แดนลับสมบัติเซียนโบราณ

เปรี้ยง! เสียงสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้าล่มสลายก้องกังวานไปทั่วผืนป่าโบราณ หมอกสีชาดที่ปกคลุมหุบเขาอสูรกลืนกินสติสัมปชัญญะของเหล่าผู้ฝึกตนจนหมดสิ้น ศิลาผนึกโบราณสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเกิดรอยร้าวลึกนับพันสาย อักขระเวทสีทองอร่ามพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ห้วงนภา ราวกับมังกรเพลิงที่ถูกจองจำมานานนับหมื่นปีได้เวลาตื่นจากการหลับใหล ไป๋เฉินยืนตระหง่านอยู่บนยอดผาหินสีนิล ร่างกายของเขานิ่งงันดั่งรูปปั้นหินสลัก นัยน์ตาคมกริบดั่งคมกระบี่สะท้อนภาพแสงเรืองรองจากเบื้องล่าง เส้นผมสีดำสนิทปลิวสยายตามแรงกดดันของลมปราณที่แปรปรวน รอบกายของเขาปรากฏไออสูรสีครามเข้มข้นหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น สะกดข่มสรรพสิ่งรอบตัวให้เงียบงัน "ประตูแดนลับ... เปิดออกแล้ว..." เสียงทุ้มต่ำหลุดจากริมฝีปากของไป๋เฉินอย่างแผ่วเบา แต่กลับดังก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น ครืนนน! ม่านพลังมิติที่ปิดตายมานานนับอนันต์กาลถูกฉีกกระชากออกอย่างโหดเหี้ยม เผยให้เห็นห้วงมืดสีนิลกาฬเบื้องหลังที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายบรรพกาลอันเก่าแก่และทรงพลัง ทันใดนั้น สมบัติล้ำค่า เม็ดโอสถเซียนที่เปล่งประกายเจิดจ้า และคัมภีร์วิชาโบราณนับไม่ถ้วนก็ถูกพายุลมปราณพัดกระหน่ำ โปรยปรายลงมาดั่งห่าฝนอัญมณี "สมบัติเซียน! นั่นคือโอสถทะลวงนภาขั้นเก้า!" "คัมภีร์กระบี่เก้าสวรรค์! มันเป็นของข้า!" ความโลภเข้าครอบงำจิตใจของเหล่ายอดฝีมือในพริบตา เสียงคำรามด้วยความกระหายเลือดดังขึ้นระคนเสียงกรีดร้องโหยหวน การสังหารหมู่เพื่อแย่งชิงสมบัติเริ่มต้นขึ้นอย่างไร้ความปรานี กระบี่และกระบองพุ่งเข้าปะทะกันจนเกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วท้องฟ้า โลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมผืนป่าเบื้องล่างให้กลายเป็นสีเลือด ในความโกลาหลนั้น หลี่ชิงฮั่นก้าวเท้าลงมาจากฟากฟ้า นางสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเทพธิดาน้ำแข็ง ท่ามกลางหิมะโปรยปรายที่นางเรียกออกมาเพื่อสะกดก่มศัตรูที่พุ่งเข้ามาหมายแย่งชิงสมบัติเบื้องหน้า รัศมีความเย็นเยือกแผ่ขยายออกไปรอบกาย ร่างของยอดฝีมือสำนักมารที่เข้ามาใกล้ถูกแช่แข็งกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งในชั่วพริบตา ก่อนจะแตกสลายกลายเป็นผุยผง นางหันมามองไป๋เฉินที่ยังคงยืนสงบนิ่งอยู่บนยอดผา แววตาคู่สวยของนางมีความเป็นห่วงเจือปนอยู่เล็กน้อย แต่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวอย่างรวดเร็ว "ไป๋เฉิน ระวังตัวด้วย..." เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงฆ่าฟันอันอื้ออึง ไป๋เฉินไม่ได้หันกลับไปมอง แต่ริมฝีปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา "ชิงฮั่น เจ้าดูแลตัวเองเถอะ พวกมันไม่ได้มาเพื่อสมบัติ... แต่พวกมันมาเพื่อชีวิตของพวกเราต่างหาก" สิ้นคำพูดของเขา เงาร่างสายหนึ่งก็พุ่งทะยานแหวกม่านอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูงดั่งสายฟ้าฟาด พลังมารอันมืดมิดและน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านกดทับจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "ฮ่าๆๆๆ ไป๋เฉิน! ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง เจ้าสวะตระกูลไป๋ผู้นั้น บัดนี้ต้องชดใช้หนี้เลือดด้วยชีวิตของเจ้า!" เสียงหัวเราะเย้ยหยันที่คุ้นเคยดังขึ้น เฟิงเทียนฮ่าวปรากฏกายขึ้นกลางอากาศ ร่างของเขาลอยเด่นอยู่เหนือทะเลเลือด ดวงตาสงบนิ่งคู่นั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยพลังมารฟ้าที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น กระบี่มารในมือของเขาแผ่ไอสังหารรุนแรงจนแม้แต่เมฆหมอกบนท้องฟ้ายังต้องแตกกระเจิง บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงบลงชั่วขณะ ราวกับกาลเวลาถูกหยุดนิ่ง เหล่ายอดฝีมือที่กำลังแย่งชิงสมบัติ ต่างหยุดชะงักและถอยร่นออกไปโดยอัตโนมัติเมื่อเผชิญหน้ากับแรงกดดันระดับมหาเทพทั้งสองที่กำลังจะปะทะกัน ไป๋เฉินค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากเงาของหน้าผา มือขวาของเขาวางอยู่บนด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์ที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างมั่นคง อุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงจนกลายเป็นน้ำแข็งในพริบตา ดวงตาของเขาคมกริบดั่งพญายมที่พร้อมจะปลิดวิญญาณผู้ท้าทาย "เฟิงเทียนฮ่าว... เจ้าคิดว่าการสืบทอดพลังมารฟ้าจะทำให้เจ้าก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ได้งั้นรึ?" ไป๋เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่เยือกเย็นเสียดกระดูก "น่าสมเพชยิ่งนัก... วันนี้ ข้าจะใช้กระบวนท่าเดียว ตัดหัวใจมารของเจ้าเพื่อล้างมลทินให้สำนัก!" กระบี่ไร้ลักษณ์เริ่มส่งเสียงร้องคำรามเบาๆ ราวกับกระหายเลือดเนื้อของอดีตสหายทรยศ ทว่า... ในวินาทีที่ไป๋เฉินกำลังจะชักกระบี่ออกจากฝักเพื่อเปิดฉากศึกตัดสิน ชายชราในชุดคลุมสีเทาขาดวิ่นผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติที่ว่างเปล่าอย่างไร้ซุ่มเสียง เขาโบกสะบัดแขนเสื้อเบาๆ พลังปราณอันไร้ขอบเขตก็กดทับร่างของทั้งไป๋เฉินและเฟิงเทียนฮ่าวให้หยุดนิ่งอยู่กับที่ทันที! "ช้าก่อน... เด็กน้อยทั้งสอง ผู้ที่ควรตายในวันนี้ หาใช่พวกเจ้าไม่..." ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันวิถีเซียนอันโดดเดี่ยวนี้ไปพร้อมกับข้า ลั่วอสูรหมื่นภูผา นะครับ