ศึกชิงตำแหน่งศิษย์เอก

"ศิษย์สวะเช่นมัน... กล้าโผล่หัวมาเหยียบสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้อีกหรือ?" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังระงมขึ้นทั่วลานประลองยุทธ์แปดทิศ บรรยากาศภายในสำนักกระบี่นภาในยามนี้คุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของพลังปราณนับร้อยสายที่แผ่พุ่งกดดันเข้าหากลึงกลาง ลานหินแกรนิตสีนิลถูกย้อมด้วยความตึงเครียด สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปยังเบื้องทางขึ้นเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งดูแคลน สมเพช และรอคอยที่จะยลโฉมความอัปยศครั้งใหม่ของอดีตศิษย์ผู้เคยตกต่ำที่สุดในประวัติศาสตร์ ทว่า... บนแท่นประลองเบื้องบน หลี่ชิงฮั่น ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งวังนภาไร้ลักษณ์ กลับมิได้แสดงสีหน้าเย้ยหยันเช่นคนอื่นๆ ดวงเนตรคู่สวยดั่งหิมะพันปีหรี่ลงเล็กน้อย นางจ้องมองผ่านม่านหมอกบางเบาไปยังเบื้องล่าง ความเย็นชาในแววตากลับเจือด้วยความระแวงสงสัยบางอย่าง ประกายแสงสีครามในตัน田ของนางสั่นไหวราวกับรับรู้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังคุกคามขอบเขตพลังที่นางภาคภูมิใจ "ชิงฮั่น เจ้ามองสิ่งใดอยู่หรือ?" เสียงทุ้มต่ำอันเปี่ยมด้วยอำนาจดังขึ้นข้างกาย เฟิงเทียนฮ่าว ศิษย์เอกผู้ครอบครองตำแหน่งประมุขสำนักในนามปัจจุบัน ยืนกอดอกด้วยรอยยิ้มหยัน อาภรณ์สีทองปักลายพยัคฆ์สวรรค์โบกสะบัดตามแรงลมปราณมารฟ้าที่แผ่ออกมาจางๆ รัศมีรอบตัวเขากดดันจนเหล่าผู้อยู่ในขอบเขตหลอมรวมพลังยังต้องหายใจติดขัด "ต่อให้มันกลับมา ต่อให้มันรวบรวมความกล้ามาจนถึงลานประลองนี้... มดปลวกก็ยังคงเป็นมดปลวก วันนี้ ข้าจะใช้กระบี่เล่มนี้บดขยี้กระดูกมันให้แหลกคามือ เพื่อประกาศให้ทุกคนรู้ว่าผู้ใดคือผู้ที่แท้จริงในสำนักนี้" คำพูดของเฟิงเทียนฮ่าวเรียกเสียงโห่ร้องสนับสนุนจากเหล่าผู้อาวุโสและศิษย์สายในทันที พวกเขาต่างมั่นใจว่าในรอบการประลองคัดเลือกศิษย์เอกประจำปีนี้ ตำแหน่งอันทรงเกียรติยศย่อมไม่แคล้วตกเป็นของเฟิงเทียนฮ่าวผู้ครอบครองวิชามารฟ้าอย่างแน่นอน ทว่า ในวินาทีนั้นเอง... *เปรี้ยง!* สายฟ้าสีชาดสายหนึ่งผ่าลงมาจากท้องฟ้าที่ไร้เมฆฝน แรงระเบิดสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งยอดเขา แผ่นดินไหวสะเทือนเลื่อนลั่นจนศิษย์หลายคนต้องก้าวถอยหลังด้วยความตื่นตระหนก กลิ่นอายโบราณที่กดดันจนแม้แต่วิญญาณยังต้องสั่นสะท้านแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ราวกับมีอสูรบรรพกาลล้านปีตื่น3จากนิทราอันยาวนาน! ความเงียบงันเข้าปกคลุมลานประลองในทันที ทุกสายตาหันขวับไปมองยังทางเข้าเบื้องล่าง ที่นั่น... ร่างโปร่งในชุดอาภรณ์สีดำสนิทราวกับความมืดมิดแห่งห้วงจักรวาลกำลังก้าวเดินขึ้นมาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวที่ประทับลงบนพื้นหิน กลับเกิดรอยร้าวลึกราویใยแมงมุมกระจายออกไปเป็นวงกว้าง พลังปราณสีเทาอมม่วงหมุนวนอยู่รอบกายราวกับพายุทอร์นาโดขนาดจิ๋วที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง ไป๋เฉิน! เขากลับมาแล้ว และการปรากฏตัวครั้งนี้มิใช่การกลับมาของศิษย์สวะผู้พ่ายแพ้ แต่เป็นการกลับมาของราชันย์ผู้กุมอำนาจแห่งความเป็นความตาย "เป็นไปได้อย่างไร..." ผู้อาวุโสท่านหนึ่งอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถล่น "พลังปราณของมัน... มันทะลวงผ่านขอบเขตหลอมรวมพลังเข้าสู่ขั้นแก่น1แท้ดาราตั้งแต่เมื่อใดกัน?! แถม... แถมกลิ่นอายนี้มันอันตรายยิ่งกว่าผู้ฝึกตนขั้นแก่นแท้ขั้นสมบูรณ์เสียอีก!" เฟิงเทียนฮ่าวที่เคยยิ้มเยาะเมื่อครู่ รอยยิ้มบนใบหน้าพลันแข็งค้าง แววตาของเขาหดแคบลงทันที ความรู้สึกเย็นเยียบวาบแล่นพล่านตั้งแต่สันหลังขึ้นมาถึงท้ายทอย พลังมารฟ้าในร่างกายของเขาพลanปั่นป่วนอย่างไร้เหตุผล ราวกับมันกำลังหวาดกลัว... หวาดกลัวสิ่งมีชีวิตที่ยืนอยู่เบื้องล่างผู้นั้น! ไป๋เฉินหยุดยืนอยู่ที่เชิงบันไดขั้นสุดท้าย เงยหน้าขึ้นสบตากับเฟิงเทียนฮ่าว ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่า เย็นชา และล้ำลึกดั่งก้นบึ้งของมหาสมุทร เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ "เฟิงเทียนฮ่าว... เจ้าบอกว่ามดปลวกจะบดขยี้ใครนะ?" เสียงของไป๋เฉินไม่ได้ดังมากนัก แต่กลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคนราวกับเสียงระฆังมรณะ พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกจากร่างของเขาในชั่วพริบตา ก่อตัวเป็นเงาร่างอสูรบรรพกาลมหึมาทอดทับท้องฟ้าเหนือสำนักกระบี่นภาจนมืดมิด ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือดในพริบตาเดียว! หลี่ชิงฮั่นลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ประธานโดยไม่รู้ตัว หัวใจของนางเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางจ้องมองแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย... เขาเปลี่ยนไป ราวกับไม่ใช่ไป๋เฉินคนเดิมที่นางเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ไป๋เฉินก็ก้าวเท้าขึ้นมาบนลานประลอง พร้อมกับชักกระบี่ไร้ลักษณ์ออกจากฝักช้าๆ เสียงคมกระบี่เสียดสีกับฝักดังขึ้นบาดแก้วหู ราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับหมื่นที่ถูกปลดปล่อยจากการจองจำ! "วันนี้..." ไป๋เฉินกวาดสายตาดุจคมกระบี่มองไปรอบลานประลอง น้ำเสียงเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น "หนี้แค้นทั้งหมดในอดีต... ถึงเวลาต้องสะสางแล้วครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้นะครับ ครับผม!