย่ำเท่านั้น" "สามห่าว!" ผู้อาวุโสสำนักมารคำรามลั่นด้วยความแค้น พลังปราณมารทั้งหมดถูกควบแน่นเป็นหอกโลหิตพุ่งเข้าใส่หน้าอกของไป๋เฉินด้วยความเร็วเหนือเสียง ทว่าไป๋เฉินไม่แม้แต่จะหลบหลีก เขายกมือขึ้นวาดออกไปเบาๆ ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์พวยพุ่งออกจากปลายนิ้วราวกับสายฟ้าฟาดจากสรวงสวรรค์ *เปรี้ยง!* หอกโลหิตแหลกสลายเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา ปราณกระบี่พุ่งทะลวงผ่านร่างของผู้อาวุโสสำนักมารโดยตรง ทิ้งรอยแผลลึกที่แผดเผาจิตวิญญาณจนไม่สามารถฟื้นคืนได้ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบผา ก่อนจะเงียบหายไปพร้อมกับความตายที่มาเยือน ขณะที่การกวาดล้างกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด หลี่ชิงฮั่นที่คอยคุ้มกันด้านนอกด้วยกระบี่น้ำแข็งพันปี ก็ส่งกระแสจิตเข้ามาด้วยน้ำเสียงกังวานและเคร่งเครียด "ไป๋เฉิน... ระวังตัวด้วย ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายประหลาดจากห้องลับใต้ดิน มันไม่ใช่พลังของสำนักมารโลหิตทั่วไป... แต่คล้ายคลึงกับพลังของ 'เฟิงเทียนฮ่าว' ศิษย์พี่ทรยศผู้นั้น!" ดวงตาของไป๋เฉินหรี่แคบลงทันที รังสีสังหารพวยพุ่งทะลักออกจากร่างจนแผ่นดินรอบด้านสั่นสะเทือน เขามองไปยังทางลงสู่ห้องใต้ดินที่มืดมิดไร้ก้นบึ้ง ซึ่งกำลังส่งไอความเย็นเยียบและกลิ่นอายบรรพกาลออกมาอย่างช้าๆ "ในที่สุดเจ้าก็ส่งเงาหัวมาให้ข้าเก็บถึงที่สินะ..." ไป๋เฉินกระซิบกับตัวเองด้วยรอยยิ้มเย็นยะเยือก ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าพุ่งดิ่งลงไปในความมืดเบื้องล่างอย่างไร้ความลังเล --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางมาถึงบทนี้นะครับ ครับผม! ลั่วอสูรหมื่นภูผา