แยกย้ายเพื่อเผชิญหน้า

"หากเจ้าก้าวผ่านประตูเมืองแห่งนี้ไปแล้ว ความตายอาจเป็นสิ่งเดียวที่รอต้อนรับเจ้าอยู่ เจ้ายังยืนยันที่จะเลือกเส้นทางที่โดดเดี่ยวเช่นนี้งั้นหรือ?" เสียงของไป๋เฉินแหบพร่า ทว่ากังวานด้วยกระแสพลังปราณที่อัดแน่นอยู่ในอก เขาไม่ได้หันไปมองสตรีที่ยืนอยู่เคียงข้าง ทว่าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความเย็นเยียบประดุจน้ำค้างแข็งที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของนาง หลี่ชิงฮั่นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาที่ดุจห้วงธาราพันปีจับจ้องไปยังขอบฟ้าที่กำลังถูกย้อมด้วยสีเลือดจากการลับคมของดวงอาทิตย์อัสดง นางคลี่รอยยิ้มบางเบาที่ยากจะพบเห็นได้บนใบหน้าอันงดงามราวรูปสลัก ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นดุจภูผา "ชะตากรรมของข้า มิใช่สิ่งที่สวรรค์ขีดเขียน แต่คือสิ่งที่ข้าเลือกเดินด้วยปลายเท้าของข้าเอง ไป๋เฉิน... ในเมื่อเจ้าแบกรับภาระที่ต้องทวงคืนศักดิ์ศรีจากทรชนอย่างเฟิงเทียนฮ่าว การที่ข้าเลือกจะเดินไปในทิศทางที่ต่างออกไป มิใช่เพื่อหลบหนี แต่เพื่อเตรียมพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างเจ้าในวันที่แผ่นดินต้องลุกเป็นไฟ" นางขยับกายเข้ามาใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ จากอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ มือเรียวงามภายใต้แขนเสื้อยาวกุมกระบี่ประจำกายแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "สัญญาใจของเรา... ณ งานประลองใหญ่ประจำแคว้น ในอีกสามเดือนข้างหน้า ข้าจะรอเจ้าที่ใจกลางสังเวียน ในฐานะศัตรูที่น่าเกรงขามที่สุด หรือในฐานะสตรีเพียงผู้เดียวที่จะช่วยเจ้าสังหารมารร้ายนั้น" ไป๋เฉินหันไปมองนาง ดวงตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกทลายลงชั่วขณะ ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับมานานนับปี บัดนี้กลับเอ่อล้นออกมาจนยากจะควบคุม เขาเป็นเพียงวิญญาณมหาเทพในร่างศิษย์สวะ ผู้แบกรับความแค้นที่ฝังลึกถึงกระดูกดำ การดึงนางเข้ามาพัวพันในเส้นทางนี้เปรียบเสมือนการโยนดอกบัวขาวลงสู่บึงโลหิต "อย่าได้ตายก่อนถึงวันนั้นเป็นอันขาด" เขาเอ่ยคำสั้นๆ ทว่าแฝงไว้ด้วยความห่วงใยที่คมกริบ หลี่ชิงฮั่นไม่ตอบนางเพียงแต่พยักหน้า ก่อนจะหมุนกายจากไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมันต์ที่ปลิวว่อนไปตามสายลมล้อลมหนาวที่พัดผ่านร่างของไป๋เฉินไปจนสั่นสะท้าน เขายืนมองแผ่นหลังที่ห่างออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งลับหายไปกับความมืดมิดของทิวเขา เส้นทางเบื้องหน้าของเขาต่อจากนี้คือการฝึกฝนวิชาอสูรบรรพกาลให้บรรลุขั้นสูงสุด เขาไม่มีเวลาให้โศกเศร้า ทุกวินาทีคือความเป็นความตาย ทุกย่างก้าวคือการเหยียบย่ำบนคมกระบี่เพื่อก้าวสู่จุดสูงสุดของวิถีเซียน ทันใดนั้น ลมปราณรอบกายของไป๋เฉินก็ปั่นป่วนอย่างรุนแรง ไอสังหารสีดำมืดมิดพวยพุ่งขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศราวกับปีศาจที่ตื่นจากการหลับใหล เขาขบฟันแน่น ความเจ็บปวดจากการทะลวงชีพจรหลักแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับมีนับพันเข็มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นเอ็น *เฟิงเทียนฮ่าว... เจ้าทรยศข้า เจ้าแย่งชิงทุกอย่างไป แต่เจ้าลืมไปแล้วใช่หรือไม่ว่า 'กระบี่ไร้ลักษณ์' ของข้า ไม่เคยรู้จักคำว่าปรานี!* เขากระชากดาบอสูรบรรพกาลที่ประทับรอยอักขระโบราณออกมา เสียงโลหะกระทบฝักดาบดังกังวานก้องหุบเขาปลุกเร้าวิญญาณร้ายในอาวุธให้คำรามตอบรับ ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าสู่ป่าต้องห้ามเพื่อปิดด่านบำเพ็ญเพียร เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและแฝงไว้ด้วยกระแสพลังอำนาจมหาศาลก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "คาดไม่ถึงจริงๆ ว่ามหาเทพที่ร่วงหล่นเช่นเจ้า จะยังมีชีวิตรอดอยู่ในที่แห่งนี้" น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยการเหยียดหยาม ไป๋เฉินหยุดชะงัก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความเคียดแค้นที่ปะทุขึ้นจนถึงขีดสุด เขาค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ พบเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนยอดโขดหิน ผิวพรรณซีดเผือดดุจคนตาย ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับแดงฉานราวกับอสูรกายจากขุมนรก ไป๋เฉินแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่จับด้ามดาบสั่นไหวเล็กน้อยจากการปะทะของไอสังหาร "ข้าก็นึกว่าสุนัขรับใช้ตัวไหนที่จำกลิ่นเจ้านายเก่าได้... ที่แท้ก็เป็นเจ้า เฟิงเทียนฮ่าว" ศัตรูคู่อาฆาตแสยะยิ้มที่น่าสะพรึงกลัว "เจ้าไม่มีโอกาสถึงวันประลองหรอกไป๋เฉิน เพราะข้าจะส่งเจ้าไปปรโลกเสียตั้งแต่ตอนนี้!" สิ้นคำพูด ดาบมารสีเลือดในมือของเฟิงเทียนฮ่าวก็ตวัดเข้าใส่ไป๋เฉินด้วยความเร็วเหนือเสียง ท้องฟ้าเบื้องบนเปลี่ยนเป็นสีมืดมิดไร้แสงดาว พลังปราณมารที่รุนแรงกดทับลงมาจนพื้นดินใต้เท้าของไป๋เฉินแตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ... การเผชิญหน้าในครั้งนี้ มิใช่เพียงการต่อสู้เพื่อศักดิ์ศรี แต่เป็นการตัดสินว่าใครจะเป็นผู้ที่เหลือรอดบนเส้นทางเซียนที่เต็มไปด้วยกองซากศพนี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้นะครับ ครับผม!