ครอบครองกระบี่เพลิงสุริยัน

โลหิตสีชาดหยดหนึ่งร่วงหล่นจากปลายนิ้ว กระทบลงบนพื้นศิลาอัคคีจนเกิดเสียงดังสอ Zzzz ราวกับน้ำเดือดพล่าน ไอร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วคูหาลับใต้พิภพที่เวลานี้ถูกย้อมด้วยแสงสีทองเจิดจ้าจนแสบตา ไป๋เฉินยืนนิ่งดุจรูปสลักหินผา ภายในดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของมหัตภัยแห่งศาสตราที่กำลังดิ้นรนขัดขืนอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าเด็กสารเลว... แม้แต่เงาของอดีตมหาเทพก็ยังหาญกล้าเทียบเคียงไม่! คิดจะครอบครองกระบี่เพลิงสุริยัน ร่างกายเจ้าต้องแหลกสลายเป็นจุลก่อน!" เสียงคำรามดั่งอสนีบาตฟาดฟันก้องกังวานออกมาจากตัวกระบี่เล่มที่สอง มันคือ 'เพลิงสุริยันผลาญนภา' ศาสตราเทพที่หลับใหลมานับหมื่นปี รัศมีของมันแผดเผาอากาศรอบตัวจนบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อนระอุ แม่น้ำลาวาเบื้องล่างส่งเสียงคำรามโครมครามราวกับพร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ทว่า ไป๋เฉินกลับไม่สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อฟ้าดินและโชคชะตา "หมื่นปีผ่านไป... กระบี่ในมือข้ายังคงเป็นกระบี่ มิใช่เศษเหล็กเดรัจฉาน เจ้าเป็นเพียงจิตวิญญาณตกค้าง เหตุใดจึงไม่ยอมก้มหัวให้สัจธรรมแห่งวิถีเซียน?" สิ้นคำกล่าว พลังปราณอสูรบรรพกาลสีดำสนิททะลักทลายออกจากร่างของไป๋เฉินราวกับเขื่อนแตก ออร่าอันกดดันแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ จนแม้แต่หลี่ชิงฮั่นที่ยืนคุ้มเชิงอยู่เบื้องไกลยังต้องถอยหลังไปสามก้าว นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนี้ ดวงตาคู่สวยจ้องมองแผ่นหลังของบุรุษเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งตื่นตะลึง หวาดหวั่น และ...ความเชื่อมั่นอันลึกซึ้ง "เฉินหลาง... ท่านกำลังฝืนทัณฑ์สวรรค์อีกครั้งแล้วสินะ..." นางพึมพำกับตนเอง เสียงของนางเบาหวิวราวกับสายลม แต่แววตากลับมุ่งมั่นแน่วแน่ นางเตรียมพร้อมที่จะถ่ายทอดพลังปราณน้ำแข็งพันปีเข้าช่วยสนับสนุนเขาทันที หากสถานการณ์พลิกผัน อ๊ากกก—! เสียงคำรามก้องหลุดจากลำคอของไป๋เฉินเมื่ออุณหภูมิความร้อนของกระบี่เพลิงสุริยันทะลวงทะะลุตับไตไส้พุง เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากมุมปากของเขา แต่นั่นมิได้ทำให้เขาถอยหลัง กลับกัน เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายทุกตารางนิ้วถูกแผดเผาจนเกรียมเกือบเป็นตอตะโก แต่จิตวิญญาณภายในกลับแข็งแกร่งดุจเพชร "เข้ามา!" เขาคำรามลั่น ประสานมือคว้าจับด้ามกระบี่เพลิงสุริยันด้วยมือเปล่า *ฉีบบบบ!* เสียงเนื้อและผิวหนังถูกความร้อนแผดเผาจนส่งกลิ่นไหม้คละคลุ้งไปทั่ว แต่ไป๋เฉินไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขารวบรวมลมปราณทั้งหมดในตันtian (จุดตันเถียน) โคจรวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ผสานเข้ากับเคล็ดวิชาอสูรกลืนฟ้า อักขระโบราณนับหมื่นตัวปรากฏขึ้นรอบกายเขา วนเวียนราวกับสร้อยสังวาลแห่งเทพเจ้า กระบี่เพลิงสุริยันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง มันสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่เหนือกว่า ความเย่อหยิ่งทระนงที่แม้แต่เทพเซียนบนสรวงสวรรค์ยังต้องก้มหัวให้ พลังงานความร้อนที่เคยแผดเผาทุกสิ่งเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความนอบน้อมทีละน้อย แรงต้านทานที่เคยดุร้ายดั่งพายุสุริยะค่อยๆ สงบลง ราวกับเด็กน้อยพยศที่พ่ายแพ้ต่อความเด็ดเดี่ยวของผู้เป็นนาย แสงสีทองเจิดจ้าหรี่ลงเหลือเพียงประกายแสงเรืองรองนวลตา ร่างของกระบี่เพลิงสุริยันนิ่งสนิทอยู่ในอุ้งมือของไป๋เฉินอย่างสมบูรณ์ บรรยากาศในคูหาลับตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาของไป๋เฉินและเสียงลาวาเดือดปุดๆ เป็นฉากหลัง ไป๋เฉินก้มมองกระบี่ในมือ รอยแผลไหม้ที่ฝ่ามือค่อยๆ สมานตัวด้วยพลังแห่งวิชาอสูร ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองสำรวจลวดลายอัคคีบนตัวกระบี่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เจ้ามีนามว่า... 'สุริยันโลหิต' จงร่วมกับข้าสับ1ล้านศัตรู ทะลวงม่านฟ้าให้แหลกเป็นจุล!" ครืนนนนน! ฟ้าดินภายนอกคูหาลับพลันแปรปรวน เมฆสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว สายฟ้าสีม่วงเข้มผ่าฟาดลงมาตรงปากถ้ำราวกับสวรรค์กำลังพิโรธที่ศาสตราอันทรงพลังถือกำเนิดขึ้นอีกครั้ง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็ดังสะท้านสะเทือนเข้ามาจากทางเข้าถ้ำ พร้อมกับเสียงหัวoเราะเยียบเย็นที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีลอยล่องมาตามสายลม "ฮ่าๆๆๆ ไป๋เฉิน! ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะซ่อนตัวอยู่ที่นี่... และดูเหมือนว่าของวิเศษชิ้นสำคัญกำลังจะตกเป็นของข้าผู้เดียวเสียแล้ว!" ร่างของเฟิงเทียนฮ่าวปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้า พร้อมกับเงาดำทะมึนของยอดฝีมือแห่งสำนักมารนภาอีกสิบกว่าชีวิตที่แผ่จิตสังหารพุ่งตรงมายังพวกเขาทั้งสอง! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันวิถีเซียนอันโดดเดี่ยวนี้ไปพร้อมกับข้า ลั่วอสูรหมื่นภูผา นะครับ