ก้าวข้ามขีดจำกัดตนเอง

"หนึ่งก้านธูป... ผ่านไปเพียงหนึ่งก้านธูปเท่านั้น!" เสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นจากปากของผู้อาวุโสคุมกฏแห่งหอทดสอบอัคคีบรรพกาล ดวงตาของเขาเบิกกว้างจนแทบถลนออกมา จ้องมองแผ่นหยกศิลาโบราณที่สลักตัวเลขเวลาด้วยความรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อมในยามวิกาล ตัวเลขที่ปรากฏเด่นชัดอยู่เบื้องหน้าคือ เจ็ดลมหายใจ... มันคือสถิติที่สั้นที่สุดในรอบหนึ่งพันปี! ภายในหอทดสอบอันมืดมิดและเต็มไปด้วยแรงกดดันระดับมหาเทพ ปรากฏร่างระหงของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลักหินผา ไป๋เฉินมิได้หอบหายใจแม้แต่น้อย เม็ดเหงื่อสักหยดก็ไม่มีให้เห็นบนใบหน้าที่เรียบเฉยและเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปี รอบกายของเขายังคงหลงเหลือละอองปราณสีทองจางๆ ที่แผ่พุ่งออกมาจากเคล็ดวิชาอสูรบรรพกาล ปราณเหล่านั้นบิดวนเป็นเกลียวคลื่นรอบตัวเขาก่อนจะถูกดูดซับกลับเข้าไปในตันtianอย่างเป็นระเบียบ ราวกับสัตว์ประหลาดบรรพกาลที่เพิ่งตื่นจากการจำศีลและกำลังกลืนกินฟ้าดิน "เป็นไปไม่ได้..." เสียงลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้นดังมาจากมุมหนึ่งของลานกว้าง เฟิงเทียนฮ่าว ศิษย์เอกผู้สืบทอดสายเลือดมารฟ้า ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองและหล่อเหลาบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด เส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามขมับและลำคอ สองมือของเขากำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อจนเลือดสดๆ ไหลรินหยดลงสู่พื้นศิลา เขาเคยภาคภูมิใจนักหนาเมื่อครั้งที่ตนเองใช้เวลาผ่านบททดสอบนี้ไปได้ถึงหนึ่งชั่วยามเต็ม จนถูกยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะในรอบร้อยปี ทว่าในวันนี้... เด็กหนุ่มที่ทุกคนเคยตราหน้าว่าเป็นเพียง "ศิษย์สวะ" กลับเหยียบยยี่สถิติของเขาอย่างไร้ความปรานี ราวกับกำลังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีทั้งหมดที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบนินทาของเหล่าศิษย์เอกและผู้อาวุโสจากสำนักใหญ่นานา สายตานับร้อยคู่ที่มองมายังไป๋เฉินเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความอิจฉาริษยา ความหวาดกลัว และความไม่อยากเชื่อ สายตาของพวกเขาราวกับคมมีดที่พยายามเฉือนเฉาะร่างของเด็กหนุ่ม ทว่าไป๋เฉินหาได้ใส่ใจแม้แต่น้อย สำหรับเขาแล้ว สถิติพันปีหรือหมื่นปีก็เป็นเพียงแค่ตัวเลขไร้สาระของพวกกบในกะลา "เด็กน้อยผู้นี้... ใช้เคล็ดวิชาอันใดกันแน่?" บนระเบียงสูงชันของตำหนักเมฆา หลี่ชิงฮั่น ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งวังนภาไร้ลักษณ์ ยืนกอดอกมองเหตุการณ์เบื้องล่างด้วยแววตาที่ลุ่มลึกยากจะหยั่งถึง ใบหน้าที่งดงามราวกับแกะสลักจากหยกขาวบริสุทธิ์ประดับด้วยความเย็นชาตามธรรมชาติ นางคือผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นดอกบัวหิมะกลางแดดเผาที่ไม่เคยชายตามองบุรุษใด ทว่าในยามนี้ แววตาคู่คมกริบของนางกลับจับจ้องไปยังร่างของไป๋เฉินไม่วางตา นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายและทรงพลังอย่างประหลาดจากตัวเขา กลิ่นอายที่คล้ายคลึงกับพลังของมหาเทพกระบี่ในตำนานที่สูญหายไปเมื่อหลายภพชาติก่อน "เรียนธิดาศักดิ์สิทธิ์..." ผู้ติดตามคนสนิทกระซิบเสียงเบาด้วยความระมัดระวัง "เด็กหนุ่มผู้นี้มีที่มาที่ไปน่าสงสัยนัก เกรงว่าอาจจะเป็นสายลับจากสำนักมาร..." "ปิดปากเจ้าเสีย" หลี่ชิงฮั่นกล่าวแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดน้ำแข็ง "สายลับที่ไหนจะสามารถทะลวงผ่านค่ายกลจิตวิญญาณสวรรค์ด้วยจิตยุทธ์อันบริสุทธิ์เช่นนั้นได้ สายตาของเขา... มิใช่สายตาของคนทรยศ แต่เป็นสายตาของผู้ที่มองโลกใบนี้ราวกับเป็นเพียงธุลีดินต่างหาก" ด้านล่างลานทดสอบ ไป๋เฉินค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากประตูหินโบราณ ฝีเท้าของเขาหนักแน่นมั่นคง ทุกย่างก้าวสร้างแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ไปยังจิตใจของทุกคนที่พบเห็น แรงกดดันจากรัศมีพลังที่เขาแผ่ออกมาโดยไม่ตั้งใจ ทำให้เหล่าศิษย์เอกที่ยืนขวางทางอยู่ต้องถอยร่นไปโดยอัตโนมัติอย่างหวาดผวา เฟิงเทียนฮ่าวทนเห็นภาพนี้ต่อไปไม่ไหว ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยว พลังมารฟ้าในกายระเบิดออกมาราวกับพายุหมุนสีดำสนิท เขาก้าวพรวดออกไปขวางทางหนคาราวกับอสูรร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากเหยื่อเป็นชิ้นๆ "ไป๋เฉิน!" เสียงคำรามของเฟิงเทียนฮ่าวสั่นสะท้านไปทั่วบริเวณ "เจ้าใช้วิธีสกปรกอันใดในการโกงบททดสอบนี้! สถิติระดับนี้แม้แต่มหาจอมยุทธ์รุ่นก่อนยังทำไม่ได้ ไร้สาระสิ้นดี! เจ้าเป็นแค่ศิษย์สวะ ไฉนจึงอาจหาญเทียบชั้นกับข้า!" ไป๋เฉินหยุดเดิน สายตาคู่ที่ผ่านการฆ่าฟันมานับไม่ถ้วนตวัดมองไปยังเฟิงเทียนฮ่าวช้าๆ มันเป็นสายตาที่ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ราวกับกำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่งที่กำลังดิ้นรนอยู่บนพื้น "โกงหรือ?" ไป๋เฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น่าเกรงขามจนทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงทันตา "ในสายตาของเจ้า การก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเองคือการโกงกระนั้นหรือ? น่าสมเพชนัก... เฟิงเทียนฮ่าว ความหวาดกลัวที่กัดกินจิตใจของเจ้า ทำให้เจ้าตาบอดจนมองไม่เห็นแม้แต่ความจริงที่อยู่ตรงหน้า" "เจ้า!" เฟิงเทียนฮ่าวหน้าดำคร่ำเครียด กระบี่มารในมือถูกชักออกจากฝักอย่างรวดเร็ว แสงสีดำทะมึนแผ่พุ่งออกมาพร้อมกับจิตสังหารอันรุนแรง "วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้รู้สำนึกว่า การลบหลู่ข้ามันมีจุดจบเช่นไร ต่อให้เจ้าจะมีเคล็ดวิชาประหลาดแค่ไหน แต่ในขอบเขตพลังหลอมรวมลมปราณนี้ ข้าคือผู้ไร้เทียมทาน!" กระบี่มารพุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ มันคือกระบวนท่า "มารฟ้าแผดเผาโลกันตร์" ที่รวบรวมพลังปราณทั้งหมดของเฟิงเทียนฮ่าวไว้ในจุดเดียว หวังจะปลิดชีพอีฝ่ายให้จบลงภายในกระบวนบั้นปลายเดียว ท่ามกลางเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจของเหล่าศิษย์รอบข้างที่ต่างถอยหนีกันอลหม่าน ทว่า ไป๋เฉินมิได้ขยับเขยื้อนกายหนีแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งราวกับภูผาที่ไม่มีวันพังทลาย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและดุดัน ในเสี้ยววินาทีที่คมกระบี่สีดำกำลังจะพุ่งทะลวงเข้าสู่กลางอกของเขา นิ้วเรียวยาวของไป๋เฉินก็ดีดออกไปเบาๆ กลางอากาศ! *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน แรงกระแทกจากการดีดนิ้วเพียงครั้งเดียวกลับทรงพลังดุจคลื่นยักษ์สึนามิที่ซัดสาดเข้าใส่ร่างของเฟิงเทียนฮ่าวอย่างจัง กระบี่มารในมือหักสะบั้นเป็นสองท่อนในพริบตา ร่างของศิษย์เอกผู้หยิ่งยโสกระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกกับผนังหินศิลาอย่างรุนแรง กระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต ดวงตาเบิกโพ้างอโค้งด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวสุดขีด ความเงียบสงบเข้าปกคลุมลานทดสอบทันที ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหายใจดัง ทุกคนต่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ไป๋เฉินสะบัดชายแขนเสื้อเบาๆ ก้าวเดินผ่านร่างที่นอนไร้เรี่ยวแรงของเฟิงเทียนฮ่าวไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะก้าวพ้นประตูใหญ่ของหอทดสอบ จู่ๆ ท้องฟ้าเบื้องบนก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับหยาดโลหิต เมฆหมอกสีดำทมิฬม้วนตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็วจนเกิดเป็นค่ายกลอัสนีบาตขนาดยักษ์ เสียงคำรามกึกก้องจากสรวงสวรรค์ดังสะท้านไปทั่วทั้งสำนัก แรงกดดันระดับมหาเทพที่แท้จริงกดทับลงมาจนพื้นดินใต้เท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีทองอร่ามผู้หนึ่ง ปรากฏกายขึ้นกลางสายฟ้าฟาดอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาทคนฟังจนแทบสิ้นสติ ดังสะท้อนก้องกวาดไปทั่วหุบเขา... "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นพลังวิญญาณที่ยอดเยี่ยมนัก ไป๋เฉิน เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการผ่านบททดสอบนี้จะทำให้เจ้าปลอดภัยจากเงื้อมมือของข้า... ผู้คุมกฏแห่งแดนบรรพกาล?" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันวิถีเซียนอันโดดเดี่ยวนี้ไปพร้อมกับข้า ลั่วอสูรหมื่นภูผา นะครับ